Τα γεμιστά ως παρακαταθήκη

Με γαλλικό κλειδί κανείς δεν μπορεί να αποσυναρμολογήσει ένα smartphone. Και για να κατανοήσει κάποιος τη ρέουσα πραγματικότητα πρέπει να διαθέτει τα ανάλογα προσόντα κι εργαλεία. Αν στο μυαλό του έχει χειρόφρενα και εμμονές που τον κάνουνε να τα βλέπει όλα σαν να είμαστε στο 1920, τότε είναι εκτός παιδιάς κι εκτός χρόνου. Απλώς σκιαμαχεί και κάποια στιγμή η γρανιτώδης πραγματικότητα επιστρέφει ως νταμπλάς επί της κεφαλής του και τον συνεφέρνει – αν τον συνεφέρει, γιατί κι αυτό είναι αμφίβολο, εφόσον συνεχίσει να φοράει τον ίδιο ιδεοκαταναγκασμό στον εγκέφαλο ως εγκάρσιο κράνος.

Κάποιοι μάλιστα αντί να συνέλθουν, πάνε, από γινάτι κι αφέλεια, αριστερότερα για να φιλοτεχνήσουν μια νέα πλαστή αυτoεικόνα αρχαιόθρησκου επαναστάτη απ’ τα Lidl.

Γενικώς η Αριστερά δυσκολεύεται να κατανοήσει τη σύγχρονη πραγματικότητα, έχει κάποιον εγγενή αρνητισμό και παππώα αντίληψη. Δεν διαθέτει μια μετεξελιγμένη θεωρία που να μπορεί να αντιληφθεί τι τρέχει γύρω της. Αν δεχτεί το υπάρχον, τότε παύει να υπάρχει η ίδια, διότι η ευρωπαϊκή πραγματικότητα έχει ξεπεράσει προ πολλού τις εξαγγελίες στις οποίες βασίζεται και που είναι μια σέπια – εικονογραφία του Μεσοπολέμου. Δεν υπάρχει, πια, θεωρία, δεν υπάρχει όργανο ανάλυσης και κάθε προσέγγιση είναι λάθος, διότι είναι παλιά και άχρηστη. Εξού και οι διαρκείς αυταπάτες, τα αλλεπάλληλα στραπάτσα, η νευροπαθής αλλαγή τακτικής κάθε μέρα σχεδόν, η απόλυτη έλλειψη, πια, στρατηγικής, η προσφυγή σε παλαιοκομματικές πρακτικές και σε συνεχείς αλλαγές προσωπείων. Μια στο καρφί και μια στο δάχτυλο.

Τα ακατάπαυτα ψέματα του μη εξαιρετέου ίσως δεν είναι ψέματα από πρόθεση, αλλά μια αέναη προσπάθεια προσαρμογής από τη φενάκη στο πραγματικό, το οποίο δέχεται αφού πρώτα του έχει ήδη επιβληθεί βιαίως. Το σύστημα που ακολουθεί, πια, είναι: πετάμε την μπάλα στα περιστέρια κι όποιο σηκωθεί. Στα τυφλά. Η μη κατανόηση της πραγματικότητας και της βούλησης των ψηφοφόρων προκαλεί, βέβαια, λύσσα κι απογοήτευση. Κι επειδή δεν υπάρχει στέρεη αντίληψη, δεν υπάρχει ιδεολογία, σύγχρονο όργανο ανάλυσης, παρά μόνο μπουκωμένα φίλτρα, μεταχειρισμένες σύριγγες, τακτικισμός και τυχοδιωκτική ψευδοεπικοινωνία, προσπαθεί τώρα, την έσχατη στιγμή, να κατανοήσει την πολυπλοκότητα του σκακιού με όρους του ταβλιού. Και στο έλεος των ζαριών.

Γενικότερα, βάδισε στα κουτουρού, μιμούμενος, αντιγράφοντας, ξανά εμμένοντας, μπρος – πίσω, από την αναίδεια στο έλεος, από τη μεταμφίεση στον τρόμο και από την προσπάθεια εκμαυλισμού ως την πώληση εθνικισμού. Και βέβαια, τώρα, με διαλείπουσα αλαζονεία που είναι το έσχατο στάδιο πριν από την πτώση. Το χειρότερο είναι ότι οι πέριξ του τελευταίως έχουν αυτοπαγιδευτεί σε μια αντίληψη πατερούλη (εκεί καταλήγουν πάντα) και επειδή δεν υπάρχει, πια, όραμα να υποστηριχθεί από το κόμμα, τα έχουνε φορτώσει όλα στον Τσίπρα – πωλητή. Μάλλον ποντάρουν πτωχονιτσεϊκά σε ένα δήθεν επικοινωνιακό χάρισμα που ίσως είναι χρήσιμο αν πουλάς τάπερ, αλλά στην πολιτική είναι ωφέλιμο μέχρι να πάρεις την εξουσία πρώτη φορά, λόγω συγκυρίας. Υστερα μετρούν οι πράξεις. Μετράει αυτό που λέμε όντως πραγματικότητα, πέρα από γλυκερά χαμόγελα και απροκάλυπτα ψεύδη, κωλοτούμπες και συσκευασμένο σανό.

