Οι βαριές επιπτώσεις της συγκυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ

Ξεκινάω με μια βασική αρχή: με την κάλπη ισχύει ό,τι και με το ταμείο: ουδέν λάθος αναγνωρίζεται. Ψηφίσαμε χθες, αυτό είναι, και πάμε παρακάτω. Ο καθείς εφ’ ω ετάχθη. Στις δουλειές μας, στις διακοπές μας, στο καφενείο μας, όπου. Οι κάλπες έκλεισαν χθες και μαζί τους έκλεισε και το κεφάλαιο ΣΥΡΙΖΑ. Από σήμερα ξεκινάει μια καινούργια ιστορία, με καινούργια αρχή, καινούργιο πρωταγωνιστή, καινούργια υπόθεση. Ούτε το τέλος της μπορούμε να προδικάσουμε ούτε το μέλλον της.

Μόνο το αύριο να σκεφτόμαστε, το καλύτερο αύριο που μας υποσχέθηκαν για άλλη μία φορά. Σε αυτό να ελπίζουμε. Αλλωστε ο καινούργιος ένοικος του Μαξίμου υποσχέθηκε ό,τι και ο προηγούμενος. Ας ελπίσουμε μόνο ότι δεν θα μας επιφυλάξει ό,τι και ο προκάτοχός του: ψέματα αντί για αλήθειες. Παραμύθια αντί για έργα. Υποσχέσεις αντί για πράξεις. Μια ανάπηρη δημοκρατία αντί για την πλήρη, ελεύθερη και αποτελεσματική λειτουργία των θεσμών. Αρκετά, νομίζω, ήταν τα πέντε σκοτεινά χρόνια της συγκυβέρνησης Αριστεράς – Ακροδεξιάς που

– προκάλεσαν βαριές επιπτώσεις στην ελληνική οικονομία

– οδήγησαν στη φτωχοποίηση ένα μεγάλο κομμάτι του ελληνικού λαού

– κατέστρεψαν κάθε παραγωγική ικμάδα της χώρας

– έστειλαν στο εξωτερικό πάνω από 350.000 «μυαλά»

– έσπειραν το μίσος σε μεγάλα κομμάτια της ελληνικής κοινωνίας

– δημιούργησαν κοινωνικούς αυτοματισμούς και ταξικές διαιρέσεις έξω από κάθε ηθική και λογική

– εξαφάνισαν κοινωνικά, οικονομικά και παραγωγικά τη μεσαία τάξη.

Λένε ότι οι εκλογές είναι μια μεγάλη κολυμπήθρα, σαν αυτή του Σιλωάμ, όπου εξαγνίζονται πολιτικές και ψυχές.

Μπορεί να είναι και έτσι. Αλλά κανείς δεν μπορεί να παραβλέψει ότι σε αυτά τα χρόνια της περιόδου του ΣΥΡΙΖΑ

– καταργήθηκε κάθε αξιολόγηση

– επιβλήθηκε το κράτος των μετρίων

– απαξιώθηκαν η πρόοδος, η εξέλιξη, η φιλοδοξία, η επιδίωξη για την αριστεία

– προκρίθηκαν οι μέτριοι, οι αγράμματοι, οι ανίκανοι

– έγινε τρόπος πολιτικής συμπεριφοράς ο νεποτισμός

– αναπτύχθηκαν ύποπτες σχέσεις με ανελεύθερα καθεστώτα

n οι θεσμοί έγιναν υποχείριο μιας κλειστής κάστας ανθρώπων υπό τον Αλέξη Τσίπρα που τους χρησιμοποίησε για να εξοφλήσει προσωπικούς λογαριασμούς, να εκδικηθεί τους πολιτικούς της αντιπάλους, να θέσει υπό τον απόλυτο έλεγχό της τον Τύπο.

Το μεγάλο στοίχημα
του Μητσοτάκη

Και πάμε τώρα στο κύριο μενού, της χθεσινής ημέρας, διότι όλα τα προηγούμενα ανήκουν πλέον στο παρελθόν. Αν τα αναφέρουμε, είναι γιατί από αυτά πρέπει να ξεφύγει η επόμενη κυβέρνηση, αν θέλει να προχωρήσει τη χώρα πέντε βήματα μπροστά.

Και επειδή η ΝουΔου δεν προέρχεται από παρθενογένεση, αλλά είναι μια κανονική Δεξιά με παρελθόν, το έργο του αρχηγού της είναι διπλά βαρύ. Και σκληρό. Και αδυσώπητο. Οφείλει να αποδείξει ότι η νικήτρια των εκλογών δεν έχει, για παράδειγμα, καμία σχέση με το ρεβανσιστικό της παρελθόν. Δεν έχει σχέση με το πελατειακό κράτος, το οποίο εκείνη είχε χτίσει σε παλαιότερες εποχές, εξασφαλίζοντας τα «δικά της παιδιά». Δεν αποτελεί συνέχεια της παράταξης που γέννησε κατά το παρελθόν τόσα και τόσα σκάνδαλα.

