Ναργιλέδες {LF}στα χρόνια {LF}των χίπστερ

Κάμποσες περιοχές «ερίζουν» για την καταγωγή του. Ινδία, Πακιστάν, Τουρκία, Περσία. Σίγουρα πάντως είναι ασιατικής προέλευσης. Και το όνομά του προέρχεται από την περσική λέξη «ναργκίλ», ένα είδος καρύδας που, αρχικά, χρησιμοποιούνταν για την κατασκευή του. Στη χώρα μας, ήταν στοιχείο της κουλτούρας της καθημερινότητας από την εποχή της Τουρκοκρατίας. Και πλούτισε τη γλώσσα μας με λέξεις όπως το «μαρκούτσι» (ο μακρύς εύκαμπτος σωλήνας του ναργιλέ) αλλά και τα τραγούδια μας («Οταν καπνίζει ο λουλάς, εσύ δεν πρέπει να μιλάς» – όπου «λουλάς» το στέλεχος στο οποίο ανάβει η φωτιά).

Ο εξευρωπαϊσμός που έτρεξε τη χώρα μας (ιδιαίτερα μετά το 1950) περιόρισε τον ναργιλέ σε ένα μάλλον φολκλόρ περιθώριο. Αντε, το πολύ πολύ διακοσμητικό στοιχείο σε σπίτια που οι παππούδες είχαν καταγωγή εξ Ανατολών. Από τη δεκαετία του 1980, προέκυψαν στην Αθήνα και ένα-δύο μαγαζιά (τύπου καφέ μπαρ όπως τα έλεγαν τότε) που πρόσφεραν στους πελάτες τους ναργιλέ στο πλαίσιο μιας «ανατολολαγνείας».

Οι τάσεις και οι μόδες όμως τροφοδοτούνται από τις επανεφευρέσεις τους. Ετσι, στην αρχή της δεκαετίας του 2000 και ενώ το lifestyle του μεγάλου ελληνικού πάρτι αναζητούσε αναφορές ανατολίτικης χλιδής, οι ναργιλέδες άρχισαν να επανεμφανίζονται σε κάτι φαραωνικά μαγαζιά της πρωτεύουσας που γρήγορα τα κατάπιε η κρίση. Οχι όμως και τους ναργιλέδες που, στο «ανεξάρτητο κρατίδιο» της Μυκόνου, επισημοποιήθηκαν στα must have ακόμη και των beach bar. Και όχι μόνο λόγω των πολλών αράβων επισκεπτών του νησιού αλλά και ενός απλοϊκού συνειρμού που συνδέει τον ναργιλέ με τη χλίδα, το αραλίκι και τη μπέικη «ζωή και κότα».

Η μόδα ήρθε και στην Αθήνα – υποθέτω και σε άλλες πόλεις της Ελλάδας. Και εξαπλώθηκε καταιγιστικά. Κατά κανόνα και άτσαλα. Από το πρώην σικάτο Borsalino στην Κολοκοτρώνη μέχρι εστιατόρια στην Ερυθραία και μεζεδοπωλεία στο Περιστέρι. Μπαρ στου Ζωγράφου, καφέ στο Γαλάτσι και τουλάχιστον 10 μαγαζιά στην περιοχή Ψυρή, Μοναστηράκι και τα πέριξ. Ακόμη και σε μαγαζί που λειτουργεί σε όροφο πολυκατοικίας στη Νέα Σμύρνη με πελατεία εφήβους. Εν τω μεταξύ, γύρω από το θέμα αναπτύσσεται και μία νέα μπίζνα. Υπάρχουν πλέον εταιρείες που νοικιάζουν ναργιλέδες με leasing, ενώ με ένα κλικ μπορείς να βρεις διαδικτυακά μια τεράστια ποικιλία με τιμές που ξεκινούν από 10 και φτάνουν τα 500 ευρώ.

Γνώμη μου; Μια εξεζητημένη τάση με βαριά συμπτώματα δηθενιάς.

Τα φαγητά του κόσμου

Το Αντιρατσιστικό Φεστιβάλ στο Πάρκο Γουδή γίνεται εδώ και 22 χρόνια, before it was cool, που λένε. Και θυμάμαι, θα ‘ναι καμιά εικοσαριά χρόνια τώρα, ένα σύνθημα χαραγμένο στα WC ενός χώρου όπου δινόταν μια συναυλία έθνικ – νομίζω αφρικανικής – μουσικής. «Για να είσαι απέναντι στον ρατσισμό δεν φτάνει να ακούς τα τραγούδια τους. Πρέπει να μπορείς να κάθεσαι και δίπλα τους στο λεωφορείο». Τότε μου είχε φανεί πρωτότυπο, σήμερα είναι το αυτονόητο.