Πώς γίνεται όμως να θες να αλλάξεις μια πραγματικότητα την οποία αρνείσαι, δεν κατανοείς και δεν θέλεις να κατανοήσεις; Συμβαίνει κι αυτό. Ή μάλλον συνήθως αυτό γίνεται όταν κινείσαι επί χρόνια στην περιοχή του αλλογενούς, προσέρχεσαι στο παίγνιο με κιβδηλώνυμες ιδέες, αλλοτινές, και θες να πάρεις εκδίκηση για συμβάντα προ εκατονταετίας, σχεδόν. Και με κυρίως καύσιμο τη μοχθηρία και το ταξικό μίσος: «Ή θα τους τελειώσουμε ή θα μας τελειώσουν». Ποιους θα τελειώσεις, βρε καημένε; Τα τέσσερα πέμπτα των Ελλήνων;

Τώρα, κατά συνέπεια, είναι φυσικό αυτό που συμβαίνει. Ξεκίνησαν με εξαλλοσύνη, μεγαλοστομία κι επιθετική εκδικητικότητα – ίσως πίστευαν πως αρκεί να έχεις διαβάσει ενάμισο βιβλίο του Μαρξ, κι εκείνο επιπόλαια, για να γίνεις Μέγας Ναπολέων και να «αλλάξεις την Ευρώπη». Διότι, όπως θυμάστε, θα άλλαζαν και την Ευρώπη – ίσως αργότερα και την Αμερική. Η κυρία Τασία μπορεί να πήγαινε έφιππη και εκείθεν, ως τις Σάρδεις, τον Ευφράτη και το Αφγανιστάν. (Περιορίστηκε, τελικά, στον διορισμό της κόρης).

Κάποιοι εξ αυτών σε κάνουν να σκέφτεσαι μελαγχολικά πως πιθανώς να είναι ό,τι αντιδραστικότερο υπάρχει στη χώρα – μια πομπώδης κι αδιέξοδη γραφικότητα. Και είναι απελπισμένοι όχι μόνο για την εκλογική ήττα που μάλλον έρχεται, αλλά γιατί κατανοούν πως εδώ έχει συμβεί μια πανωλεθρία βαθύτερη, πνευματική, ηθική και ιστορική, από την οποία δεν μπορεί κανείς του σχετικού χώρου να συνέλθει. Και μην ξεχνούμε ποτέ πως κάποιοι εξ αυτών το 2015 είχαν και την ευγενή φιλοδοξία να μας μαντρώσουν με αλλοίωση πολιτεύματος. Αυτό, πάλι, πού το βάζεις; Δεν θα πετύχαινε, βέβαια, εν Ευρώπη, απλώς θα ζούσαμε άλλη μία κομμουνιστική οπερέτα, ντου σε νομισματοκοπεία και άλλες ατραξιόν που, με πολύ οδυνηρό τρόπο, καταλήγουνε συνήθως στα γουναράδικα. (Για αποδερμάτωση).

Λέγεται πως αυτό το κατρούγκαλο, ψευδοταξικό, διχαστικό πράμα μάλλον τελειώνει. Ο δε πρωταπριλιάς πήγε και στον Σκάι (όπου τον κάνανε με τα κρεμμυδάκια) διότι τον είχανε πείσει οι κόλακες της αυλής πως είναι κάτι σαν τον κ. Ριπλέι. Αλλά με γύφτικους προλόγους δεν αλλάζει η κακή ποιότητα του χαλιού – κουρελού. Και αυτή η κίνηση ήταν ακόμα μία απόδειξη της έλλειψης πραγματικού πολιτικού λόγου με συνοχή, συνέπεια, άξονα και προοπτική. Ηταν άλλη μία κωλοτούμπα, μάλλον η τελευταία, ένα τσαλίμι αυταρέσκειας. Αλλά χωρίς στημένη κατάσταση και προτηγανισμένες ερωτήσεις η απογύμνωση είναι σίγουρη – όπως και αποδείχτηκε.

Ευτυχώς η κανονικότητα θα επανέλθει σύντομα. Θα μείνουν όμως ως ιερή παρακαταθήκη για τους επόμενους αγωνιστές τα γεμιστά της κυρα-Τασίας, ο Καρανίκας, η Παπακώστα, ο ταξιδιάρης Κουίκ και η αβρότης του κ. Πολάκη. Δεν είναι και λίγα.