Γκαϊανέ

«Το σχόλιο ήταν ατυχές και βλακώδες. Ζητάμε συγγνώμη από εχθρούς και φίλους». Με αυτόν τον λακωνικό τρόπο θα περίμενα από την Athens Voice να απαντήσει στον σάλο που προκλήθηκε από την πολυσυζητημένη ανάρτηση για τον θάνατο της αποκλειστικής νοσοκόμας στο Νοσοκομείο Νίκαιας. Και το θέμα να κλείσει από την πλευρά της εκεί. Χωρίς εκτενείς εξηγήσεις και συγκρίσεις, χωρίς διάλογο με υπουργούς, χωρίς επιθέσεις στα τρολ. Ο καθένας τη δουλειά του. Και, φυσικά, την αισθητική του.

Το περιοδικό επέλεξε μια διαφορετική αντίδραση. Ενα «συγγνώμη, αλλά…». Ενα «κάναμε λάθος, δεχόμαστε την κριτική από τους κανονικούς ανθρώπους, όχι όμως και από τους υπολοίπους». Ενα «εμείς δεν εργαλειοποιούμε τον θάνατο, εσείς το κάνατε». Δεν χρειαζόταν. Ο θάνατος είναι από μόνος του συντριπτικός. Ο συγκεκριμένος θάνατος, ακόμη περισσότερο. Τα ζητήματα που ανοίγει είναι πολλά: η μαύρη εργασία, η κατάσταση των νοσοκομείων, η αντιπαράθεση των νόμιμων με τους παράνομους, η εκρηκτική ανασφάλεια και η αφόρητη μοναξιά των μεταναστών, η ανάδυση ενός νέου προλεταριάτου. Δεν φταίει για όλα ο ΣΥΡΙΖΑ. Και πάντως δεν κάνεις αντιπολίτευση πατώντας σε ένα πτώμα.

Το λάθος, ως γνωστόν, είναι μερικές φορές χειρότερο από ένα έγκλημα. Αλλες φορές όμως, τις περισσότερες, είναι το τίμημα της ταχύτητας. ‘Η του πάθους. Και η Athens Voice του Φώτη Γεωργελέ χαρακτηριζόταν πάντα από ένα πάθος που δεν σίγασε ούτε όταν προσπάθησαν να κάψουν τα γραφεία της. Αντίθετα, φούντωσε. Γιατί η υπεράσπιση της δημοκρατίας δεν είναι απλή υπόθεση. Χρειάζεται θάρρος, χρειάζεται συνέπεια, χρειάζεται γνώση. Οταν μάλιστα ξέρεις και να γράφεις, το αποτέλεσμα είναι γοητευτικό.

Ισως η κριτική προς το κόμμα που αποχαιρετά σε λίγες ημέρες την εξουσία να μην ήταν πάντα μετρημένη. Ούτε πάντα δίκαιη. Στο κάτω-κάτω, ο Πρωθυπουργός όχι μόνο δεν αγνόησε την αποδοκιμασία του στις ευρωκάλπες, αλλά προκήρυξε πρόωρες εκλογές. Αυτό όμως δεν ήταν παρά το τέλος μιας πορείας που σημαδεύτηκε ανεξίτηλα από τους Καμμένους και τους Πολάκηδες. Που συνοδεύτηκε από τυχοδιωκτικές συμπεριφορές και άθλιες σκευωρίες. Και που μπορεί να είχε μια πολύ διαφορετική εξέλιξη αν το Συμβούλιο της Επικρατείας δεν είχε χαρακτηρίσει αντισυνταγματικό τον νόμο Παππά για τη χορήγηση των τηλεοπτικών αδειών.

Δεν ήταν «κανονική» η περίοδος που ζήσαμε τα τελευταία χρόνια. Κι αν αυτό δεν δικαιολογεί την απώλεια ψυχραιμίας που έδειξαν μερικές φορές οι ακούραστοι υπέρμαχοι του φιλελευθερισμού, μπορεί να εξηγήσει την ένταση και τη σκληρότητα της αντιπαράθεσης. Χαμένος βγήκε τελικά ο άνθρωπος που προέτρεψε κάποτε τους πολίτες να μη διαβάζουν εφημερίδες για να έχουν την υγειά τους. Και κερδισμένα, αν και όχι αναμάρτητα, τα έντυπα που έχουν το θάρρος της γνώμης τους.

Τα λάθη διορθώνονται, αντίθετα με τις ανθρώπινες ζωές. Από αυτή τη θλιβερή ιστορία συγκρατούμε το όνομα της τραγικής νοσοκόμας: Γκαϊανέ Κασαρτζιάν. Αιωνία της η μνήμη.