Αιώνια μαθήτρια της τέχνης{CR}

Η πρώτη της φορά στην Επίδαυρο άργησε να έρθει στην καριέρα της, μια δεκαπενταετία. Οχι γιατί δεν είχε τα προσόντα για να αναμετρηθεί με επιτυχία με το αρχαίο δράμα. Αλλά γιατί θεωρούσε πως ακόμα δεν ήταν έτοιμη για την πρόκληση. Οταν όμως τον Αύγουστο του 1997 βγήκε στην ορχήστρα του θεάτρου ως Λυσιστράτη, στην ομώνυμη κωμωδία του Αριστοφάνη, ντυμένη στα κόκκινα υπό τη σκηνοθετική καθοδήγηση του Διαγόρα Χρονόπουλου και τη σιγουριά του Εθνικού Θεάτρου, το χειροκρότημα στο τέλος δικαίωσε την επιλογή της. Αυτό θα διεκδικήσει ξανά απόψε η Κάτια Δανδουλάκη στη δεύτερη παράσταση των «Ικετίδων», που ντύνουν το εκλογικό Σαββατοκύριακο μ’ έναν μανδύα επιδαυρικής τραγωδίας.

Η δημοφιλής ηθοποιός, στην τρίτη της συνεργασία με το Εθνικό Θέατρο, κατεβαίνει στο αρχαίο θέατρο της Αργολίδας ως πρωταγωνίστρια της συμπαραγωγής με τον Θεατρικό Οργανισμό Κύπρου. Ο Στάθης Λιβαθινός, στην αποχαιρετιστήρια σκηνοθεσία του από τη θέση του καλλιτεχνικού διευθυντή του Εθνικού, τουλάχιστον στη συγκεκριμένη θητεία του, επέλεξε τη Δανδουλάκη για να υποδυθεί τον ρόλο της Αίθρας, δίπλα στον Θησέα – Ακη Σακελλαρίου κι έναν εννιαμελή Χορό από μητέρες αργείων στρατηγών. Και της άνοιξε την πόρτα για να περάσει και να βυθιστεί στον κόσμο της τραγωδίας. Γιατί η συμμετοχή της στις «Ικέτιδες» του Ευριπίδη σηματοδοτεί και την παρθενική της εμφάνιση στο συγκεκριμένο είδος.

Αφήνοντας τη σταθερότητα που της προσφέρει τις τελευταίες δεκαετίες το δικό της θέατρο, η ηθοποιός γίνεται και πάλι μαθήτρια, ακολουθώντας τις υποδείξεις και το όραμα του Λιβαθινού για να αντεπεξέλθει στις απαιτήσεις της τραγωδίας. Αλλά και να δοκιμάσει μια νέα περιπέτεια, αφού η ανανέωση είναι διαρκές αίτημα στη δουλειά της. Ετσι ήταν από τα πρώτα βήματά της στον χώρο της υποκριτικής. Ως φοιτήτρια ακόμα στη σχολή θεάτρου του Κάρολου Κουν, τον πρώτο καιρό ακροβατούσε ανάμεσα στο θέατρο και στη νομική αφού, για να μην κακοκαρδίσει τους γονείς της, για έναν χρόνο μοιραζόταν ανάμεσα στις σπουδές των δύο διαφορετικών κατευθύνσεων. Οταν όμως αποφάσισε να βάλει το βιβλίο με τα θεατρικά του Μίλερ που έκρυβε, πάνω από εκείνα του Δικαίου και να αφοσιωθεί ολοκληρωτικά στην τέχνη, τότε η μητέρα της, εκπαιδευτικός στο επάγγελμα, και ο πατέρας της, τελωνειακός, δέχτηκαν την απόφασή της.

