Πολιτική εντιμότητα

Κύριε Διευθυντά,
{ARX}Σ{ARX}τα μοιρασμένα μου ως ιμάτια δικαιώματα, ψάχνω να βρω τις διευθύνσεις του σφετερισμού που στράγγισαν τη ζωή μου και με υποβάθμισαν μαζί με τη χώρα μου. Σε χαλασμένα πρότυπα που μ’ έφεραν εδώ, αναζητώ τα ιδανικά της πολιτικής αποφοράς που με πνίγει και μένω ενεός στον πολιτικό μιθριδατισμό που επιμένουν να ακολουθώ. Δεν υπάρχει διέξοδος, δεν υπάρχει δρόμος, παρά περιδίνηση σε ανακυκλωμένα λόγια που περιστοιχίζουν ανούσια λογύδρια για ιδεολογικά παρασκευάσματα πολιτικής φαστφούντ. Σ’ αυτό το προχειροφαγείο της εύκολης κατανάλωσης, της εύκολης διανόησης, με δωρεάν κουπόνια εξαγοράς σε παρόντα και μεταγενέστερο χρόνο, συνταγογραφούν το διαιτολόγιο του χρήσιμου πολίτη, μιας μέρας – μιας χρήσης.
Ναι, μιας μέρας – μιας χρήσης ή όσο τέλος πάντων διαρκεί ο χρόνος μπρος στην κάλπη. Μια αιωνιότητα – μια στιγμή; Ανάλογα με την αναλωσιμότητά μας.
Δεν απομένουν ούτε δέκα μέρες – παρά τις πεισματικές διαβεβαιώσεις του Πρωθυπουργού για εκλογές τον Οκτώβριο, που ορίστηκαν άρον άρον μεσοκαλόκαιρο – και ο πολιτικός αμοραλισμός διοχετεύεται σαν σε «ακέφαλο σώμα» με ενέσιμες δόσεις ιδεολογικής παραίσθησης.
Και εμείς εκεί, αυθεντικοί θιασώτες των συμβόλων – εφ’ ω ετάχθημεν – υψώνουμε τα λάβαρα της πίστης μας αποκλεισμένοι από μια δεύτερη ανάγνωση πιο προσεκτική. Πολίτες σε διαβαθμισμένη κλίμακα εξ ορισμού, που προσωποποιούμε την πολιτική με εμμονές και μετά περιμένουμε τα ρέστα μας σε εξαπατημένες αναμονές.
Βλέπω την αναφερόμενη πολιτικά ως Αριστερά, που επιχειρεί για Δεύτερη Φορά, αγνοώντας τα έργα και τις ημέρες της Πρώτης της Φοράς, και αναρωτιέμαι αν έχουν κενό μνήμης ή οραματίζονται την «αιώνια μνήμη» της Αριστεράς τους.
Γιατί αφού ιδεολογικοποίησαν την αγανάκτηση και υπό τους ήχους νταουλιών και ζουρνάδων μνηστεύθηκαν τη Λαϊκή Δεξιά με όρκους πίστης και αμοιβαιότητας, βάλθηκαν να κάνουν το δίκιο τους πράξη.
Τώρα αν κάποιοι περίμεναν να σκίσουν τα Μνημόνια, να αλλάξουν την Ευρώπη, τον Κόσμο, το Σύμπαν και είδαν το Οχι τους Ναι και ένα τρίτο Μνημόνιο να γίνεται θηλιά στον λαιμό μας, στον λαιμό των παιδιών μας και πόσων επόμενων γενιών ακόμα, το κρίμα βάρος στην κρίση τους αν το επαναλάβουν.
Ακόμα κι αν η δεινότητα της πολιτικής μεταμφίεσης που στήνει γέφυρες σε ανύπαρκτα ποτάμια, τους εντυπωσιάζει η τέχνη του Αρτινού Πρωτομάστορα, μην ξεχνάνε ότι για να στεριώσει το εκεί γεφύρι θυσιάστηκε η όμορφη γυναίκα του. Αν έτσι απλά είναι διατεθειμένοι να θυσιάσουν την Ιστορική Αριστερά στους επίδοξους μνηστήρες της, ας βρουν την Ιθάκη τους στα γνωστά βοσκοτόπια της.
Πάντως με την αντίληψη της πολιτικής πλεονεξίας και του ρεβανσισμού, το μόνο βέβαιο είναι ότι ανέστησαν τη Δεξιά – όχι τη δική τους, αυτή τους έγινε ένα σώμα, μια ψυχή – που είχε μπει στο «χρονοντούλαπο» της Πολιτικής μας Ιστορίας.
Με τον πολιτικό βολονταρισμό κατάφεραν να ομογενοποιήσουν στη Νέα Δημοκρατία τις πτέρυγες της προσωπολατρίας με τον εφαρμοσμένο φιλελευθερισμό και να επαναφέρουν στην επιφάνεια με υβριδική τεχνολογία τη συντήρηση, ως Σωτηρία, ή τέλος πάντων ως το λιγότερο κακό.
Και βέβαια από κοντά όλοι ζητούν μερίδιο εξουσίας, ευκαιρίας δοθείσης απ’ τις εκλογές. Από τη μονοδιάστατη άποψη της κόκκινης επανάστασης έως την ανατριχίλα του σκοταδισμού και από τις εθνολογικές προτάσεις των κηραλοιφών μέχρι τη ΜέΡΑ25, της οποίας αγνοώ την ερμηνεία – απλά όπως διατείνονται μεγάλοι οικονομολόγοι μας ΜεΣΑΝΥΧΤΑ13 μας χρέωσε 100 δισεκατομμύρια για να μην τον ξεχνάμε – ζητούν απεγνωσμένα να μας ΣΩΣΟΥΝ.
Είναι μόνο αυτοί; Οχι, είναι πολλοί… Και κάπου ανάμεσά τους, ανάμεσα σε Λαιστρυγόνες και Κύκλωπες, σε εμπαθή Κανάλια και Εντυπα, σε φρεσκοβαμμένους προοδευτικούς και παρωχημένους ρεφορμιστές, η «ενοχλητική» παρουσία του Κινήματος Αλλαγής. Η μεγάλη Δημοκρατική Παράταξη συμπυκνωμένη σ’ ένα πολιτικό απόσταγμα που όλοι το επιζητούν αλλά και όλοι το τρέμουν μην απλωθεί πάλι στην κοινωνία.
Ολοι προσπαθούν να πάρουν από τη δεξαμενή του. Ολοι αποσπούν κομμάτια από το σώμα του. Ολοι αντλούν από τις ιδέες του χωρίς να μπορούν να το εξοντώσουν, αλλά και χωρίς να επωφελούνται. Προφανώς ό,τι φεύγει από το Κίνημα Αλλαγής φαντάζει ιμιτασιόν που προδίδεται άμα τη εμφανίσει, γιατί λείπει η πολιτική εντιμότητα.
Και όπως είπε και ο μεγάλος Βλαδίμηρος Λένιν: Η εντιμότητα στην πολιτική είναι αποτέλεσμα δύναμης, ενώ η υποκρισία αποτέλεσμα αδυναμίας.
Μαγκλάρας Βασίλης

