Οι 250 μέρες {LF}του Αγγελου

Για τον Αγγελο Αναστασιάδη η ανακοίνωση της 8ης Νοεμβρίου 2018 ήταν μια δικαίωση. Μια δικαίωση των κόπων του, της δουλειάς του, των προσπαθειών που έκανε για να φτάσει στο υψηλότερο επίπεδο. Και το υψηλότερο επίπεδο δεν ήταν άλλο από τον πάγκο της εθνικής ομάδας. Τον πάγκο που αναλάμβανε στις 8 του περασμένου Νοέμβρη, μετά βαΐων και κλάδων από τον πρόεδρο της ΕΠΟ Βαγγέλη Γραμμένο, τον άνθρωπο δηλαδή του οποίου ο Αγγελος αποτέλεσε προσωπική επιλογή.

Κι ας πήγαινε κόντρα στο ρεύμα. Και ας παραδέχονταν οι περισσότεροι πως είναι ρίσκο η επιλογή του Αγγελου σε μια Εθνική που θέλει να επιστρέψει σε μεγάλη διοργάνωση. Κι ας ήταν αλήθεια πως ο Αγγελος, όσο καλός προπονητής κι αν υπήρξε, έχει μείνει πολύ πιο πίσω από το ποδόσφαιρο που εξελίσσεται με ιλιγγιώδη ταχύτητα. Ποδόσφαιρο δεν παίζουν ούτε η Παναγιά, ούτε ο Θεός. Παίζουν οι ποδοσφαιριστές. Νικητής από το γήπεδο δεν βγαίνει όποιος είναι καλύτερος άνθρωπος. Νικητής βγαίνει όποιος παίζει καλύτερα στο χορτάρι. Το ποδόσφαιρο δεν είναι ένα άθλημα του ουρανού. Το παίζουν γήινοι…

Ο Αναστασιάδης από τις πρώτες του κιόλας μέρες στην Εθνική έδειξε πως δεν έχει αλλάξει στο παραμικρό. Οσα έκανε και έλεγε πριν από είκοσι χρόνια, τα έκανε και τα έλεγε και σήμερα. Δήλωνε ευχαριστημένος από τη θέληση των παικτών, παρ’ όλο που η Εθνική μπορεί να έχανε από ομάδα όπως η Αρμενία. «Ετσι ήθελε ο από πάνω» δήλωνε. Εκατσε στον πάγκο σε επτά αγώνες συνολικά, έχοντας δύο νίκες επί της Φινλανδίας και του Λιχτενστάιν, τέσσερις ήττες από Εσθονία, Αρμενία, Τουρκία και Ιταλία και μία ισοπαλία, το 2-2 στη Βοσνία, στην καλύτερη ίσως εμφάνιση (μόνο στο δεύτερο ημίχρονο) με τον Αναστασιάδη στον πάγκο της ομάδας.

Αντι-ποδοσφαιρικός

Σε αυτά τα ματς η Εθνική σημείωσε οκτώ γκολ. Δέχτηκε 11. Δεν είχε φρεσκάδα, δεν είχε ιδέες, δεν είχε σωστή τακτική προσέγγιση. Κάθε παιχνίδι χειρότερο από το προηγούμενο. Εκεί που χαμογελούσες ύστερα από νίκη με τη Φινλανδία, τρεις μέρες μετά ερχόταν ψυχρολουσία και εντός έδρας ήττα από την Εσθονία. Εκεί που έσκαγε λίγο το χειλάκι και είχες την ελπίδα της πρόκρισης μετά την εμφάνιση στη Βοσνία, ερχόταν η σφαλιάρα από την Αρμενία για να μας θυμίσει πως αυτή η Εθνική δεν μπορεί να καταφέρει ούτε τα… αυτονόητα. Και πως ο Αγγελος Αναστασιάδης δεν είναι ο κατάλληλος άνθρωπος για να την αναστήσει και να τη φέρει και πάλι στον δρόμο των επιτυχιών.

Οι 250 μέρες του Αγγελου Αναστασιάδη στην εθνική ομάδα (ανέλαβε 8 Νοεμβρίου, του ανακοινώθηκε ότι φεύγει στις 15 Ιουλίου), είχαν μέσα αρκετή ίντριγκα, επικές ομιλίες στα αποδυτήρια, μπόλικη θρησκεία, μα ελάχιστη ποδοσφαιρική λογική. Στο φιλικό της Τουρκίας χρησιμοποίησε μια ενδεκάδα χωρίς ούτε έναν κλασικό κεντρικό αμυντικό, σε μια παγκόσμια πρωτοτυπία. Κόντρα στη Βοσνία δεν υπήρχε στην ενδεκάδα σέντερ φορ. Το ίδιο και απέναντι στην Ιταλία. Κόντρα στην Εσθονία δεν υπήρχε «δεκάρι», ενώ απέναντι στη Φινλανδία είχε βάλει τρία (Φορτούνη, Μάνταλο, Πέλκα). Κάθε ματς και κάτι διαφορετικό. Κάθε ματς και κάτι αντι-ποδοσφαιρικό. Οσο καλός άνθρωπος κι αν είναι ο Αγγελος Αναστασιάδης, στο ποδόσφαιρο πλέον επιβιώνουν μονάχα οι καλοί. Κι εκείνος στάθηκε πολύ κατώτερος των περιστάσεων και της μεγάλης ευθύνης που ανέλαβε.