Μπορεί να τα καταφέρει ο μεγάλος νικητής των εκλογών, ο Κυριάκος Μητσοτάκης, σε αυτό το γεμάτο νάρκες πεδίο; Μπορεί να δικαιώσει τις προσδοκίες εκείνων των πολιτών που δεν είναι δεξιοί, αλλά κεντρώοι ψηφοφόροι που τον επέλεξαν προκειμένου να απαλλαγεί η χώρα από τη διακυβέρνηση του Αλέξη Τσίπρα; Είναι ένα μεγάλο στοίχημα όλο αυτό…

Ο άνθρωπος που κατάφερε να απογαλακτιστεί πολιτικά από την οικογένειά του, την ημέρα που έθεσε υποψηφιότητα για την ηγεσία της ΝΔ, και αυτός ήταν ο βασικός λόγος που εξελέγη αρχηγός της παράταξής του τον Ιανουάριο του 2016, έχω την αίσθηση ότι διαφέρει ουσιαστικά από το πολιτικό DNA της οικογένειας Μητσοτάκη. Από διάφορα δε που είπε στη διάρκεια της προεκλογικής περιόδου συνάγει κανείς εύκολα το συμπέρασμα ότι ο άνθρωπος είναι αποφασισμένος να αφήσει το προσωπικό του χάραγμα στη διακυβέρνηση της χώρας. Υποθέτω ότι με την άνετη πλειοψηφία που εξασφάλισε και από ένα γρήγορο πρόγραμμα που είναι αποφασισμένος να υλοποιήσει άμεσα, δεν σκοπεύει να αφεθεί να του ροκανίσει την ανοχή της κοινωνίας, που κέρδισε με το σπαθί του, η καθημερινότητα.

Από την άλλη, έχει μπροστά του ένα δύσκολο έργο: δεσμεύτηκε ότι άμεσα η χώρα θα γίνει πόλος έλξης ξένων επενδύσεων, ώστε να περάσει σε τροχιά ανάπτυξης. Αυτά δεν γίνονται από τη μια μέρα στην άλλη, βέβαια, αλλά αν δεν τρέξει, σύντομα θα βρεθεί απολογούμενος για την ανάπτυξη που δεν ήρθε…

Στα συν του, δεν πρέπει να το ξεχνάμε αυτό, είναι ότι επανέφερε – τη χορηγία ΣΥΡΙΖΑ βέβαια… – τη Νέα Δημοκρατία στην εξουσία, ακριβώς δέκα χρόνια από τότε που δραπέτευσε από αυτή, μαζί της ο τότε πρωθυπουργός Κώστας Καραμανλής…

Ο Αλέξης Τσίπρας
και το Κίνημα Αλλαγής

Στον αντίποδα, τώρα, είναι ο Αλέξης Τσίπρας. Μπορεί να του αναγνωρίσει κανείς ότι φεύγει όχι καθημαγμένος ούτε κατησχυμένος. Αλλά με το κεφάλι ψηλά. Εδωσε μια σκληρή μάχη, πήρε μόνος του πάνω του το παιχνίδι και το έφερε εις πέρας με επιτυχία. Ανέβασε το ποσοστό του ΣΥΡΙΖΑ κατά 8 μονάδες σε σχέση με το συντριπτικό αποτέλεσμα των ευρωεκλογών, πέρασε γρήγορα από τη φάση της απογοήτευσης και της κατάθλιψης σε εκείνη του αγώνα, ανασκουμπώθηκε και κατάφερε να ανεβάσει τον ΣΥΡΙΖΑ σε ένα ποσοστό το οποίο του επιτρέπει να έχει τον πρώτο και τον τελευταίο λόγο στην ανασυγκρότηση του κόμματός του. Το κλειστό φοβικό γκρουπούσκουλο που καβάλησε το κύμα το 2012 και τρία χρόνια μετά ανέβηκε στην εξουσία ήδη μετράει μέρες, αν όχι ώρες. Ο Αλέξης Τσίπρας καταλαβαίνει ότι με αυτό το κόμμα δεν πάει πουθενά και ετοιμάζεται να δημιουργήσει έναν καινούργιο πολιτικό φορέα που να μετεξελιχθεί σε ένα καινούργιο «ΠΑΣΟΚ». Δύσκολο έργο και πάρα πολλές οι παράμετροι που θα επηρεάσουν την υλοποίησή του.

Το σημαντικό είναι ότι έδειξε πως θέλει να γίνει σοφότερος από το αποτέλεσμα. Δύσκολη είναι η πρόβλεψη αν τα καταφέρει. Θα αντισταθεί το ΚΙΝΑΛ, και θα αντισταθεί με όλα τα μέσα. Η λεηλασία που επιχείρησε προεκλογικά είναι ένα θέμα. Η επιχείρηση για την αφομοίωση του χώρου της Κεντροαριστεράς θα είναι στη συνέχεια πιο έντονη και πιο αποφασιστική. Και γι’ αυτόν τον λόγο η πίεση που υπέστη το ΚΙΝΑΛ από την πόλωση η οποία επικράτησε μεταξύ των δύο βασικών μονομάχων της πολιτικής κονίστρας θα μοιάζει με… χάδι μπροστά στο τι θα συμβεί, υποθέτω το επόμενο διάστημα, και πιθανόν πριν από το φθινόπωρο, εκ μέρους του ΣΥΡΙΖΑ.

Ας έχουμε κατά νου ότι αν το 2015 οι θυμωμένοι, οργισμένοι, απογοητευμένοι και πληγωμένοι από τις μνημονιακές πολιτικές ψηφοφόροι του ΠΑΣΟΚ στράφηκαν στον Αλέξη Τσίπρα ευκαιριακά, το χθεσινό 31,5% δείχνει ότι πλέον δεν υπάρχει καμία περίπτωση να επιστρέψουν πίσω. Βρήκαν ιδεολογικοπολιτικές συγγένειες μαζί του και είδαν σε αυτόν έναν αρχηγό που δεν είχε ο χώρος της προοδευτικής παράταξης.

Φυσικά, όσο αλήθεια είναι αυτό, άλλο τόσο είναι και ό,τι έχει απομείνει από το άλλοτε κραταιό κόμμα της Κεντροαριστεράς να αλλάξει, να ανανεωθεί, να ξεφύγει από τη λογική τού «…και διηγώντας τα να κλαις»…