Θέλει αρετή και τόλμη η ευημερία των πολλών

Οταν το 2010, όντας τελειόφοιτη στο Ιστορικό -Αρχαιολογικό της Φιλοσοφικής σχολής του ΑΠΘ, επήλθε η «ομολογία» της πτώχευσης της οικονομίας της Ελλάδας, όλοι αναφέρονταν σε μια «κρίση».

Υστερα όμως από 10 χρόνια συνεχούς οικονομικής ύφεσης, είναι άραγε δόκιμος ο όρος «κρίση» ή μήπως η πραγματική κρίση έχει επέλθει στις ανθρωπιστικές αξίες και όλο αυτό είναι τελικά ένα παγιωμένο καθεστώς;

Επειτα από 10ετή ενασχόλησή μου με τα κοινά και 15ετή επαγγελματική εμπειρία – διότι έμαθα απ’ τους γονείς μου ότι ανεξάρτητα από την αγάπη που έχει κάποιος για τις επιστήμες και τις τέχνες, πρέπει πρωτίστως να μάθει να είναι εργατικός, γι’ αυτό εργαζόμουν παράλληλα με τις σπουδές μου από τα 18 μου – αντιλήφθηκα ότι η απάντηση στο προγραφόμενο ερώτημα είναι μάλλον θετική. Ετσι, αυτό το παγιωμένο καθεστώς, που ήταν απόρροια του «ναι σε όλα», διέλυσε το ηθικό των νέων και όχι μόνο. Ζωγράφισε την απόγνωση στα πρόσωπα των Ελλήνων και υπονόμευσε την ελπίδα για ανόρθωση του κράτους. Η γενιά μου δέχτηκε το μεγαλύτερο πλήγμα. Τη στιγμή που ανοίγαμε τα φτερά μας, το «ναι σε όλα» ήταν το μαχαίρι που τα έκοψε. Πάνω από μισό εκατομμύριο νέοι, έφυγαν από την Ελλάδα για να επουλώσουν τα τραύματά τους και να γλιτώσουν από το «νεκροταφείο ονείρων», στο οποίο είχε μετατραπεί η πατρίδα τους.

Αυτός ο μαρασμός και το ξεπούλημα της Ελλάδος, με επέταξαν να μπω στην πρώτη γραμμή. Προερχόμενη από τον μαρτυρικό Χορτιάτη, η ανάγκη διεκδίκησης των γερμανικών οφειλών προς την Ελλάδα επανέφερε μια αίσθηση δικαιοσύνης. Μια αίσθηση όμως που δεν δικαιώθηκε, παρά τους αγώνες που δώσαμε με το Εθνικό Συμβούλιο Διεκδίκησης των οφειλών της Γερμανίας προς την Ελλάδα. Επειτα, αυτή η αίσθηση μη απονομής δικαιοσύνης διογκώθηκε τον Ιούλιο του 2015 και οδήγησε στην ανάγκη δημιουργίας του ΜέΡΑ25, όπου με προτάσεις και όχι με στείρα καταγγελία αγωνιζόμαστε να τερματίσουμε τη λιτότητα και να επαναφέρουμε όχι μόνο την ελπίδα, αλλά και τους νέους που έφυγαν από την Ελλάδα.

Ολα αυτά τα χρόνια γνώρισα και συνεργάστηκα με ανθρώπους στα υψηλά κλιμάκια της πολιτικής σκηνής, τόσο εντός, όσο και εκτός Ελλάδος και δέχτηκα προτάσεις για διεθνή καριέρα στο εξωτερικό. Βλέποντας όμως την Ελλάδα να ερημώνει, πόνεσα. Ετσι αποφάσισα να μείνω. Οχι τόσο για μένα – οποιαδήποτε καριέρα ακολουθούσα στο εξωτερικό θα ήταν πολύ καλύτερα αμειβόμενη από ό,τι στην Ελλάδα – όσο για τα παιδιά μας και τα εγγόνια μας. Η ιστορία μάς διδάσκει ότι μόνο αν κάποιος θυσιάζει κομμάτι του εαυτού του για υψηλότερες αξίες μπορεί να επέλθει πρόοδος και εξέλιξη του κοινωνικού συνόλου – και κατ’ επέκταση της ανθρωπότητας.

Σύμφωνα με τον Αριστοτέλη, η αρετή καθιστά τον άνθρωπο ικανό να εκτελέσει σωστά το έργο του . Επίσης είχε γράψει για τον πολίτη «δ’ απλώς ουδενί των άλλων ορίζεται μάλλον η τω μετέχειν κρίσεως και αρχής». Ως Πολίτης, δηλαδή, ορίζεται εκείνος, ο οποίος συμμετέχει στη νομοθετική και δικαστική εξουσία.

Θέλει λοιπόν και αρετή και τόλμη η ευημερία των πολλών, η ευημερία της Ελλάδος. Αν το αποφασίσουμε όλοι, ενωμένοι θα τα καταφέρουμε!

Η Κωνσταντίνα Αδάμου είναι ιστορικός – αρχαιολόγος ΑΠΘ