Ο Κυριάκος {LF}κι η «δουλειά»

Κι αυτό το παιδί; Αυτό κάνει για «αυτή τη δουλειά»; Η αρνητική αξιολόγηση που επιφύλαξε κάποτε ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης για τον Γιώργο Παπανδρέου δεν θα μπορούσε να μην τεθεί υπό τη μορφή ερωτήματος και για τον δικό του γιο. Οχι επειδή ο πατέρας Μητσοτάκης εξάντλησε την πατρική του αυστηρότητα στον γιο ενός άλλου. Ούτε επειδή την εξάντλησε στον γιο ενός πολιτικά θανάσιμου εχθρού του, όπως ήταν γι’ αυτόν ο Ανδρέας Παπανδρέου. Ούτε καν επειδή ο Κυριάκος Μητσοτάκης θα είναι πιθανότατα ο δεύτερος γιος πρωθυπουργού που θα κάνει τη δουλειά του πατέρα του, τη δουλειά για την οποία υποτίθεται πως δεν έκανε ο Γιώργος, μέσα σε μια δεκαετία.

Αν τίθεται το ερώτημα είναι επειδή ο ίδιος ο Κυριάκος Μητσοτάκης έθεσε τον εαυτό του στην κρίση μιας τέτοιας αξιολόγησης. Επειδή ο ίδιος από την πρώτη ημέρα της εκλογής του στην ηγεσία της ΝΔ έχτισε με τη μεθοδικότητα μυρμηγκιού το προφίλ του πρωθυπουργήσιμου. Επειδή πριν γίνει πρωθυπουργός αφιέρωσε μεγάλο μέρος της αντιπολιτευτικής του ικμάδας σε μια επιχείρηση πειθούς. Πάσχισε να πείσει πως αυτός έκανε γι’ αυτή τη δουλειά.

Με τέτοια πατρική αυστηρότητα, έστω και με τα παιδιά των άλλων, θα μπορούσε να υποθέσει κανείς πως αυτός ο αγώνας της πειθούς είχε ως αποδέκτη, περισσότερο ή λιγότερο ασυνείδητα, και τις πατρικές προσδοκίες. Ενδεχομένως να μην έκανε λάθος. Ο Κυριάκος μπορεί και να έθεσε τον εαυτό του στη βάσανο της πατρικής κρίσης πριν ή και μαζί με όλων των άλλων. Χρειάζονται όμως αυτά τα φροϋδικά πασαλείμματα για να εξηγηθεί το φαινόμενο; Χρειάζονται για να εξηγηθεί πώς το άλλοτε αουτσάιντερ των εσωκομματικών εκλογών έγινε το φαβορί των εθνικών και πώς ο «Κούλης» κατάφερε μέσα στην προεκλογική περίοδο, την περίοδο που θεωρητικά θα ευνοούσε τον πολλαπλασιασμό του υποτιμητικού υποκοριστικού στα σόσιαλ μίντια με ρυθμούς αμοιβάδας, να γίνει ξανά Κυριάκος;

Το λάθος του Μαξίμου να μετατρέψει τις ευρωεκλογές σε μια μάχη μέχρις εσχάτων είναι ασφαλώς μέρος της εξήγησης. Η διαφορά των 9,5 μονάδων δεν εξάντλησε μόνο τον ΣΥΡΙΖΑ, εξάντλησε και τα τρολ του. Αφού το κόμμα δεν έχει πια τι να πει επειδή τα είπε όλα τότε, τι να πουν εκείνα; Αφού έδωσε ό,τι είχε να δώσει ο ΣΥΡΙΖΑ μέχρι εξαντλήσεως αποθεμάτων, τι αποθέματα να τους απομείνουν; Οι 9,5 μονάδες όμως δεν ήρθαν παρά στο φίνις. Ο Μητσοτάκης είχε αναγνωριστεί ως καταλληλότερος πρωθυπουργός από τον ενεργεία πρωθυπουργό πολύ πιο πριν. Δεν ήταν μόνο το κόμμα του καβάλα στις δημοσκοπήσεις. Ηταν και ο ίδιος καβάλα σε ένα ποιοτικό στοιχείο των δημοσκοπήσεων που σχεδόν ποτέ στο παρελθόν δεν ευνοούσε τον αρχηγό της αντιπολίτευσης. Η πλάστιγγα έγερνε πάντα υπέρ του φορέα του αξιώματος. Το παιδί, ας πούμε, που υποτίθεται πως δεν έκανε γι’ αυτή τη δουλειά, υστερούσε του ανιψιού που έκανε τότε τη δουλειά με μια ακατανίκητη διάθεση να ξεμπερδεύει.