Για να ξαναγυρίσουμε όμως στο Αντιρατσιστικό Φεστιβάλ, στο πρόγραμμά του περιλαμβάνεται και αφιέρωμα στις μεταναστευτικές κουζίνες. Διότι ακόμη πιο κοντά με έναν λαό έρχεσαι όταν μπορείς να καθίσεις και στο τραπέζι του. Να δοκιμάσεις τα άγνωστα φαγητά του και να γευτείς τα παράξενα υλικά του. Να μοιραστείς, στην προκειμένη περίπτωση, το φαγητό εκείνων «που κάποτε υποχρεώθηκαν να το αφήσουν στη μέση, κυνηγημένοι από τον πόλεμο και τη φτώχεια».

Ετσι λοιπόν, πέρα από τα, ακριβοπληρωμένα πολλές φορές, γαστρονομικά έθνικ trends, σήμερα Σάββατο και αύριο Κυριακή μπορούμε να δοκιμάσουμε στο Πάρκο Γουδή κοσάρι από την Αίγυπτο, σαμπούσα με φακές από την Αιθιοπία, φαλάφελ από το Ιράν, τσιγ κιοφτέ από την Τουρκία, λαχματζούν από το Κουρδιστάν, σακασάκα από το Κονγκό, κεμπάπ από το Μαρόκο, ολόκληρα αβγά σε ζύμη από τη Νιγηρία, παγωτό με καρύδα και καραμέλα από τη Ζιμπάμπουε, λουκουμάδες με μπανάνα από το Καμερούν, σιροπιαστά από το Σουδάν και πολλά πολλά άλλα. Τι χρώματα, τι μυρωδιές…

Μην ξεχνάμε το φιλοδώρημα

Αν η φιλοτιμία – όχι βέβαια όλων – μας επιβάλλει να θυμόμαστε το φιλοδώρημα στον ντελιβερά ή τον σερβιτόρο, η βιασύνη, θέλω να πιστεύω, και η κεκτημένη ταχύτητα μας κάνει να το ξεχνάμε στα αγόρια και τα κορίτσια που μας εξυπηρετούν σε μαγαζιά με take away, στα στριτφουντάδικα, στα σουβλατζίδικα, στα ζαχαροπλαστεία. Εκεί όπου σπάνια προσέχουμε το «παιδί πίσω από τον πάγκο». Που μας εξυπηρετεί με ευγένεια, που προσπαθεί να πακετάρει ωραία την παραγγελία μας, που υπομένει την αναποφασιστικότητά μας χωρίς, συγχρόνως, να εκνευρίσει τον επόμενο που περιμένει. Προσωπικά, μου το υπενθύμισε το χαριτωμένο σημείωμα που είδα σε ένα από τα καταστήματα της αλυσίδας ιταλικών παγωτών Le Greche. Sexy People Give Tips έγραφε και ο νεαρός που έβαλε το παγωτό στη συσκευασία, φροντίζοντας σχολαστικά να κλείνει άνετα και να μην μπερδευτούν οι γεύσεις, μου έδωσε τη δυνατότητα να αισθανθώ σέξι. Ας το έχουμε κατά νου χωρίς υπενθύμιση.

Βασίλης Παπαθεοδώρου{CR}{IDA}Συγγραφέα{IDA}ς

Τι μου αρέσει, {LF}τι δεν μου αρέσει στην Αθήνα

Τα πρώτα μου χρόνια, μέχρι την Ε’ Δημοτικού ζούσα στα Κάτω Πατήσια, κάτω από τις γραμμές του τρένου, κοντά στην πλατεία Θυμαρακίων, σε μια γειτονιά που ακόμα έχει την αύρα της δεκαετίας του ’60. Οχι απαραιτήτως κακό αυτό. Ανάμεικτες αναμνήσεις γλυκών αλλά και μοναχικών παιδικών χρόνων. Εκτοτε ζω στη Γλυφάδα, αυτή θεωρώ πόλη μου. Η Γλυφάδα μου αρέσει για την άπλα της και τον κοσμοπολίτικο αέρα της. Η πρώτη πολυπολιτισμική περιοχή της Αθήνας, before it was cool. Την εποχή των αμερικάνικων βάσεων. Στο κέντρο κατεβαίνω δυστυχώς καθημερινά, το βρίσκω μίζερο, βρώμικο, καταθλιπτικό κι απάνθρωπο. Παλιότερα, όταν ήμουν φοιτητής δεν έδινα σημασία. Μεγαλώνοντας έπαψα να προσποιούμαι πως μου αρέσει το χάος και πως βρίσκω δημιουργική την ασχήμια. Μάλλον έπαψα να συμβιβάζομαι μ’ αυτά.