Στην άκρη της νύχτας

Κύριε Διευθυντά,
Η υπέρτατη πολιτική «αρετή» του δημαγωγού είναι το απεριόριστο θράσος. Ουδέποτε απολογούμενος και πάντοτε επιτιθέμενος. Μια συνταγή που αποδεικνύεται συνήθως αποτελεσματική για την κατάληψη της εξουσίας.
Τον περιγράφει, με το «πληβείο ιδίωμά του» και το «εκτυφλωτικό ταλέντο του», ο γάλλος γιατρός και συγγραφέας Λουί Φερντινάν Ογκίστ Ντετούς (1894-1961), γνωστός με το ψευδώνυμο Σελίν, στο αριστουργηματικό του έργο «Ταξίδι στην άκρη της νύχτας»: «Αμα έχεις θράσος αρκεί, τα πάντα σχεδόν σου επιτρέπονται, απολύτως τα πάντα, έχεις την πλειοψηφία με το μέρος σου…».
Ποιον, διερωτώμαι, εκ των δύο επικρατέστερων υποψηφίων θα επιλέξει και στις προσεχείς εθνικές εκλογές ο έλληνας ψηφοφόρος;
Είναι βεβαίως εμφανές εις ποίον συνάδει το στυλ και ο χαρακτηρισμός του δημαγωγού. Αντιθέτως τον Κυριάκο Μητσοτάκη διακρίνει η προσήλωση εις τον ορθόν λόγον, η μετριοπάθεια και η αστική ευγένεια. Η πολιτική του αντίληψη είναι η μόνη προσήκουσα για την ουσιαστική και οριστική έξοδο της χώρας από την κατ’ επίφαση «κανονικότητα» εις την οποίαν μας καθήλωσε μία, ούτως ειπείν, «σοβιετικής» υφής αντίληψη περί οικονομίας και κοινωνίας, την οποίαν, ως φαίνεται, ασμένως ασπάζεται ο κ. Τσίπρας, ο οποίος, επιπλέον, ρέπει εις «κενόσπουδα τεχνάσματα» κατά την έκφραση του Αλέξανδρου Βυζάντιου, της πάλαι ποτέ τεργεσταίας εφημερίδος «Νέα Ημέρα».
Αντώνης Ν. Βενέτης
Μοναστηράκι Δωρίδος