Μόλις πέρασε στον κόσμο του θεάτρου, δεν έφυγε από εκεί ποτέ, σε μια καριέρα σχεδόν 50 χρόνων. Και κατάφερε να εξελιχθεί από μια ταπεινή υπηρέτρια της τέχνης σε μια δυναμική θιασάρχισσα με δικό της θέατρο και τολμηρή παραγωγό στον χώρο του θεάματος. Οπως έκανε όταν ήταν ακόμα παιδί στους Αμπελοκήπους, όταν το πρωί ήταν μια επιμελής μαθήτρια του Αμερικανικού Κολεγίου και το απόγευμα έπαιζε στις αλάνες με τα αγόρια μήλα και ποδόσφαιρο. Στο θέατρο ευτύχησε να πρωταγωνιστήσει σε μεγάλες παραστάσεις, όπως «Ο γλάρος» του Τσέχοφ υπό τις σκηνοθετικές οδηγίες του Ζυλ Ντασσέν ή το «Masterclass», όπου υποδύθηκε τη Μαρία Κάλλας, σε σκηνοθεσία Μιχάλη Κακογιάννη.

Πέρα από το θέατρο, δοκιμάστηκε και στον κινηματογράφο, συμμετέχοντας σε παραγωγές όπως ο «Παπαφλέσσας» το 1971 με τον Δημήτρη Παπαμιχαήλ. Βέβαια, όσο κι αν έδωσε όλες τις δυνάμεις της στη μεγάλη οθόνη, ως θεατής ποτέ δεν κατάφερε να δει ολόκληρη καμία της ταινία γιατί βαριόταν. Το ίδιο βέβαια δεν ισχύει και στην περίπτωση της τηλεόρασης, την οποία λάτρεψε και δόθηκε άνευ όρων. Η πρώτη της εμφάνιση στη μικρή οθόνη ήταν στη σειρά «Ο Χριστός ξανασταυρώνεται» στην ΕΡΤ, εκεί όπου έγινε πολύ γνωστή το 1977 με τους «Πανθέους», μια παραγωγή βασισμένη στο μυθιστόρημα του Τάσου Αθανασιάδη. Η ανταπόκριση του κοινού ήταν τέτοια που δεν μπορούσε να βγει από το σπίτι της στο Κολωνάκι να πάει μέχρι το περίπτερο. Τον ίδιο υπέρμετρο ενθουσιασμό συνάντησε και τη δεκαετία του 1990 όταν έγινε η Βίρνα Δράκου στην πρώτη καθημερινή σαπουνόπερα της χώρας, τη «Λάμψη» του Νίκου Φώσκουλου στον Αnt1.

Από τα συνολικά δεκαπέντε χρόνια που διήρκεσε η σειρά, η Δανδουλάκη έπαιξε στα οκτώ, μια κι ένιωσε πως τότε ο κύκλος της έκλεισε. Ακολούθησαν οι τηλεοπτικές εμφανίσεις «Και ύστερα ήρθαν οι μέλισσες» για την ΕΤ1 σε σκηνοθεσία του Κώστα Κουτσομύτη και «Λένη» της Μιρέλλας Παπαοικονόμου στο Mega. Στη συνέχεια ήρθε και πάλι η εποχή της καθημερινής της έκθεσης στο κοινό με τη σειρά της Ελενας Ακρίτα και του Γιώργου Κυρίτση «Βέρα στο δεξί» (2004-2007) και «Η ζωή της άλλης» (2009-2012) του Δημήτρη Αρβανίτη, όλα για το Mega. Εκεί εδραίωσε τον ρόλο της κακιάς, που ωστόσο δεν γινόταν αντιπαθητική στο κοινό, αφού η υποκριτική της επίδοση ήταν εξαιρετική και αρκετές φορές ανώτερη από το κείμενο ή την παραγωγή που έπρεπε να υπηρετήσει.

Οταν έσβηναν τα φώτα της σκηνής ή της κάμερας, άναβαν εκείνα της προσωπικής της ζωής με πηγή τον άνδρα της ζωής της Μάριο Πλωρίτη. Ο ποιητής ήταν καθηγητής της στη δραματική σχολή, όπου τη διέκρινε με την πρώτη ματιά. Ερωτικά οι δυο τους βέβαια συναντήθηκαν μια δεκαετία αργότερα και δεν χώρισαν ποτέ. Εμειναν μαζί για 30 χρόνια, εκ των οποίων τα δώδεκα παντρεμένοι. Η ίδια ένιωθε στο πλάι του έναν έρωτα πλήρη που τον κουβαλάει μέσα της μέχρι σήμερα, ακόμα κι αν από το 2006 ο καρκίνος τής στέρησε τον αγαπημένο της.