Ζωολογικά

Πρόσφατα, αναφερόμενος σε έναν πολιτικό, είπα σε μια φίλη: «Α, ναι, είναι κι αυτό το σαμιαμίδι, που προσπαθεί να τρυπώσει οπωσδήποτε στη Βουλή». «Τι σαμιαμίδι; Μάλλον γυμνοσάλιαγκα θα τον έλεγα», μου απάντησε εκείνη. Οταν η με ζωολογικές αποχρώσεις πολιτική μας συζήτηση τελείωσε, σκέφτηκα πόσο συχνά καταφεύγουμε σε έναν ιδιότυπο ζωομορφισμό προκειμένου να χαρακτηρίσουμε ανθρώπους: χελώνα για τον αργοκίνητο, κότα για τον δειλό, ταύρος για τον δυνατό, αλεπού για τον πονηρό, στρείδι για τον κλειστό χαρακτήρα, κ.ο.κ.

Για να μείνουμε όμως στο κλίμα των ημερών, εκτός από σάλιαγκες πολιτικούς και πολιτευόμενους, έχουμε ακόμα χαμαιλέοντες (αλλάζουν απόψεις ώστε πάντα να επιβιώνουν πολιτικά), γάτες («ξύπνιους» αλλά και ευέλικτους), λαγούς (βγαίνουν μπροστά για να βολιδοσκοπήσουν ενδεχόμενες αντιδράσεις), κ.λπ.

Παλαιόθεν, ήδη από την εποχή του Αισώπου και ακόμα παραπίσω ίσως, τα ζώα είχαν την τιμητική τους σε κάθε είδους παραβολές, συγκρίσεις, παρομοιώσεις.