Η δασκαλίτσα ήταν λεβεντιά

Χθες το απόγευμα, έφτασε στο η-μέιλ μου μια ανακοίνωση της ΕΣΗΕΑ. Το σωματείο των δημοσιογράφων καταδικάζει το πολυσυζητημένο δημοσίευμα της «Athens Voice». Τα μέλη του συμβουλίου της ΕΣΗΕΑ δηλώνουν αγανακτισμένα και κάνουν ένα μάθημα δημοσιογραφίας. Η ΕΣΗΕΑ σε ρόλο δασκαλίτσας. Ως συνήθως, πρώτη στη μεγάλη επικράτεια της ανέξοδης ηθικολογίας, τελευταία στην κατανόηση ακόμα και των απλών δεδομένων ενός συμβάντος. Γιατί τελευταία; Επειδή το φάουλ μιας ηλεκτρονικής ανάρτησης της εφημερίδας το επισήμαναν αμέσως πολλοί χρήστες του Ιντερνετ – δεν περίμεναν κανένα συμβούλιο να συνεδριάσει, κι άλλωστε η εφημερίδα πήρε το μήνυμα της αποδοκιμασίας, αναγνώρισε το λάθος της, ζήτησε συγγνώμη και απέσυρε την ανάρτηση. Ομως η επίκριση κατά της συγκεκριμένης ανάρτησης μετατράπηκε γρήγορα σε επίθεση δυσφήμησης της εφημερίδας. Και η επίθεση δυσφήμησης τροφοδότησε μια υστερία όχι για το συγκεκριμένο σχόλιο αλλά για την εφημερίδα – αυτή η υστερία ενέπνευσε και κάποιους διαδηλωτές, που επιτέθηκαν βανδαλίζοντας τα γραφεία της, χωρίς γι’ αυτούς η ΕΣΗΕΑ να πει λέξη. Παλιότερα, προσπάθησαν και να την κάψουν.

Από τη στιγμή που η Athens Voice παραδέχτηκε ότι έκανε λάθος, η δασκαλίστικη ανακοίνωση της ΕΣΗΕΑ δεν έχει κανένα νόημα. Ή μάλλον, μόνο ένα νόημα έχει: μπορεί να προστεθεί στην υστερία εναντίον της εφημερίδας. Επικρίνεται για παραβίαση της δημοσιογραφικής δεοντολογίας ένα φύλλο και ένα σάιτ που, σε μια μακρά δημοσιογραφική πορεία, τιμά και σέβεται και τη δημοσιογραφική δεοντολογία και τους κανόνες και τους αναγνώστες. Μακάρι το σύνολο του Τύπου να μπορούσε να επιδείξει την ποιότητα, την ακεραιότητα, το κύρος και την αξιοπρέπεια της αρθρογραφίας της «Athens Voice».

Συμπεραίνω, λοιπόν, ότι και η ΕΣΗΕΑ και οι αγανακτισμένοι και όσοι επιτίθενται στην εφημερίδα δεν έχουν στόχο το λάθος της. Απλώς, εξ όνυχος τον λέοντα. Το λάθος τούς έδωσε τη δυνατότητα να αναμετρηθούν με το παρελθόν της «Athens Voice». Με τις πάγιες επιλογές της να αντιταχθεί στη βία του 2008, στους «Αγανακτισμένους», στην αντιμνημονιακή υστερία, στον οιονεί εμφύλιο. Με την αντιπολίτευση που άσκησε στον εθνολαϊκισμό. Με την πρώιμη απομυθοποίηση του μνημονιακού στρατοπέδου.

Η «Athens Voice» είναι στο στόχαστρο όχι για ένα λάθος της αλλά για ό,τι έκανε σωστά. Είναι μικρή και ανεξάρτητη, γι’ αυτό είναι το πρώτο θύμα μιας μόνιμης επίθεσης κατά του Τύπου που δεν προσκύνησε το εθνικολαϊκιστικό ρεύμα. Η δασκαλίτσα ΕΣΗΕΑ συμπλέει, φαίνεται, ακόμα μια φορά μ’ αυτό το ρεύμα.