Στο άγνωστο, με βάρκα την απελπισία

Ξεγλίστρησε από το σπίτι της στο Τσαγκουαράμας της Βενεζουέλας γύρω στο σούρουπο, χωρίς να έχει πει στη μητέρα της τίποτα. Δεκαέξι ετών και πεινασμένη, έχει αποφασίσει να ακολουθήσει τον άγνωστο άνδρα που της υποσχέθηκε δουλειά και φαγητό. Ο 28χρονος την είχε προσεγγίσει το προηγούμενο μόλις βράδυ, όταν εκείνη καθόταν στο μπαλκόνι του σπιτιού της, δίνοντάς της ελάχιστο χρόνο για να αποφασίσει.

Το αυτοκίνητό του ήταν έξω από το σπίτι της την επομένη στις 19.00. Την πήγε σ’ ένα ξενοδοχείο και την κλείδωσε σε ένα δωμάτιο όπου υπήρχαν και άλλα κορίτσια, ανάμεσά τους και η ξαδέρφη της. Τότε κατάλαβε ότι είχε πέσει θύμα απαγωγής.

Το ίδιο βράδυ τις μετέφεραν οδικώς ως την παραλιακή πόλη Γκουιρία. Εκεί τις έβαλαν σε ένα ψαράδικο. «Ολα τα κορίτσια στο σκάφος έλεγαν ότι θα γίνουμε πόρνες» αφηγείται η Γιοσκίλι Ζουρίτα στους «New York Times». Σε λίγες ώρες θα τις μοίραζαν σε οίκους ανοχής στην κοντινή νησιωτική χώρα Τρινιντάντ και Τομπάγκο.

Τα κύματα όμως ήταν μεγάλα και το μικρό ψαράδικο υπερβολικά φορτωμένο με 38 επιβάτες, τις βαλίτσες τους αλλά και λαθραίο εμπόρευμα. Το σκάφος άρχισε να παίρνει νερά. «”Eίμαστε παρά πολλές” φωνάζαμε. “Το νερό μπαίνει μέσα”. Αλλά ο βαρκάρης μάς απάντησε ότι ήταν φυσιολογικό» θυμάται η 22χρονη Γιουμπρίλις Μερσάν, που της είχαν υποσχεθεί ότι θα την πήγαιναν στη μητέρα της στο Τρινιντάντ.

Τα πράγματα έγιναν ακόμα χειρότερα. Η μηχανή σταμάτησε. Μέσα σε πανδαιμόνιο, κάποιες από τις κοπέλες προσπαθούσαν μάταια να βγάλουν το νερό από τη βάρκα με τα παπούτσια τους, ενώ άλλες πετούσαν βαλίτσες στη θάλασσα. Ηταν όμως αργά. Το ψαράδικο άρχισε να βουλιάζει. Γυναίκες μέσα σε ουρλιαχτά φώναζαν τα ονόματα των παιδιών τους που είχαν αφήσει πίσω. Αλλες, στον πανικό τους, μη γνωρίζοντας κολύμπι, έβγαζαν τα ρούχα τους, ελπίζοντας ότι αυτό θα αρκούσε.

«Η ξαδέρφη μου δεν ήξερε να κολυμπάει. Με κοίταξε και μου είπε “δεν μπορώ να το κάνω”» θυμάται η Γιοσκίλι, που πέρασε δύο ημέρες γαντζωμένη από ένα αντικείμενο που επέπλεε στον πορθμό μεταξύ της Βενεζουέλας και του Τρινιντάντ. Τελικά τη βρήκαν κάποιοι ψαράδες. Από τους 38 επιβάτες, οι περισσότεροι γυναίκες, διασώθηκαν μόνο εννέα. Μία από αυτές που δεν τα κατάφεραν ήταν η Κάρμεν Λάρες, ανύπαντρη μητέρα. Στις αρχές του έτους είχε χάσει τη δουλειά της, ύστερα έχασε το τριών μηνών μωρό της από υποσιτισμό και έπειτα την ίδια της τη ζωή.

Οι Αρχές της Βενεζουέλας ενημερώθηκαν για το ναυάγιο, αλλά ήταν ανήμπορες να δράσουν. Την επόμενη μέρα, αξιωματούχοι ανέφεραν στις οικογένειες των αγνοουμένων ότι δεν είχαν διαθέσιμα καύσιμα για να οργανώσουν αποστολή έρευνας και διάσωσης. Ελικόπτερο έφτασε στην περιοχή τέσσερις ημέρες αργότερα κι έτσι μοιραία οι έρευνες είχαν γίνει αποκλειστικά από ντόπιους ψαράδες. Το συμβάν αυτό έγινε τον Απρίλιο και πριν καλά καλά οι Αρχές ολοκληρώσουν τις όποιες έρευνες, ένα πανομοιότυπο περιστατικό επαναλήφθηκε τον Μάιο.

«Πώς είναι δυνατόν να επιτρέπουν να ξανασυμβαίνει κάτι τέτοιο;» αναρωτιέται ο Σαλβαδόρ Ντίας από τη Βενεζουέλα, η κόρη του οποίου ήταν μία από τις επιζήσασες του ναυαγίου του Απριλίου.

Ο γιος του Ντίας, μηχανικός πετρελαίου, έφυγε για τη Βραζιλία, περνώντας σαν φυγάς τα σύνορα και διασχίζοντας περιοχές που βρίσκονται υπό τον έλεγχο ένοπλων εγκληματικών ομάδων. Υστερα, εντελώς ξαφνικά, η 22χρονη κόρη του Οριάνα πέφτει θύμα απαγωγής με προορισμό το Τρινιντάντ της Καραϊβικής, εκεί όπου λίγους μήνες πριν ταξίδευε με την οικογένειά της για λόγους αναψυχής και όχι επιβίωσης. Ο Ντίας είναι ένας από τους χιλιάδες Βενεζουελανούς που βλέπουν τις οικογένειές τους να διαλύονται. Και δεν μπορεί να ελπίζει σε τίποτα.