Η μεγάλη ήττα {LF}φέρνει νέο κόμμα

Το 1971, στο Epinay-sur-Seine (Επινέ), ένα εργατικό προάστιο στα βόρεια του Παρισιού, έγινε το ιστορικό συνέδριο των γάλλων Σοσιαλιστών που αποτελεί σταθμό για τη σοσιαλδημοκρατία στην Ευρώπη. Εκεί ο Φρανσουά Μιτεράν, που δεν είχε ούτε κάρτα μέλους, εξελέγη πρώτος γραμματέας του Σοσιαλιστικού Κόμματος και άρχισε η άνοδος στην εξουσία. Καθ’ υπερβολή στον ΣΥΡΙΖΑ μιλάνε για συνέδριο στα πρότυπα του Επινέ, καθώς άλλες οι εποχές, άλλα τα προτάγματα και βέβαια διαφορετικές οι αφετηρίες.

Ομως το συνέδριο του Επινέ αποτελεί τον «οδηγό» για την ύψιστη κομματική διαδικασία, μέσω της οποίας θα ιδρυθεί το νέο κόμμα υπό τον Αλέξη Τσίπρα και θα αποτελεί τη μετεξέλιξη του ΣΥΡΙΖΑ. Η κίνηση προβάλλεται ως μονόδρομος για τον πρόεδρο του ΣΥΡΙΖΑ και αυτό αποτελεί το στοίχημα της επόμενης μέρας, μετά τις εκλογές της προσεχούς Κυριακής και την επιστροφή στα έδρανα της αντιπολίτευσης. Οπως αναφέρουν κομματικά στελέχη που βρίσκονται κοντά στον Πρωθυπουργό, η διαδικασία ανασυγκρότησης – μετά την αναγκαία ενδοσκόπηση, ιδίως έπειτα από μια βαριά εκλογική ήττα – εκτιμάται ότι θα ξεκινήσει στα μέσα του φθινοπώρου.

Ο Τσίπρας, ανεξαρτήτως του εκλογικού αποτελέσματος, φέρεται αποφασισμένος – έχοντας και μια ΚΟ που θα είναι κατά πλειοψηφία προεδρική – να προχωρήσει. Και αυτό διότι θεωρεί ότι τόσο το ποσοστό των ευρωεκλογών όσο και αυτό των προσεχών βουλευτικών εκλογών τον καθιστούν κυρίαρχο πόλο στο πολιτικό σύστημα και του δίνουν τη δυνατότητα να εκφράσει και να εκπροσωπήσει τον λεγόμενο προοδευτικό χώρο και, όπως έχει πει, την προοδευτική παράταξη. Προφανώς δεν μιλά για νέο ΠΑΣΟΚ, αλλά ουσιαστικά το νέο κόμμα θα αποτελεί μια νέα εκδοχή του ΠΑΣΟΚ στα πρώτα του βήματα.

Στο πλαίσιο της στρατηγικής του δεν είναι τυχαίες οι συνεχείς παρουσίες του, κατόπιν πρόσκλησης, στις Συνόδους των Ευρωπαίων Σοσιαλιστών. Εξαρχής επέμεινε στην ανάγκη να αναλάβει τη θέση του πρόεδρου της Ευρωπαϊκής Επιτροπής μια προσωπικότητα που ενώνει και δεν διχάζει την ΕΕ σε Βορρά και Νότο, στηρίζοντας τον υποψήφιο των Ευρωπαίων Σοσιαλιστών Φρανς Τίμερμανς.

EΠΑΝΙΔΡΥΣΗ. Εξάλλου, για την επιβίωση του ΣΥΡΙΖΑ, η επανίδρυση είναι η αναγκαία συνθήκη και πάνω σε αυτή τη γραμμή θα κινηθεί η προεδρική ομάδα που είχε πρωταγωνιστήσει και στη δημιουργία της Προοδευτικής Συμμαχίας. Σχετικά πρόσφατα ο εξάδελφος του Πρωθυπουργού και διευθυντής του οικονομικού του γραφείου, ο Γιώργος Τσίπρας, το είχε πει ανοικτά, αν και δεν δόθηκε ιδιαίτερη σημασία στη φράση του, η οποία και έδινε το στίγμα της προεδρικής ομάδας: «Τα κόμματα που δεν αλλάζουν πεθαίνουν ή μεταλλάσσονται σε κάτι που δεν ήθελαν». Πριν από περίπου δυο μήνες, αρκετοί προεδρικοί άφηναν ανοικτό το ενδεχόμενο της ίδρυσης νέου κόμματος και υποστήριζαν την ανάγκη να αλλάξει ο ΣΥΡΙΖΑ και οργανικά και πολιτικά για να εκφράσει και τον κόσμο που τον στηρίζει από το 2015.

Και ο ίδιος ο Αλέξης Τσίπρας προ ημερών στη συνέντευξη που έδωσε στο Open, είπε ευθέως ότι ο ΣΥΡΙΖΑ έχει πάρει δανεικούς τους ψηφοφόρους που τον οδήγησαν στην εξουσία το 2015. «Δεν είναι συριζαίοι το 36% του ελληνικού λαού» σημείωσε και αυτή η αναφορά του ενίσχυσε περαιτέρω τα σενάρια για την επόμενη μέρα. Σε αυτή την κατεύθυνση εντάσσονται και οι τελευταίες επιθέσεις – όπως και προχθές στο Βόλο – κατά του πρώην πρωθυπουργού Κώστα Καραμανλή για το έλλειμμα που παρέδωσε και αποτέλεσε την αιτία για την είσοδο στο Μνημόνιο, καθώς ο στόχος είναι να προσεγγίσει τους κεντροαριστερούς ψηφοφόρους.

Η δημιουργία ενός κόμματος νέου τύπου θα αποτελεί και την αλλαγή της φυσιογνωμίας του, χωρίς όμως την πλήρη μετατόπιση στον χώρο της σοσιαλδημοκρατίας και ουσιαστικά θα προσομοιάζει με τους Εργατικούς του Τζέρεμι Κόρμπιν. Ο βρετανός πολιτικός μετασχημάτισε το κόμμα των Εργατικών, παρά τις αντιδράσεις της πλειοψηφίας των βουλευτών και των στελεχών, αξιοποιώντας όμως ερείσματα στην κοινωνία. Ειδικότερα, όσοι μιλάνε κατ’ ιδίαν για το νέο κόμμα, αναφέρονται στο δίκτυο Momentum, βασικό υποστηρικτή του Κόρμπιν, με 250.000 μέλη και φίλους. Σε αυτό το δίκτυο η πλειοψηφία είναι νέοι και νέες που έδωσαν και δίνουν πολιτικές μάχες, εκτός των κομματικών τειχών, στις τοπικές κοινωνίες, στον ψηφιακό κόσμο, κ.α. χωρίς αυτόματα κομματική ένταξη.