Ευρώπη χωρίς τους Ευρωπαίους;

Η εκλογή της νέας ηγεσίας της Ευρώπης με σκοτεινές διαδικασίες και πίσω από κλειστές πόρτες ανοίγει ουσιαστικά το τέλος για τη λεγόμενη ενωμένη Ευρώπη. Περιφρονώντας την πρόσφατη ετυμηγορία των λαών και παραγνωρίζοντας κάθε έννοια λαϊκής ευαισθησίας, οι ηγέτες των κρατών – μελών μαζεύτηκαν στις Βρυξελλες κι επέλεξαν πρόσωπα που κανείς δεν είχε ακούσει ή που εξυπηρετούσαν τις μεταξύ τους ισορροπίες.

Ο γάλλος πρόεδρος δεν ήθελε τον Βέμπερ, που όμως είχε επιλεγεί μέσω της λαϊκής ψήφου, για πρόεδρο της Επιτροπής. Οι εκλογείς δεν ρώτησαν τον κ. Μακρόν, του οποίου την παράταξη και οι ίδιοι οι Γάλλοι καταψήφισαν. Τον αφουγκράστηκαν όμως οι άλλοι ηγέτες. Και τοποθέτησαν τον φίλο του πρωθυπουργού του Βελγίου ως πρόεδρο του Συμβουλίου. Αυτός όμως έχει χάσει την πρωθυπουργία, διότι υπέγραψε αυθαίρετα το Σύμφωνο Μετανάστευσης. Οι συναδελφοί του όμως δεν μπορούσαν να τον αφήσουν παραπονεμένο! Κόντρα στις λαϊκές επιθυμίες, τον έχρισαν λοιπόν πρόεδρο.

Πρόεδρο της Επιτροπής έχρισαν την υπουργό Αμυνας της Γερμανίας. Που κανείς σχεδόν στην Ευρώπη, πλην ίσως της Γερμανίας, δεν ξέρει. Η δημοκρατική λαϊκή κυριαρχία σε όλο της το μεγαλείο! Η Γαλλίδα Λαγκάρντ, που κανείς δεν αμφισβητεί τις ικανότητές της, ανέλαβε την Κεντρική Τράπεζα. Προφανώς για να ικανοποιηθεί ευθέως ο Μακρόν. Και για να μη μείνουν και οι Ισπανοί έξω από τη μοιρασιά, πήραν το πόστο του επιτρόπου Εξωτερικών!

Και οι ευρωπαϊκοί λαοί πού βρίσκονται; Σαν αγέλη οι ευρωβουλευτές, των περισσότερων παρατάξεων, διάλεξαν τον ιταλό Σοσιαλδημοκράτη για πρόεδρο. Γιατί έγιναν όλα αυτά; Για να υποστηρίξουμε τις ευρωπαϊκές αξίες και τη λογική, κατά Τουσκ, του ευρωπαϊκού φιλελευθερισμού;

Δυστυχώς, η Ευρώπη γελοιοποιήθηκε. Κι αποκαλύπτει όλο το βάθος της υποκρισίας του σημερινού ευρωπαϊκού οικοδομήματος. Ειμαστε μικρή χώρα για να μπορέσουμε να φωνάξουμε και ν’ ακουστεί η φωνή μας. Ο ευρωσκεπτικισμός με όλα αυτά θα γιγαντωθεί. Το μέλλον του ευρωπαϊκού εγχειρήματος κλονίζεται…