Η (μη) επανάληψη της Ιστορίας

Μπορεί στη θέση του Πρωθυπουργού να κάθεται ένας Μητσοτάκης όταν στο βήμα μιλάει ένας Παπανδρέου. Αλλά τίποτε σε αυτή τη σκηνή να μη θυμίζει το παρελθόν. Καμία λάμψη από τότε, κανένα déjà vu να μη διασαλεύει το παρόν. Μπορεί να φαίνονται όλα ξεκομμένα από τότε, μπορεί κανένας συνειρμός να μην παρεισφρέει, όχι μόνο στις πιο ασθενείς, αλλά και στην πιο ζωηρή μνήμη. Αντίθετα, η μνήμη είναι κοντή. Πηγαίνει μόλις δέκα χρόνια πίσω και πηγαίνει επειδή την οδηγεί εκεί ο Γιώργος Παπανδρέου. Επειδή, λέει, απέδειξε πως λεφτά υπήρχαν.

Δεν χρειάζεται να έχει κανείς μνήμη τέρατος για να διαπιστώσει τον σουρεαλισμό της δήλωσης. Χρειάζεται όμως μια μικρή δόση παρατηρητικότητας για να θυμηθεί πως αυτή είναι η πρώτη φορά που ο Γιώργος Παπανδρέου αναλαμβάνει πλήρως την ιδιοκτησία της δήλωσης την οποία είχε βάλει στο στόμα του με μια ερώτηση στη ΔΕΘ ο Γιώργος Χρ. Παπαχρήστος. Είναι η πρώτη φορά που αναλαμβάνει την ιδιοκτησία της κυριολεξίας. Δεν είναι πια θύμα παρερμηνείας. Δεν είναι δυο λέξεις που απομονώθηκαν από τα συμφραζόμενα. Λεφτά υπήρχαν, αποδείχθηκε πως υπήρχαν, όπως είπε. Και υπήρχαν ακόμη και αν ήταν ο ίδιος που προσέφυγε στη βοήθεια των εταίρων του για να αποφύγει η χώρα που κυβερνούσε την άτακτη χρεοκοπία.

Η ανάληψη της ιδιοκτησίας μιας τέτοιας δήλωσης δείχνει πώς επαναλαμβάνεται η Ιστορία στην περίπτωση του Γιώργου Παπανδρέου. Με άλλα λόγια, εύκολα διακρίνει κανείς το φαρσικό στοιχείο. Αυτό που μένει να φανεί είναι εάν και πώς θα επαναληφθεί στην περίπτωση του Κυριάκου Μητσοτάκη. Με τον ίδιο να διαθέτει ως Πρωθυπουργός μια πολιτική ισχύ στο κόμμα και το Κοινοβούλιο που ποτέ δεν απόλαυσε ο πατέρας του την περίοδο της δικής του πρωθυπουργίας, δύσκολα θα μπορούσε να επαναληφθεί η Ιστορία ως φάρσα. Το στοίχημα από αυτήν την άποψη είναι να μην επαναληφθεί η Ιστορία ούτε ως τραγωδία. Να μην επαναληφθεί καθόλου. Οχι μόνο η σκηνή στο Κοινοβούλιο, αλλά τίποτε πια να μη θυμίσει εκείνο το παρελθόν.