Αν ο Μητσοτάκης ανέτρεψε αυτήν την ισορροπία είναι και επειδή επένδυσε σε ένα ακραία αντιτσιπρικό υπόδειγμα. Δεν ήταν δύσκολη εκτέλεση – ο Μητσοτάκης δεν είχε παρά να υποδυθεί τον εαυτό του. Ηταν δύσκολη όμως  η απόφαση. Ηταν δύσκολο απέναντι στον λαϊκό Τσίπρα να αποφασίσει ο Μητσοτάκης όχι απλώς να μη γίνει εξίσου λαϊκός αλλά να υπερτονίσει τις σπουδές του στο Χάρβαρντ. Ηταν δύσκολο να μην παρασυρθεί από τον φωτογενή κουτσαβακισμό του αντιπάλου του και να τσακωθεί, τότε που τσακώθηκε, σαν αμήχανο κολεγιόπαιδο που οι καβγάδες το βγάζουν έξω από τα νερά του. Και ήταν δύσκολο απέναντι στην τρομακτική αυτοπεποίθηση που εκδήλωνε ο Τσίπρας ή στο ειρωνικό ύφος που επιστράτευε για να τον υποτιμήσει, να αντιτάξει μια όχι πάντα ελεγχόμενη σοβαρότητα.

Λασπομαχίες. Οχι πως δεν επιχείρησε να μονομαχήσει στη λάσπη ο Κυριάκος. Αν όμως είναι αλήθεια πως κανείς δεν βγαίνει από μια λασπομαχία καθαρός, είναι άλλο τόσο αλήθεια πως εκείνος έβγαινε από τις λασπομαχίες σαν λασπωμένος Κούλης. Οι λασπομαχίες έτρεφαν τα τρολ. Από αυτήν την άποψη, η απόφαση να βγάλει έξω από το κάδρο της προσωπικής αντιπαράθεσης τον Τσίπρα δεν ήταν ούτε εύκολη ούτε δύσκολη. Ηταν απλώς επιβεβλημένη. Μετά τον τελευταίο και πιο οξύ τσακωμό, ο Μητσοτάκης συστήθηκε ως εν αναμονή πρωθυπουργός που δεν είχε λόγο να δίνει και πολλή σημασία στον αντίπαλό του. Ηταν μόνος του. Αντί για ντιμπέιτ με τον Τσίπρα, ντιμπέιτ με όλους. Αντί για αντιπολίτευση στον Τσίπρα, κυβερνητικό πρόγραμμα. Αντί για υποσχέσεις τύπου Τσίπρα, κυβερνητικό σχέδιο που μοιάζει με μπίζνες πλαν. Αντί για τον χύμα Τσίπρα, ο συντηρητικός κι ο μετρημένος του Σαββόπουλου. Κι αντί για τον ίδιο τον Τσίπρα, ο Αρναούτογλου.

Τι μάθαμε για τον Μητσοτάκη από τη συνέντευξη στον Αρναούτογλου; Ελάχιστη σημασία έχει. Αρκεί πως μάθαμε ότι ο Μητσοτάκης μπορεί να πηγαίνει στον Αρναούτογλου και να φαίνεται ο εαυτός του. Να μοιάζει με πρωθυπουργό που μπορεί να πάει σε ένα νυχτερινό σόου και να δείχνει εξοικειωμένος με το περιβάλλον σχεδόν όσο ένας αμερικανός πρόεδρος. Αρκεί να πείθει πως κάνει γι’ αυτή τη δουλειά και από την πολυθρόνα του Αρναούτογλου, όχι μόνο όταν συνεντευξιάζεται με δέκα δημοσιογράφους του Alpha. Κάνει γι’ αυτή τη δουλειά έστω κι όπως ήθελε πριν από 30 χρόνια ο Σαββόπουλος; Μένει να φανεί. Δείχνει πάντως αποφασισμένος να την κάνει. Να την κάνει χωρίς καν να τον ενδιαφέρει πως τα τρολ του Διαδικτύου περιμένουν με το δάχτυλο στο πληκτρολόγιο για να ανακαλύψουν ξανά τον Κούλη.