Αριστερά κρεμασμένη {LF}σε μία γραβάτα

Το απόλυτο ιδεολογικό αλλά και προσωπικό πολιτικό στριπτίζ του ΣΥΡΙΖΑ και του Αλ. Τσίπρα ολοκληρώθηκε σε αυτή την προεκλογική εκστρατεία με το βάλε – βγάλε τη γραβάτα στο σποτάκι εθνικής μεγαλομανίας… Η γραβάτα ως επιλογή φύλλου συκής μιας εξωτερικής πολιτικής όμως, στάθηκε, και δυστυχώς εισπράχθηκε από κάθε εχθρό και φίλο της χώρας, ως ένα ολέθριο χαριέντισμα ενός νεόκοπου πολιτικού, κυριολεκτικά ικανού να τα δώσει όλα όσα του ζητούν για μια στιγμή κοινότοπου φωτογραφικού μεγαλείου.

Ετσι φτάσαμε, για ένα διαβολικά καλό τσάι στον Λευκό Οίκο, να αναγορεύσουμε τον αμερικανό πρέσβη Πάιατ σε ύπατο αρμοστή της χώρας, ικανό να κλείνει ενεργειακά συμβόλαια στον νότο της Κρήτης, μια εβδομάδα πριν ανοίξουν οι κάλπες. Φτάσαμε στο να αναγορευτεί ο Ζάεφ σε ηγέτη υπερδύναμης, από την οποία εξαρτάται το αγαλματίδιο του Νομπέλ φτιαγμένο από μακεδονικό χαλβά εις χείρας Τσίπρα, με τη Μόρια να μετεξελίσσεται στο υπ’ αριθμον ένα κολαστήριο προσφύγων στην ευρωπαϊκή ήπειρο…

Ετσι ο Πρωθυπουργός, που ανακηρύχθηκε επιτιμος διδάκτορας πολιτικής οικονομίας στο ιδιωτικό πανεπιστήμιο της Σμύρνης, έμεινε να παρακολουθεί χωρίς γραβάτα τα τουρκικά γεωτρύπανα να κυκλώνουν το Καστελλόριζο, να τρυπάνε στην κυπριακή ΑΟΖ, εδραιώνοντας πατρίδες στη θάλασσα όπου «δεν υπάρχουν σύνορα» κατά δήλωσή του ενώπιον Πούτιν και του κόσμου ολάκερου.

Κι ο μεν συγκυβερνήτης του ΣΥΡΙΖΑ, Καμμένος, άφησε τ’ αμπέχονα για χαβανέζικα πουκάμισα αναψυχής, ο δε μαέστρος των Πρεσπών Κοτζιάς πήρε το παναμέζικο καπελάκι του σπίτι κι έμεινε ο ελληνικός λαός να τον καθησυχάζει ο λογιστής Κατρούγκαλος με το μαντηλάκι ποσέτ, ότι οι Τούρκοι θα πάψουν να είναι απειλή για… οικονομικούς λόγους.

Τα πρώτα αστειάκια περί δεκαπενταμελούς και τσογλανοπαρέας που συνόδευσαν τον ΣΥΡΙΖΑ επί τέσσερα χρόνια, έριξαν και την αντιπολίτευση στο επίπεδο μιας ομοειδούς αντίστασης με τρολαρίσματα – απαντήσεις πότε στον Καρανίκα, πότε στον Πολάκη και πότε στη Σία και το νατοϊκό ΕΑΜ.

Ηρθε το τρίτο Μνημόνιο μετά την κωλοτούμπα του δημοψηφίσματος, τέσσερις Ιούληδες πίσω, ήρθαν ματωμένα πλεονάσματα βγαλμένα από φόρους, περικοπές, θηριώδεις εισφορές, ψίχουλα επιδοματικά,  διαχειριστικές αυθαιρεσίες αναρίθμητων ΜΚΟ, απίθανα βολέματα ημέτερων υποστηρικτών με κοινές υπουργικές αποφάσεις και πράξεις νομοθετικού περιεχομένου και το λούνα παρκ των δήθεν επαναστατημένων αντισυμβατικών εφήβων χωρίς γραβάτα αποδείχτηκε ένα άθλιο, οπορτουνίστικο λούνα παρκ, όπου δεν τηρήθηκε ούτε μισός κανόνας ασφαλείας για τους εργαζόμενους.

Κι όχι τίποτ’ άλλο, αλλά τα κακά συριζαίικα παιδιά, εξαιρετικά αγαπητά και βολικά στα αφεντικά, έβγαλαν και γλώσσα τύπου «γαμώ την ατυχία μου» σε καμένους και πνιγμένους, έπιασαν να σκίζουν αφίσες του ΚΚΕ την ώρα που μιλάει η Παπαρήγα στον Βόλο, και να ρίχνουν το φταίξιμο στον Περισσό που δεν υπέστειλε τα λάβαρα και δεν ματαίωσε τις συγκεντρώσεις του για να υποδεχθεί τον Αλέξη στο ντιμπέιτ, για το οποίο θα έκανε τη θυσία να έρθει με το πρωθυπουργικό αεροπλάνο.

Ο ΣΥΡΙΖΑ κρέμασε την ιστορία και κάθε έννοια αριστεράς στην Ελλάδα, σε μια γραβάτα. Κι αυτό δεν είναι σφάλμα ενδυματολογικό. Δεν είναι παιχνιδάκι και ζήτημα αισθητικό, είναι ένα έγκλημα πολιτικό που δεν υπόκειται σε διαχειριστικό έλεγχο της ψήφου, απλώς.

Και στο σπίτι του κρεμασμένου λαού δεν μπορούμε πια να μιλάμε ούτε για σχοινί, ούτε για… γράβατα. Γιατί 100 χρόνια το ΚΚΕ είναι δυνατό, είναι εδώ, αταλάντευτο και ισχυρό και η ψήφος σε αυτό αποτελειώνει τις αυταπάτες.