Μy Sepolia Dream {CR}Η άδολη έκφραση του Ονείρου

Την εβδομάδα που μας πέρασε, εβδομάδα εκλογικού καύσωνα, εβδομάδα πολιτικής ρευστότητας, γεμάτη προσδοκίες και υποσχέσεις, αψιμαχίες και αντιπαραθέσεις, με εννέα χρόνια κρίσης και αγκούσας στην πλάτη, ένα γεγονός έλαμψε, και μάς έδειξε τι είναι η ζωή και το όνειρο, ο αγώνας, ο σκοπός, η ουσία: ο Γιάννης Αντετοκούνμπο ανακηρύχθηκε Πολυτιμότερος Παίκτης του ΝΒΑ.

Στην ανταγωνιστικότερη αθλητική αρένα του κόσμου, στην κοιτίδα του American Dream, το παιδί από τα Σεπόλια μάς έδειξε, με δάκρυα στα μάτια, ποιο είναι το Greek Dream: να γεννιέσαι στην μούλτι-έθνικ Αθήνα των ’90s, από γονείς μετανάστες Νιγηριανούς, να βαφτίζεσαι στον Αγιο Μελέτιο Σεπολίων, να μαθαίνεις μπάσκετ στο γηπεδάκι της οδού Δυρραχίου, να ζεις φτωχικά, στη μεθόριο, μα να ζεις περήφανος για ό,τι είσαι, για ό,τι πιστεύεις, να τιμάς την οικογένειά σου και τον τόπο που σε αγκαλιάζει, να προσπερνάς τα λοξά βλέμματα του κάθε ρατσιστή, να μοιράζεσαι τα παπούτσια και την μπάλα, να πιστεύεις στον εαυτό σου, και στην παρέα και στην κοινότητα που σε περιβάλλει με αγάπη, να προσπερνάς το μίσος και τη μισαλλοδοξία, να δουλεύεις, να έχεις σκοπό, να κοιτάς ψηλά στον ουρανό και να πατάς στη γη, να πιστεύεις ότι μπορείς να κάνεις κάτι μεγαλύτερο από ό,τι σου ορίζει η μοίρα, από ό,τι σου ορίζει η κληρονομοκρατία των γαλαζοαίματων και των Χάρβαρντ.

Στα δάκρυα του Γιάννη, τη βραδιά που ανακηρύχθηκε MVP, κάθε Αμερικανός και Ελληνας, οποιασδήποτε καταγωγής, οποιουδήποτε χρώματος και θρησκεύματος, είδε την πιο άδολη έκφραση του Ονείρου: η κοινωνική κινητικότητα είναι το Ονειρο – που μπορεί να γίνει πραγματικότητα. Είναι η κινούσα δύναμη που εκδημοκρατίζει και εξανθρωπίζει τις κοινωνίες, η δύναμη που συνέχει τις κοινότητες, η δύναμη που αντιρροπεί την έριδα, τη μισαλλοδοξία και τον φθόνο. Η κοινωνική κινητικότητα ανανεώνει τις κοινωνίες, ανανέωνει τις ελίτ στις επιστήμες, στις τέχνες, στο εμπόριο, στην πολιτική.

Αυτό το Ονειρο έφτιαξε τις ευφρόσυνες όψεις της δημοκρατικής Αμερικής. Αυτό το Ονειρο έφτιαξε τη νεότερη Ελλάδα, μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή, μετά τον Β’ Πόλεμο, την Κατοχή και τον Εμφύλιο. Τα παιδιά των Σεπολίων, των λαϊκών συνοικιών, των κωμοπόλεων, των ορεινών χωριών και του Αρχιπελάγους, επήλυδες και εσωμετανάστες, κι αργότερα παιδιά ξανθόλαλα ή σκουρόδερμα, αυτά αριστεύουν στο σχολείο, στο τόπι ή στο μπουζούκι, αυτά φτιάξαν την Ελλάδα του ύστερου 20ου αιώνα, αυτά τα παιδιά είναι το Ονειρο. Το ολόδικό μας Greek Dream.

Από τη θεμιτή και τιμημένη σβουνιά της καταγωγής, προς τον ολόφωτο ορίζοντα της καταξίωσης εν κοινωνία, εν πολιτεία: αυτό είναι το Ονειρο της δημοκρατίας. Οχι η αυτοπραγμάτωση, πατώντας στην κληρονομική ισχύ, στον κληρονομημένο πλούτο, πατώντας στη μούρη του αποκάτω, στη μούρη του διπλανού – αυτό είναι η δυστοπία της ολιγαρχίας.

Γυρνώ νοερά τις οδούς, τα δώματα και τα δυαράκια των φοιτητικών μου χρόνων: Δυρραχίου, Ρόδου, Κρέοντος και Δόρδου, Δράμας, Αμβρακίας, Κωνσταντινουπόλεως, Αγίου Μελετίου, Σεπολίων, Ροσινιόλ. Γυρνώ πεζός, με το λεωφορείο 8, με το παπί, με την BMW R51. Το δικό μου Greek Dream του ’76-’82, αυτό που μου χάρισε εμένα η τότε Ελλάδα, προοικονομούσε τον Γιάννη. Αυτό το Greek Dream αξίζει να παραδώσουμε κι εμείς.

Ο Νίκος Ξυδάκης είναι πρώην υπουργός