«Δακρύζω όταν κάνω πρόβα με νέα παιδιά»

Μια χαρούμενη και γεμάτη ζωντάνια παρέα τραγουδούσε ρυθμικά στη σκηνή και κάπου ανάμεσά τους ακουγόταν η χαρακτηριστική φωνή του Γιάννη Φέρτη. Δεν ήταν όμως εύκολο να διακρίνω τη μορφή του, καθώς είχε γίνει ένα με τη νεανική παρέα και είχε χαθεί μέσα της. Λίγα λεπτά αργότερα, κι αφού ο σκηνοθέτης Δημήτρης Μπογδάνος τον αποδέσμευσε από την πρόβα για χάρη του «Νσυν», μοιράστηκε μαζί μας τις σκέψεις του με αφορμή την παράσταση «Δάφνις και Χλόη», το μοναδικό σωζόμενο βουκολικό ειδύλλιο του λέσβιου συγγραφέα Λόγγου, που θα ανέβει στο μικρό θέατρο της Αρχαίας Επιδαύρου.

ΤΟ ΕΡΓΟ. Δεν γνώριζα το έργο. Ούτε το είχα διαβάσει, ούτε το είχα δει στο θέατρο. Ηρθα για πρώτη φορά σε επαφή με το κείμενο επί τη ευκαιρία της παράστασης. Οταν το διάβασα, συγκινήθηκα. Μου αρέσει που είναι γραμμένο τόσα χρόνια πίσω (σ.σ.: 3ος αι. μ.Χ.). Για να είμαι ειλικρινής δεν είχα και σκοπό να παίξω. Ηθελα να ξεκουραστώ το καλοκαίρι, αλλά όταν μου τηλεφώνησε ο Δημήτρης, για χάρη του είπα «ναι».

Ο ΗΡΩΑΣ. Υποδύομαι τον Δάφνη και διηγούμαι την ιστορία ως ο ήρωας σε μεγάλη ηλικία, ως εκείνος που τα έχει ζήσει όλα όσα περιγράφονται – κάποια ίσως είναι και στο μυαλό του – αλλά πάντως είναι ο άνθρωπος που ξέρει. Εχει αγαπήσει τη Χλόη. Είναι κολλημένος μαζί της. Κάποτε – δεν γράφει το κείμενο σε ποια ηλικία – η Χλόη πεθαίνει. Κι εκείνος επιστρέφει στο σπίτι που μένανε, στους τόπους που συναντιόντουσαν, διότι δεν θέλει να ξεχάσει όσα έζησε μαζί της. Δεν υπάρχει περίπτωση να μην υπάρχουν σήμερα άνδρες σαν τον Δάφνη και γυναίκες σαν τη Χλόη, όμως δεν ξέρω αν πρόκειται για έναν εξιδανικευμένο ή αρχετυπικό έρωτα. Μπορεί να είναι και άρρωστο όλο αυτό.

Η ΕΠΙΔΑΥΡΟΣ. Παίζω πρώτη φορά στο μικρό θέατρο της Αρχαίας Επιδαύρου. Στο μεγάλο θέατρο πρωτοεμφανίστηκα το 1990. Είχα πάθει σοκ. Νόμιζα ότι θα γίνω ρεζίλι. Είχα πολλή αγωνία και ήμουνα χάλια. Ξύπνησα την ημέρα της παράστασης με έρπη. Μπορεί το μικρό θέατρο και λόγω μεγέθους να δημιουργεί καλύτερη ατμόσφαιρα. Δεν το ξέρω. Θα το δούμε στην πορεία.

