Η καπετάνισσα που ταπείνωσε τον Σαλβίνι

Οταν η Καρόλα διέταξε αλλαγή πορείας για να στρέψει την πλώρη προς το ακρωτήρι της Λαμπεντούζα και στη συνέχεια προς το λιμάνι, όλοι κατάλαβαν ότι η ώρα είχε έρθει. Είχαν καταλάβει πως το δίκαιο των ισχυρών αυτή τη φορά θα χρειαζόταν να τα βάλει με την αποφασιστικότητα μιας λιγομίλητης κοπέλας. «Είχα μια εύκολη ζωή. Μπόρεσα να σπουδάσω σε τρία πανεπιστήμια, είμαι λευκή, Γερμανίδα, γεννημένη σε μια πλούσια χώρα κι έχω το σωστό διαβατήριο. Οταν το κατάλαβα, αισθάνθηκα πως έχω ένα χρέος. Να βοηθήσω εκείνους που δεν έχουν τις ίδιες ευκαιρίες με μένα» είχε πει μόνο.

Στην «πλούσια Γερμανίδα», όπως τη χαρακτήρισε με περιφρόνηση ο Ματέο Σαλβίνι, κανένας δεν θα μπορούσε να περάσει χειροπέδες. Η απόφασή της να βοηθήσει τους μετανάστες θεωρήθηκε «υποχρεωτική». Δεν θα μπορέσει κάποιος ούτε να την απελάσει από την Ιταλία, καθώς η εισαγγελία του Αγκριτζέντο ζήτησε να παραμείνει στη διάθεση των λειτουργών της. Και σαν να μην έφτανε αυτό, ο δικαστής εξήγησε πως στην περίπτωσή της δεν μπορεί να εφαρμοστούν οι διατάξεις του διατάγματος για την ασφάλεια. Οπως είπε, «το διάταγμα δεν είναι εφαρμόσιμο σε πράξεις διάσωσης, καθώς αφορά μόνο τις πράξεις των διακινητών». Επομένως δεν μπορεί να επιβληθούν πρόστιμα (οι προβλέψεις είναι για 50.000 ευρώ) στις Μη Κυβερνητικές Οργανώσεις που βοηθούν μετανάστες.

Οπως αναμενόταν, ο Ματέο Σαλβίνι βγήκε εκτός εαυτού. Δεν περίμενε μια ήττα διπλή και τέτοιου μεγέθους. Ηττήθηκε από τη Δικαιοσύνη, ο εκπρόσωπος της οποίας, ο εισαγγελέας του Αγκριτζέντο, Λουίτζι Πατρονάτζο, δήλωσε ενώπιον της επιτροπής για την καταπολέμηση της Μαφίας: «Το αίτημα να συλληφθεί η Καρόλα Ρακέτε απορρίφθηκε. Αποδείχθηκε πόσο δύσκολο είναι να λαμβάνονται αποφάσεις για υποθέσεις που προκαλούν ισχυρές πολιτικές εντάσεις, καθώς όποια απόφαση και αν λάβει κάποιος θα έχει πάντα τον φόβο πως μπορεί να κάνει λάθος». Η Δικαιοσύνη όμως έλαβε τη σωστή απόφαση. «Για εμάς», πρόσθεσε ο εισαγγελέας, «ήταν αναγκαία η πράξη της διάσωσης, ενώ αντίθετα δεν ήταν εκείνη του αποκλεισμού του πλοίου. Θα θεωρούσαμε μια τέτοια πράξη μη επιθυμητή».

Ο σικελός εισαγγελέας δεν μπορεί να θεωρηθεί ένας δικαστικός λειτουργός που διακατέχεται από μονομέρεια. Αν από τη μία πλευρά κατηγορεί τη Sea Watch ότι ξεπέρασε τα όρια του νόμου, από την άλλη οφείλει να θυμηθεί κανείς ότι ήταν εκείνος που πρώτος ζήτησε τη δίωξη του Ματέο Σαλβίνι για το αδίκημα της «παράνομης κράτησης» όταν, το καλοκαίρι του 2018, ο επικεφαλής της Λέγκας υποχρέωσε δεκάδες μετανάστες να παραμείνουν σε ένα πλοίο του ιταλικού πολεμικού ναυτικού κάτω από άθλιες συνθήκες. Η δίωξη δεν προχώρησε επειδή ο Σαλβίνι επικαλέστηκε τη βουλευτική του ασυλία και το Κοινοβούλιο απέρριψε το αίτημα του εισαγγελέα.

Είναι μέρες αυτές που ο υπουργός Εσωτερικών θα προτιμούσε να ξεχάσει. Οχι μόνο δεν κατάφερε να παίξει κάποιον ρόλο, όπως είχε υποσχεθεί, στις επιλογές των προσώπων που στελέχωσαν τα ανώτατα όργανα της Ευρωπαϊκής Ενωσης, αλλά ούτε και μπόρεσε να διώξει την «καπετάνισσα» Καρόλα όπως επίσης είχε υποσχεθεί. Οι δικαστές του Αγκριτζέντο δεν έχουν καμία πρόθεση να εξουσιοδοτήσουν την απέλαση της ακτιβίστριας, η οποία εξάλλου ελέγχεται για επικούρηση της παράτυπης μετανάστευσης. Την ίδια στιγμή όμως ελέγχονται και οι ιταλικές Αρχές. Γιατί, πράγματι, εάν είναι κοινά παραδεκτό πλέον ότι η Λιβύη δεν μπορεί σε καμία περίπτωση να θεωρηθεί «ασφαλές λιμάνι», τότε είναι προφανές πως οι ιταλικές Αρχές δεν μπορούν να απαιτήσουν από τις Μη Κυβερνητικές Οργανώσεις να παραδίδουν τους ναυαγούς στη λεγόμενη λιβυκή ακτοφυλακή. Επιπλέον, σύμφωνα με τους ιταλούς δικαστές το διάταγμα για την ασφάλεια, με βάση το οποίο ο Σαλβίνι ήλπιζε να ξεμπερδέψει οριστικά με τα πλοία των ΜΚΟ, αφορά μόνο τους διακινητές και όχι εκείνους που πραγματοποιούν επιχειρήσεις διάσωσης.

Ο Ματέο Σαλβίνι θέλησε να περάσει χειροπέδες στα χέρια της Καρόλα Ρακέτε. Δεμένα όμως είναι τα δικά του χέρια.

O Νέλο Σκάβο είναι ιταλός δημοσιογράφος με ειδίκευση στο μεταναστευτικό ρεπορτάζ