Η κυβέρνηση Μητσοτάκη

Η κυβέρνηση Μητσοτάκη ίσως είναι η μοναδική κυβέρνηση που έρχεται έπειτα από δέκα χρόνια κρίσης με τον πιο ξεκάθαρο ορίζοντα υλοποίησης: εμπέδωση αισθήματος ασφαλείας, εργασιακή κανονικότητα, επενδύσεις και δημιουργία θέσεων εργασίας, δημιουργία μιας κανονικότητας για τη χώρα και τους πολίτες της κυρίως δηλαδή να μη ζούμε συνεχώς σε άκρατη υπερπολιτικοποίηση των πάντων και σε μια ατέλειωτη εξτραβαγκάντσα.

21 τεχνοκράτες σε θέσεις υπουργών και υφυπουργών, άνοιγμα σ’ ένα κομμάτι του ΠΑΣΟΚ, οριοθέτηση στόχων και όχι παιγνίδι συμβολισμών, ταχύτητα σε συνδυασμό με σχέδιο. Μια κυβέρνηση που έχει χαρτογραφήσει τα βήματα, έχει action plan και θέλει να καταλήξει κάπου. Η σημειολογία είναι εμφανής, η κυβέρνηση αυτή πρέπει να έχει σαν σκοπό όχι να απασχολεί τους πολίτες και να δημιουργεί θόρυβο αλλά να διευκολύνει τη ζωή τους.

Σε κάποιους ίσως ακούγονται στοιχειώδη αυτά αλλά ας σκεφτούμε τις πολιτικές τερατογενέσεις, τις ακροβασίες και το τεράστιο οικονομικό και ηθικό κόστος της τελευταίας πενταετίας το οποίο καταβάλαμε όλοι. Στην Ελλάδα το αυτονόητο είναι συχνά αιτούμενο και τελικά πρέπει να το εκτιμούμε όταν το διαθέτουμε.

Το μείγμα είναι δύσκολο, κυρίως γιατί όπως σε κάθε ποδοσφαιρική ομάδα χρειάζεται χρόνος προετοιμασίας, έτσι ίσως πρέπει και εδώ σ’ έναν κυβερνητικό συνδυασμό που έχει τη σφραγίδα Μητσοτάκη με τις πολιτικές ισορροπίες να περνάνε μάλλον σε δεύτερη μοίρα.

Εδώ χρόνος προετοιμασίας δεν υπάρχει, υπάρχει μόνο πεδίο δράσης και σε αυτό το πλαίσιο θα κριθούν οι επιλογές του νέου Πρωθυπουργού, στη δυνατότητά τους να δράσουν έστω και χωρίς να έχουν προλάβει να «δέσουν» μεταξύ τους στην προετοιμασία.

Ο δρ Στέφανος Καβαλλιεράκης είναι ιστορικός Μεσογειακών και Ανατολικών Σπουδών στο  Πανεπιστήμιο Στρασβούργου