ΟΙ ΝΕΟΙ. Οταν κάνω πρόβα με αυτά τα νέα παιδιά, δακρύζω. Εχω μεγαλώσει. Τον περασμένο Ιανουάριο συμπλήρωσα 60 χρόνια στο θέατρο. Πρωτοέπαιξα το 1959 στο Θέατρο Τέχνης σε έργο του Καμπανέλλη. Πραγματικά έχω αγάπη για τους νεότερους και έχω θυμό προς κάποιους συναδέλφους – κάποιοι δεν ζουν κιόλας – που νόμιζαν ότι εμείς είμαστε και κανένας άλλος. Μπορεί να είναι υπερβολή αυτό που λέω, αλλά έτσι γινόταν. Μου έλεγαν «τι είναι αυτός μωρέ;» όταν ερχόταν η συζήτηση για κάποιον νεότερο. Θύμωνα. Πολλοί την πατάνε με αυτή τη δουλειά που κάνουμε και νομίζουν ότι είμαστε κάτι πολύ σπουδαίο.

Η ΗΛΙΚΙΑ. Εδώ και πέντε – έξι χρόνια έχω δυσκολία να μάθω τα λόγια μου. Πρέπει να διαβάσω και να ξαναδιαβάσω πλέον. Παλιά ήτανε αλλιώς. Στους «Ηρωες» λιποθυμούσα πέντε έξι φορές κι έλεγα στα παιδιά ότι και να ξεχάσω κάτι, δεν θα το καταλάβει κανείς.

Ο ΣΚΗΝΟΘΕΤΗΣ. Μπορεί να έχω δικές μου απόψεις σε όλους τους τομείς, αλλά στο θέατρο ακολουθώ πάντα τον σκηνοθέτη, ακόμη κι αν είναι μέτριος. Κάποτε ακολούθησα μια ταξιθέτρια σε δική μου δουλειά. Κάναμε πρόβα και μετά μου λέει «στο τάδε σημείο κάτι κάνατε και δεν μου άρεσε». Της είπα ότι θα σκεφτώ. Οντως το σκέφτηκα και το άλλαξα.

Η ΠΟΛΙΤΙΚΗ. Διαβάζω «ΤΑ ΝΕΑ» εδώ και χρόνια. Κάποτε έπαιρνα μια – δυο ακόμη εφημερίδες, αλλά με τα χρόνια σταμάτησα. Εχω αποκλείσει την εμπλοκή μου με την πολιτική επειδή δεν ξέρω περί πολιτικής και δεν με ενδιαφέρει κιόλας, όπως αποκλείεται να σκηνοθετήσω και να διδάξω σε σχολή, επειδή δεν νομίζω ότι είμαι τόσο ικανός σε όλα αυτά. Ηθοποιός ήθελα να γίνω, ηθοποιός έγινα κι όπου να ναι, δεν ξέρω πότε, θα τελειώσω. Δεν έχω φιλοδοξίες. Θα είχα αν αισθανόμουν ότι κάτι από αυτά το κάνω πάρα πολύ καλά. Δεν αισθάνομαι, όμως, ότι είμαι τίποτα σπουδαίο. Να πούμε καλός ηθοποιός; Μέχρι εκεί. Ας κάνω λοιπόν τον ηθοποιό και τίποτε άλλο.

Ο ΤΣΙΠΡΑΣ. Ενα πράγμα με ενόχλησε πολύ σε σχέση με τον Αλέξη Τσίπρα. Μιλούσε στη Βουλή με τον Κυριάκο Μητσοτάκη και του είπε ότι «σέρνετε τον Κυμπουρόπουλο σαν γλάστρα». Με ενόχλησε πάρα πολύ. Είσαι πρωθυπουργός και λες αυτό για ένα παιδί μόνο και μόνο για να πεις κάτι εις βάρος της Νέας Δημοκρατίας; Τι θα έκανες αν έλεγε κάποιος το ίδιο για το δικό σου παιδί, στην περίπτωση που είχε ανάλογο πρόβλημα; Δεν λέγεται αυτό. Το βρήκα απαράδεκτο, όπως απαράδεκτο θεώρησα ότι όλο αυτό πέρασε κάπως στα μαλακά.