Παντελής Κυραμαργιός

Τα Σαββατοκύριακα είναι συνήθως οι πιο γεμάτες μέρες της εβδομάδας. Συναντήσεις με φίλους που έχουμε καιρό να βρεθούμε, ηχογραφήσεις και πρόβες, υποχρεώσεις, έκτακτα ραντεβού στο οδοντιατρείο και φυσικά βόλτες. Πρωταγωνιστικός είναι φυσικά ο ρόλος της κόρης μου, της Χαράς.

Το Σάββατο σηκώνομαι κατά τις 11, αν δεν έχω live την προηγουμένη, και το πρώτο πράγμα που κάνω είναι να βγάλω μια γρήγορη βόλτα την Κύρα, τον σκύλο μου. Η Χαρά με την Αναστασία, την κοπέλα μου, έχουν ήδη βάλει δυνατά ραδιόφωνο και χορεύουν disco ή κάτι τέτοιο κεφάτο. Εγώ φυσικά αυτά τα χαρούμενα δεν τα ακούω. Αν και είμαι ο πλέον άχαρος τύπος, κάνω μερικές φιγούρες για να μην κατηγορηθώ ότι παραμελώ την οικογένεια! Καφέ δεν πίνω το πρωί. Ούτε τρώω πρωινό. Εκτός αν υπάρχει πίτσα στο ψυγείο…

Ετοιμαζόμαστε σιγά σιγά και πηγαίνουμε βόλτα, συνήθως στο Πασαλιμάνι. Περνάμε από παιδικές χαρές, παιδότοπους και καταλήγουμε για καφέ συνήθως στο Belle Amie. Εκεί όλο και κάποιον φίλο έχουμε κανονίσει να συναντήσουμε. Νωρίς το απόγευμα πηγαίνουμε για φαγητό ύστερα από σκληρές διαπραγματεύσεις, μιας και η Αναστασία δεν τρώει κρέας. Δεν ξέρετε πόσες θυσίες χρειάζονται για να συμβιώσεις με έναν τέτοιο άνθρωπο!

Πιο αργά το απόγευμα, συνήθως πηγαίνω στο στούντιο για πρόβα ή για ηχογράφηση νέου υλικού. Αυτόν τον καιρό έχω ξεκινήσει να εργάζομαι πάνω στο καινούργιο άλμπουμ που θα ολοκληρώσω τον χειμώνα, ενώ μόλις κυκλοφόρησε ένα CD με παιδικά τραγούδια που φτιάξαμε μαζί με τη στιχουργό Σταυρούλα Παγώνα και μια ντουζίνα αγαπημένων ερμηνευτών. Μιλάω για «Το Νησί της Φαντασίας». Επίσης πολύ πρόσφατα κυκλοφόρησαν και δύο τραγούδια ενήλικα, πολύ ιδιαίτερα, το καθένα για διαφορετικό λόγο. Το «Διαλέγω πλευρά», που περιγράφει τη στάση ζωής που προσπαθώ να ακολουθώ, και το «Λόγια ξένα» της Μάγδας Θεοσίδου – είναι η πρώτη φορά (και τελευταία μάλλον) που συμμετέχω σε τραγούδι άλλου καλλιτέχνη.

Τα βράδια που δεν εμφανίζομαι κάπου, μου αρέσει να πηγαίνω σε live φίλων και να καταλήγουμε παρέα σε κάποιο καλλιτεχνικό στέκι, όπως η Γωγώ στον Νέο Κόσμο ή ο Κόμης στα Πατήσια. Πριν γυρίσω σπίτι, μπορεί να κάνω και ένα πέρασμα από το Red Bar ή το Καφέ των Αισθήσεων στον Πειραιά, όπου σίγουρα θα συναντήσω φίλους που γνώρισα παλιά στα ωδεία, στα κινήματα και στις metal μπάντες.

Οι Κυριακές έχουν πάνω – κάτω τους ίδιους ρυθμούς. Είναι όμως λίγο περισσότερο συνδεδεμένες με το σινεμά, το θέατρο και τα σπίτια φίλων. Σε αυτή την περίπτωση περνάω πρώτα απ’ τον Κωστή στο Μοσχάτο για φωλιές και τιραμισουδάκια ή από τον Παυλάκη στο Κερατσίνι για προφιτερόλ. Ετσι, και δεν πηγαίνω στα ξένα σπίτια με άδεια χέρια, και τρώω τα αγαπημένα μου γλυκά. Αν θέλω παγωτό, το καϊμάκι του Αντωνίου είναι μονόδρομος.

Πολύ συχνά η μέρα κόβεται όταν κάποιος φίλος, μουσικός συνήθως, ταλαιπωρείται από πονόδοντο. Παρασκευή και Σάββατο αποφεύγουν οι περισσότεροι τον οδοντίατρο για να μην πάνε το βράδυ στη δουλειά μουδιασμένοι από την αναισθησία. Την Κυριακή όμως εκπέμπουν SOS. Είναι κι αυτή μια ευκαιρία να τα λέμε! Εγώ δηλαδή. Αυτοί πώς να μιλήσουν;

Φυσικά, τα Σαββατοκύριακα που έχουμε κάποια προγραμματισμένη εμφάνιση στην περιφέρεια είναι εντελώς διαφορετικά. Πρόσφατα επισκεφθήκαμε τα Χανιά, τη Θεσσαλονίκη, τον Τύρναβο, τη Χαλκίδα, ενώ τώρα ετοιμαζόμαστε για Εύβοια, Αμοργό, Κυπαρίσσι Λακωνίας, Ικαρία… Ταξίδι, soundcheck, live και μεταμεσονύχτιο περπάτημα στην πόλη που έχουμε επισκεφθεί είναι το πρόγραμμα σε αυτές τις περιπτώσεις.  Το περπάτημα μου αρέσει και στην Αθήνα. Νομίζω, προτιμώ τη βόλτα με μια μπίρα στο χέρι, παρά το ποτό καθισμένος στην καρέκλα κάποιου μαγαζιού. Αυτούς τους μήνες, τους καλοκαιρινούς, μετά το σινεμά η βόλτα στην πόλη έχει θεραπευτικές ιδιότητες. Είναι ό,τι καλύτερο για να σβήσει την κυριακάτικη μελαγχολία. Ξεχωρίζω την Πλάκα, τα Εξάρχεια, την παραλία του Κράκαρη στα Λιπάσματα Δραπετσώνας και την αγαπημένη μου Πλατεία Νέας Σμύρνης.

Πριν κλείσω τα μάτια, καληνυχτίζω την Κυριακή διαβάζοντας κάποιο βιβλίο. Αυτόν τον καιρό διαβάζω για δεύτερη φορά ύστερα από χρόνια την «Αγνοια» του Κούντερα και «Το φως που καίει» του Βάρναλη. Τα σπουδαία λογοτεχνικά και ποιητικά έργα έχουν να δώσουν πολύ διαφορετικά πράγματα στον αναγνώστη κατά τη δεύτερη ανάγνωσή τους.