Η ΕΚΤ χρειάζεται νέους κανόνες για τον πληθωρισμό

Η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα χάνει συνεχώς τον στόχο που έχει θέσει για τον πληθωρισμό ώστε αυτός να διαμορφώνεται «κοντά, αλλά κάτω από 2%». Αυτό συμβαίνει για πάνω από μια δεκαετία, ενδεχομένως απειλώντας την αξιοπιστία της. Προκειμένου να ενισχύσει την αξιοπιστία της όσον αφορά τον πληθωρισμό στο σημερινό αβέβαιο πολιτικό περιβάλλον, η ΕΚΤ πρέπει να προσαρμόσει τους κανόνες της και να υιοθετήσει μια πιο ευέλικτη προσέγγιση.

Οι πρώτες τράπεζες που υιοθέτησαν στόχους για τον πληθωρισμό, ιδίως η Τράπεζα της Νέας Ζηλανδίας και η Τράπεζα του Καναδά, έχουν θέσει ένα εύρος τιμών από 1% έως 3% για τον μεσοπρόθεσμο πληθωρισμό. Μια τέτοια προσέγγιση φαίνεται να έχει νόημα και για την ΕΚΤ έτσι όπως διαμορφώνεται σήμερα η κατάσταση. Η Τράπεζα θα μπορούσε να συνδυάσει έναν μεσοπρόθεσμο στόχο για τον πληθωρισμό με έναν ευρύτερο ορισμό που θα μπορούσε να περιλαμβάνει τις βασικές τιμές καταναλωτή (εξαιρουμένης της ενέργειας), μαζί με τα προτιμώμενα μέτρα της για τις πληθωριστικές προσδοκίες. Οι υπεύθυνοι για τη χάραξη πολιτικής της ΕΚΤ θα έχουν έτσι μεγαλύτερη ευελιξία ώστε να αποδέχονται τον πληθωρισμό όταν αυτός βρίσκεται πάνω ή κάτω από τον στόχο του τίθεται όταν αυτό θα το απαιτούν οι συνθήκες.

Μια μεγαλύτερη ευελιξία θα βοηθήσει επίσης την ΕΚΤ να διαχειρίζεται τις αλλαγές πολιτικής δίνοντας περισσότερο βάρος στον έλεγχο του πληθωρισμού αλλά και τη χρηματοπιστωτική σταθερότητα.

Επί του παρόντος, η ΕΚΤ αντιμετωπίζει μια διαχειρίσιμη συσσώρευση χρηματοοικονομικών κινδύνων στην ευρωζώνη. Η τράπεζα θα πρέπει να είναι επιφυλακτική στο να σκεφτεί να χαλαρώσει κι άλλο τη νομισματική πολιτική σε μια προσπάθεια αύξησης του πληθωρισμού, ο οποίος ανέρχεται σήμερα στο 1,7%. Τα μέτρα για την επιτάχυνση της πιστωτικής επέκτασης – για παράδειγμα, μέσω αρνητικών επιτοκίων ή πράξεων στοχευμένης αναχρηματοδότησης – θα οδηγήσουν σχεδόν σίγουρα σε νέες φούσκες στις χρηματοπιστωτικές αγορές. Η ΕΚΤ θα πρέπει να εξετάσει το ενδεχόμενο υιοθέτησης μιας διττής στρατηγικής που θα επικεντρώνεται στις τιμές καταναλωτή και τη συστηματική εξομάλυνση των χρηματοοικονομικών κύκλων. Μια κεντρική τράπεζα που χάνει σταθερά τον στόχο της για πληθωρισμό για μεγάλο χρονικό διάστημα κινδυνεύει να χάσει την αξιοπιστία της και μπορεί να αισθάνεται υποχρεωμένη να υιοθετεί επιθετικές πολιτικές  για να ανακτήσει την εμπιστοσύνη της αγοράς. Για να μειωθεί η ανάγκη για δραστικά μέτρα, ο επόμενος πρόεδρος της ΕΚΤ θα πρέπει να πιέσει να αντικατασταθεί ο σχετικά περιορισμένος στόχος πληθωρισμού της με ένα ευρύτερο φάσμα στόχων.