Εύκολο να γίνεις πρωθυπουργός. Δύσκολο να πετύχεις

Τελικά ο Αλέξης τα κατάφερε. Εκανε το δύο στα δύο. Οπως δεν τον άκουσαν στις ευρωεκλογές, όταν, υποτίθεται, είχε έρθει η ώρα των πολλών, έτσι δεν τον άκουσαν και στις βουλευτικές. Οταν οι Ελληνες θα αποφάσιζαν, υποτίθεται, για τις ζωές τους. Κι αν συνυπολογίσουμε και τις αυτοδιοικητικές, έκανε το τρία στα τρία. Το εκλογικό σώμα πράγματι αποφάσισε. Αποφάσισε να τους στείλει (σε ό,τι έχει να κάνει με τη διακυβέρνηση της χώρας) σπίτια τους. Και πολύ καθίσανε, για τέσσερα και πλέον χρόνια. Δεν πήγαινε άλλο. Παραπήγε. Αυτό το συνονθύλευμα των δήθεν αριστερών με τους ακροδεξιούς των ΑΝΕΛ. Πολλά τα ψέματα, πολύ περισσότερα τα παραμύθια. Από το 2012 που άρχισε να παίρνει τα πάνω του ο ΣΥΡΙΖΑ. Να χτυπάει την πόρτα της εξουσίας.

Ελπίδα

Μέχρι που ήρθε η ώρα του λογαριασμού. Κι ο Αλέξης πράγματι τα κατάφερε. Και δύο σε ένα μάλιστα. Και οδήγησε τον λαό σε δεξιά στροφή και αποδόμησε την Αριστερά. Οι ίδιοι, σε προσωπικό επίπεδο, δεν χάσανε τίποτα. Κερδισμένοι βγήκανε. Περάσανε καλά. Καλύτερα δεν γινότανε. Απολαύσανε την εξουσία. Τη ρουφήξανε μέχρι το μεδούλι. Και γι’ αυτό δεν κρύβουν την ικανοποίησή τους. Με ποσοστό 31,5% καθιερώθηκαν ως μέρος του συστήματος. Σαν ο Νο 2 πόλος του δικομματισμού. Κατ’ όνομα αριστεροί, επί της ουσίας ένα σοσιαλδημοκρατικό κόμμα της κακιάς ώρας. Που μπορεί να απέτυχαν οικτρά στη διαχείριση, αλλά επιβίωσαν. Υπάρχουν. ΠΑΣΟΚ στη θέση του ΠΑΣΟΚ. Και με την ελπίδα, πάλι με χρόνια με καιρούς, πάλι δικά μας θα ‘ναι.

Διάψευση

Δεν το λες και λίγο. Η χώρα ήταν που έχασε. Κι οι πολίτες. Τέσσερα χαμένα χρόνια. Τσάμπα και βερεσέ. Και με τεράστιο κόστος. Ο ελληνικός λαός ωστόσο στάθηκε κι αυτή τη φορά γενναιόδωρος. Το ποσοστό που τους έδωσε, σε σχέση με το μέγεθος της αποτυχίας, της διάψευσης της ελπίδας, είναι τεράστιο. Ο Αλέξης πράγματι τα κατάφερε. Οτι ο ΣΥΡΙΖΑ εξακολουθεί να υπάρχει συνιστά τεράστια επιτυχία. Φρέσκα κουλούρια όμως φωνάζει ο κουλουράς. Οι πολίτες εμπιστεύθηκαν τον Κυριάκο Μητσοτάκη (φωτογραφία). Οι κραυγές ότι έρχονται οι δεξιοί να πάρουν τις ζωές μας πήγανε στον βρόντο. Η επίκληση του φόβου είναι το τελευταίο καταφύγιο του απελπισμένου. Λογικό ήταν να μη φτουρήσει. Οι μπλόφες δεν πιάνουν εσαεί. Σε παίρνουν χαμπάρι.