Δεν πάμε αριστερά – δεξιά, πάμε ευθεία

Η Ελλάδα, την 7η Ιουλίου, θα βρεθεί στο πιο κρίσιμο σταυροδρόμι της. Οι επιλογές μας δεν θα είναι αριστερά – δεξιά. Είναι η τελευταία μας ευκαιρία να πάμε ευθεία.

Το πέρασμα της απερχόμενης κυβέρνησης ήταν σαρωτικό για τη χώρα. Δεν υπήρξαν απλώς μία άστοχη επιλογή του ελληνικού λαού αλλά μια ομάδα ανθρώπων που επιχείρησε – και σε πολλές περιπτώσεις ίσως και να κατάφερε – να μεταλλάξει την ελληνική κοινωνία. Αγγιξε τα πάντα με τη φήμη του «Μίδα» αλλά το μόνο που άφησε στο πέρασμά της ήταν κάρβουνο. Αλγεινές οι εικόνες που έχουμε στο μυαλό μας.

Προανήγγειλαν μεγαλειώδεις διαπραγματεύσεις αλλά τελικά 4,5 χρόνια μετά ακόμη δεν ξέρουμε ποιο είναι πραγματικά το κόστος της περιόδου του πρώτου εξαμήνου του 2015.

Υπενθυμίζω: παραχωρήθηκε το όνομα της Μακεδονίας με… δόξα και τιμή την ώρα που η χώρα έβραζε.

Ηταν απλοί παρατηρητές – ίσως πιο σωστά, καλοί ηθοποιοί – μπροστά σε δυο από τις μεγαλύτερες τραγωδίες των τελευταίων δεκαετιών, τη Μάνδρα και το Μάτι.

Δημιούργησαν στρατόπεδα ντροπής, προσφύγων και μεταναστών, βαφτίζοντάς τα χώρους ανθρωπιάς και αλληλεγγύης. Περιμέναμε να επενδύσουν στην ασφάλεια της χώρας την ίδια ώρα που υποδέχονταν τρομοκράτες έξω από τις φυλακές.

Από την άλλη στρατιές συγγενών, κομματικών συντρόφων, φίλων, γνωστών αλλά κυρίως πολλοί από τους εκλεγμένους βουλευτές και τους υπουργούς αλώνιζαν με τα νέα τους προνόμια και τη μεγάλη τους εξουσία αδιαφορώντας για τους πολίτες.

Ελάμβαναν με χαρά τα επιδόματα για τα ενοίκιά τους την ώρα που θα έπρεπε να σκίζουν τα Μνημόνια, έκαναν διακοπές με κότερα διαβάζοντας όμως για τον αριστερισμό, απέλυαν νοσηλευτικό προσωπικό γιατί δεν τους στήριζαν πολιτικά, σπίλωναν όλους όσοι τους έκαναν κριτική.

Οι πρακτικές αυτές δεν θα μπορούσαν να γίνουν αποδεκτές σε ένα κράτος δικαίου.

Η ελληνική κοινωνία τα τελευταία πέντε χρόνια μπολιάστηκε με μίσος, διχόνοια και μιζέρια.

Ο Κυριάκος Μητσοτάκης δεν είναι ο Μεσσίας. Δεν θα φέρει νερό στην έρημο. Δεν θα τάξει ποτέ κάτι περισσότερο από όσα έχει σκοπό και μπορεί η χώρα να κάνει. Αλλωστε δεν έχουμε ανάγκη από Μεσσίες αλλά μόνο από πολιτικούς με όραμα, με στόχους, με σχέδιο για την υλοποίησή τους. Από πολιτικούς που θα επενδύσουν ξανά στην ειλικρινή σχέση με τους πολίτες. Που δεν θα τελειώσει η σχέση τους τη στιγμή της σταυροδοσίας τους, που δεν τους ενδιαφέρει τι ψηφίζουν αρκεί να συμπλέουν στα σημαντικά. Ο κοινός τους παρονομαστής να είναι η πατρίδα, όχι η παράταξη.

Και μην ξεχνάμε, οι πολιτικοί είναι και αυτοί πολίτες. Και οι ίδιοι οι πολίτες πρέπει να γίνουν λίγο πιο πολιτικοί, να ξαναβάλουν την πολιτική με θετικό πρόσημο στη ζωή τους, για να ενημερώνονται, να κρίνουν, να συγκρίνουν και να επιλέγουν με σωστότερα, πιο αξιοκρατικά και δικαιότερα κριτήρια τους εκπροσώπους τους.

Ο Μιχάλης Λιβανός είναι ιατρός-καρδιολόγος