«Θα φυσήξουν, θα ξεφυσήξουν, αλλά στο τέλος θα τη στηρίξουν»

Υπάρχουν κάποιοι που προτιμούν να βλέπουν το ποτήρι μισογεμάτο. Ο ευρωπαίος διπλωμάτης που μίλησε στο Reuters, για παράδειγμα: «Στο τέλος, φτιάξαμε ένα πακέτο που βρήκε ομοφωνία και αυτό είναι πολύ σημαντικό. Είναι ο αιώνιος συμβιβασμός, έτσι δουλεύουμε… Το Ευρωκοινοβούλιο θα συμφιλιωθεί με αυτό. Θα φυσήξουν, θα ξεφυσήξουν αλλά στο τέλος, θα το στηρίξουν», δήλωσε ενώ το Ευρωκοινοβούλιο εξέλεγε χθες τον νέο του πρόεδρο για τα επόμενα δυόμισι χρόνια, τον ιταλό σοσιαλιστή Νταβίντ Σασόλι. Υπάρχουν όμως και άλλοι, που φυσάνε τη συμφωνία στην οποία κατέληξαν με τα πολλά προχθές οι «28» – Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν για την Κομισιόν, Κριστίν Λαγκάρντ για την ΕΚΤ, Σαρλ Μισέλ για το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο και Χοσέπ Μπορέλ για επικεφαλής της ευρωπαϊκής διπλωματίας – και δεν κρυώνει.

Ο πρώην ευρωπαίος αξιωματούχος που μίλησε στο Politico, για παράδειγμα: «Εδώ είναι Ευρώπη, όχι το καζίνο του Τραμπ στο Ατλάντικ Σίτι. Οι ηγετικοί ρόλοι των τεσσάρων θεσμών της ΕΕ και της ΕΚΤ προαπαιτούν κάποια προσόντα, θα έπρεπε να είναι προφανές, ιδιαίτερα στους 23 κυρίους και τις πέντε κυρίες γύρω από το τραπέζι του Συμβουλίου. Ετσι θα διόριζες τον γενικό διευθυντή μιας επιχείρησης; Ετσι θα επέλεγες τον αρχηγό μιας ομάδας, τον διευθυντή μιας εφημερίδας, τον επικεφαλής μιας ΜΚΟ; Είναι πραγματικά αυτοί οι πρώτοι μεταξύ ίσων; Ελαβε κανείς υπόψη τι χρειάζεται πραγματικά για να διευθύνεις την Κομισιόν, ένα εκτελεστικό σώμα με 33.000 δημόσιους υπαλλήλους; Ανοιξε κανείς το «Η εξωτερική πολιτική για πρωτάρηδες», κατάλαβε πως η Ισπανία δεν αναγνωρίζει το Κόσοβο;».

Αυτός ο τελευταίος υπαινιγμός αφορούσε τον ισπανό Χοσέπ Μπορέλ, τον πρώην πρόεδρο του Ευρωκοινοβουλίου, νυν προσωρινό υπουργό Εξωτερικών του Πέδρο Σάντσεθ, που όρισαν οι «28» υποψήφιο διάδοχο της Φεντερίκα Μογκερίνι: η χώρα του δεν αναγνωρίζει το Κόσοβο, λόγω της εναντίωσης της Μαδρίτης στα αυτονομιστικά κινήματα (βλ. Καταλωνία). Η πλέον αμφιλεγόμενη – και αβέβαιης κατάληξης – επιλογή τους, όμως, αφορά τη χριστιανοδημοκράτισσα Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν, που προτάθηκε από το Συμβούλιο στο Ευρωκοινοβούλιο για επικεφαλής της Κομισιόν. Ευρωπαίοι Σοσιαλιστές και Πράσινοι βράζουν, όχι τόσο γιατί θεωρείται αποτυχημένη ως υπουργός Αμυνας της Γερμανίας, όχι τόσο διότι επελέγη ως ο ελάχιστος κοινός παρονομαστής, αλλά γιατί το Συμβούλιο επέτρεψε στην ομάδα του Βίσεγκραντ και την Ιταλία (τους σφοδρότερους πολέμιους του σοσιαλιστή κορυφαίου υποψηφίου Φρανς Τίμερμανς) να καταφέρουν το οριστικό χτύπημα στο άτυπο σύστημα των spitzenkandidaten.

Ο Ντόναλντ Τουσκ είχε καλέσει προχθές το Ευρωκοινοβούλιο να επιλέξει ως πρόεδρο, για λόγους ισορροπίας, έναν σοσιαλιστή από την ανατολική ή την κεντρική Ευρώπη για δυόμισι χρόνια και έναν συντηρητικό για άλλα δυόμισι. Σοσιαλιστής εξελέγη πράγματι χθες αλλά από την Ιταλία – μία μερική μόνο ανταρσία. Η Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν μπορεί να βασίζεται στη στήριξη του ΕΛΚ, της ευρωπαϊκής της οικογένειας, καθώς και των Φιλελεύθερων, η στάση των Πρασίνων και των Σοσιαλιστών, ωστόσο, είναι πολύ πιο αβέβαιη. Από την άλλη πλευρά, (νέα) ηγέτης της ευρωομάδας των Σοσιαλιστών είναι μία Ισπανίδα, η Ιράτσε Γκαρθία – θα τολμήσει να τα βάλει με τον Πέδρο Σάντσεθ; Ο κίνδυνος «δεν είναι μηδενικός», σημείωνε χθες η Monde, «αλλά οι ευρωβουλευτές θα αναλάμβαναν μία πολύ μεγάλη ευθύνη αν τορπίλιζαν το πακέτο των διορισμών μέσα στο κατακαλόκαιρο, τη στιγμή που η Κομισιόν πρέπει να είναι ετοιμοπόλεμη το φθινόπωρο, ώστε να διαχειριστεί το Brexit και κρίσιμα ζητήματα όπως η μάχη εναντίον της κλιματικής αλλαγής».