Tηλεκαρδιολογία τρίτης γενιάς

Δικαίως φίλοι της στήλης ερωτούν σε τι διαφέρει η τηλεϊατρική πρώτης γενιάς από την τηλεϊατρική τρίτης γενεάς. Απλούστατα, η τηλεϊατρική της τρίτης γενιάς διασφαλίζει την καθημερινή παρουσία καθηγητών ή ειδικών γιατρών δίπλα στον νέο γιατρό που υπηρετεί σε ένα απομονωμένο νησί ή αγροτικό ιατρείο. Τον βοηθά όχι μόνο στη διάγνωση αλλά και στη θεραπεία. Είναι δηλαδή αυτό που ζητούν οι τοπικές κοινωνίες των μικρών και απομονωμένων νησιών. Ετσι, αφενός ο νέος γιατρός αποκτά πείρα και εκπαιδεύεται καθημερινά, αφετέρου ο άρρωστος υποστηρίζεται από τον καθηγητή που είναι δίπλα του. Για να συμβεί όμως αυτό χρειάζεται η απαραίτητη πρόσθετη στελέχωση ενός πανεπιστημιακού νοσοκομείου που να διαθέτει καθημερινά αρμόδιους γιατρούς όλων των ειδικοτήτων οι οποίοι ως εφημερεύοντες θα έχουν χρεωθεί προκαθορισμένα απομονωμένα νησιά και αγροτικά ιατρεία. Ετσι, το θέμα της υπεύθυνης, συνεχούς μετεκπαίδευσης του νέου γιατρού λύνεται οριστικά και όχι μέσω συνεδρίων που υποστηρίζονται οικονομικά από εταιρείες φαρμάκων και ιατρικών συσκευών.

Σήμερα με την τηλεϊατρική μπορεί να καθοδηγείται ο γιατρός ενός απομονωμένου και απομακρυσμένου νησιού ή χωριού και να πραγματοποιεί με ασφάλεια θεραπείες όχι μόνο χρόνιων παθήσεων αλλά και επειγόντων περιστατικών και έτσι να σώζονται ανθρώπινες ζωές. Με καθοδήγηση από τα μεγάλα έμπειρα ιατρικά κέντρα μπορεί να γίνονται όλες οι φαρμακευτικές θεραπείες των διαφόρων μορφών καρκίνου χωρίς να είναι υποχρεωμένοι ο ασθενής και η οικογένειά του να έλθουν και να ταλαιπωρούνται ψυχικά και οικονομικά στα μεγάλα αστικά κέντρα. Αυτά ισχύουν για τον καρκίνο, που σήμερα αποτελεί την ανθρώπινη μάστιγα. Τι γίνεται όμως με τις καρδιοπάθειες;

Ειδικά στην καρδιολογία, όπου ο χρόνος μεταφράζεται σε ζωή, η τηλεϊατρική αποβαίνει σωτήρια αφού μπορεί να αποτρέψει ή να θεραπεύσει π.χ. ένα έμφραγμα του μυοκαρδίου. Με την καθοδήγηση του εξειδικευμένου κέντρου ο γιατρός του απομακρυσμένου νησιού και χωριού, χωρίς ιδιαίτερες γνώσεις στην καρδιολογία, μπορεί π.χ. να αρχίζει τη θεραπεία με θρομβόλυση ενός εμφράγματος του μυοκαρδίου, μιας θανατηφόρας αρρυθμίας ή ενός εγκεφαλικού επεισοδίου, με την ασφάλεια, τη σιγουριά και την εμπειρία που του παρέχει το μεγάλο πανεπιστημιακό κέντρο που τον καθοδηγεί.

Μέχρι τώρα η τηλεϊατρική στην καρδιολογία χρησιμοποιούνταν μόνο για διαγνωστικούς σκοπούς, πώς δηλαδή θα διαγνωσθεί τι έχει ο άρρωστος π.χ. από το ηλεκτροκαρδιογράφημα ή οποιαδήποτε άλλη απεικονιστική μέθοδο. Σήμερα όμως γίνεται ένα μεγάλο άλμα με στόχο τη θεραπεία και τη διάσωση της ζωής του ασθενούς.

Αραγε απασχολούν καθόλου όλα αυτά τα θέματα το υπουργείο Υγείας αυτής της χώρας;