Επιστροφή {LF}στην εποχή {LF}των αμυντικών

^«Το γήπεδο είναι ένα χωνί. Και το στόμιο του χωνιού είναι η περιοχή», έλεγε ένας από τους μεγαλύτερους αμυντικούς όλων των εποχών, ο Ουρουγουανός Χοσέ Νασάσι, ο μαέστρος της τεράστιας ομάδας της Σελέστε από το 1924 μέχρι το 1930.

Οι σπουδαίοι αμυντικοί γίνονται ξανά της μόδας. Και υπεύθυνος γι’ αυτό είναι ο άνθρωπος που συνέτεινε προς την εξαφάνισή τους: ο Πεπ Γκουαρντιόλα.

Από το 2009 όταν ο Κριστιάνο Ρονάλντο πήρε μεταγραφή στη Ρεάλ Μαδρίτης και τέθηκε απέναντι στο φαινόμενο της Μπαρτσελόνα, τον Λιονέλ Μέσι δημιουργώντας το διασημότερο επιθετικό δίπολο στην ιστορία του ποδοσφαίρου, οι αμυντικοί περιθωριοποιήθηκαν.

Οχι άδικα. Στις εννέα σεζόν της άνευ προηγουμένου μονομαχίας τους ο Ρονάλντο πέτυχε 450 γκολ έναντι 472 του Λιονέλ Μέσι.

Οι Χρυσές Μπάλες μοιράζονταν για μια δεκαετία μεταξύ τους, ενώ Τύπος και φίλαθλοι μετρούσαν γκολ και υπολόγιζαν στατιστικά ωσάν να έπαιζαν οι δύο παίκτες μόνοι τους.

Μέχρι τις 3 Δεκεμβρίου 2018, ημέρα που τους αποκαθήλωσε ένας μέσος, ο Λούκα Μόντριτς, ο «επιτυχημένος» στο ποδόσφαιρο οριζόταν από τα γκολ που έβαζε.

Αλλαγή πλεύσης

Ο Πεπ Γκουαρντιόλα αρχικά και ο Γιούργκεν Κλοπ στη συνέχεια άλλαξαν με τις επιλογές τους τον τρόπο που αντιλαμβανόμαστε πλέον το ποδόσφαιρο.

Στην πρώτη του σεζόν στη Μάντσεστερ Σίτι ο Καταλανός δεν κατάφερε να κατακτήσει τον τίτλο. Οποιοσδήποτε άλλος στη θέση του και με δεδομένο το βαθύ πορτοφόλι των Πολιτών, θα ενίσχυε την επίθεσή του. Αυτός προτίμησε να κάνει το ακριβώς αντίθετο. Εφερε στο Ετιχαντ τέσσερις αμυντικούς και έναν τερματοφύλακα δαπανώντας 250 εκατ. ευρώ. Μαζί με τα περίπου 50 εκατ. ευρώ που είχε ξοδέψει η Σίτι την προηγούμενη χρονιά για τον Στόουνς, το συνολικό ποσό που δόθηκε για αμυντικούς από τον Γκουαρντιόλα έφτασε τα 300 εκατ. ευρώ.

Η Σίτι εκείνη τη χρονιά κατέρριψε όλα τα ρεκόρ, φτάνοντας τους 100 πόντους. Μεσούσης της σεζόν ο Γιούργκεν Κλοπ έκανε το κόλπο γκρόσο και έφερε στο Ανφιλντ τον ολλανδό αμυντικό Βίρτζιλ φαν Ντάικ έναντι 85 εκατ. ευρώ, ποσό ρεκόρ στην ιστορία του ποδοσφαίρου για αμυντικό ποδοσφαιριστή.

Η κίνησή του σχολιάστηκε αρνητικά. Τόσα λεφτά για έναν αμυντικό;

Πολύ σύντομα  τα πολλά λεφτά θεωρήθηκαν λίγα. Ο Φαν Ντάικ εξελίχθηκε σχεδόν αμέσως σε ηγέτη των Κόκκινων, ανέβασε αγωνιστικό επίπεδο τη Λίβερπουλ και θύμισε την αξία των μεγάλων αμυντικών, όπως ήταν στο παρελθόν ο Φράνκο Μπαρέζι, ο Φραντς Μπεκενμπάουερ, ο Μπόμπι Μουρ, ο Ντανιέλ Πασαρέλα και πολλούς άλλους.

Η… μόδα

Ο Φαν Ντάικ έγινε «μόδα». Η ηρεμία του, το αγωνιστικό του πνεύμα, η αποφασιστικότητά του, η αποτελεσματικότητα, το ηγετικό του προφίλ τον έφεραν στο ίδιο αγωνιστικό επίπεδο με τους Μέσι και Ρονάλντο, κι ας μην στέλνει την μπάλα στα αντίπαλα δίχτυα. Μπορεί όμως να οδηγεί τη Λίβερπουλ μέχρι την κατάκτηση του Τσάμπιονς Λιγκ.

Η ταυτόχρονη ανάδειξη του επίσης Ολλανδού Ματάις Ντε Λιχτ ο οποίος στα 19 ηγήθηκε του Αγιαξ στα ημιτελικά της κορυφαίας ευρωπαϊκής διοργάνωσης και αγωνίζεται βασικός στους Οράνιε ενίσχυσε την τάση που ήδη είχε δημιουργηθεί στη Γηραιά Αλβιώνα.

Οι τιμές των καλών κεντρικών αμυντικών όπως των Κουλιμπαλί, Ντε Λιχτ, Μανωλά, Μαγκουάιρ, εκτοξεύτηκαν στα ύψη, τα συμβόλαια που τους προσφέρονται είναι ηγεμονικά, ενώ η θέση τους στο παγκόσμιο ποδόσφαιρο επανήλθε στα παλιά στάνταρ.

Ο τελευταίος αμυντικός που βραβεύτηκε με τη Χρυσή Μπάλα ήταν ο Ιταλός Φάμπιο Καναβάρο, το 2006 για τη συμβολή του στην κατάκτηση του Παγκοσμίου Κυπέλλου από την Εθνική Ιταλίας.

Ο Λούκα Μόντριτς έκανε την αρχή και έσπασε το δίπολο. Πολύ πιθανόν ο Βίρτζιλ Φαν Ντάικ να κάνει ένα ακόμα βήμα και να γίνει ο πρώτος αμυντικός μετά τον Καναβάρο που θα πάρει στα χέρια του το πολυτιμότερο τρόπαιο για κάθε ποδοσφαιριστή.

Είναι προφανές πως το ποδόσφαιρο διέρχεται φάση αναπροσαρμογής. Τα δέκα χρόνια απόλυτης κυριαρχίας των Μέσι – Ρονάλντο είναι πολλά. Γι’ αυτό ίσως το άθλημα να στρέφει το βλέμμα του στην απέναντι πλευρά. Είναι κι αυτός ένας τρόπος ανανέωσης.