Τερματίζοντας το κοντέρ της γραφικότητας

Δεν λένε ότι το πιο βαθύ σκοτάδι είναι λίγο πριν ξημερώσει; Ε, καλά το λένε. Επιβεβαιώνω. Μεγάλες αλήθειες βγαλμένες μέσα από τη ζωή των ξενύχτηδων. Που μου προκαλούν συνειρμούς με τη σύγχρονη πολιτική σκηνή της χώρας. Οποιο και αν είναι το αποτέλεσμα των εκλογών της 7ης Ιουλίου (με αυτό το «όποιο», βέβαια, να μην έχει και πολύ μεγάλο εύρος) υπάρχει διάχυτη η αίσθηση ότι θα σημάνει το τέλος της Μεταπολίτευσης. Μίας εποχής που εξέλιξε την Ελλάδα, που μας έβγαλε από τη βαλκανική μας εσωστρέφεια, που θεσμοθέτησε τη δημοκρατία, που κατοχύρωσε δικαιώματα, που αναβάθμισε την καθημερινότητά μας, που έδωσε στην τοπική ενδυμασία μας ευρωπαϊκό ρόλο. Μιας εποχής η οποία, παρά τη λάσπη που φτυάρισε επάνω της ο λαϊκισμός του αντιμνημονιακού λόγου, δεν χωράει αμφιβολία πως ώθησε τη χώρα προς τα εμπρός.

Παράλληλα, όμως, επειδή όσο και να ‘ναι το έχουμε στο γούστο μας να συνδυάζουμε το φράκο με τη φουστανέλα, στο πεδίο της «εφαρμοσμένης πολιτικολογίας» – πολιτικό κομπορταμέντο να το πω; – η γραφικότητα εκτινάχθηκε σε επίπεδο επιθεωρησιακού νούμερου. Αλλοτε ως σχέδιο και άλλοτε ως κατά λάθος. Σαν να θέλεις, ας πούμε, να ανεβάσεις στο θέατρο το «Απόψε αυτοσχεδιάζουμε» του Πιραντέλο και να σου βγαίνει το «Βασικά καλησπέρα σας» με τον Στάθη Ψάλτη σε βιντεοκασέτα του ’80. Τα δικαιώματα έγιναν δικαιωματισμός, ο πολιτικός λόγος αντικαταστάθηκε από ατάκες, το επιχείρημα έγινε σύνθημα, η ιδεολογία lifestyle. Το σημαντικότερο, όμως, ήταν ότι οι επιταγές προς τον λαό είχαν τους κωδικούς του Γκόρτζου και του Γκρούεζα από τις παλιές ελληνικές ταινίες «Τζένη Τζένη» και «Υπάρχει και φιλότιμο» αντίστοιχα. Πώς χτίζεται το μέλλον με υλικά κατεδάφισης.

Για να ξαναγυρίσουμε όμως στα «σκοτάδια πριν από το ξημέρωμα», το κουστούμι της Μεταπολίτευσης – που φαίνεται ότι πλέον φορέθηκε με όλους του τρόπους, το μέσα έξω, το επάνω κάτω, το εμπρός πίσω – λίγο πριν το βγάλουμε, δείχνει περισσότερο από ποτέ τα ελαττώματα και τα κακοραψίματά του. Ετοιμες να κλατάρουν οι ραφές του, σαν ρούχο σε λάθος σώμα. Και να ξεχειλίσουν από μέσα τα περίσσια κιλά της γραφικότητας.

Είναι κι αυτή η εικόνα βρε παιδί μου, η διαδικτυακή απεικόνιση των λόγων και εικονοποίηση των έργων που δεν αφήνει περιθώρια για «δεν είναι αυτό που νομίζουμε». Ο Αλέξης Γεωργούλης που χοροπηδά και αισθάνεται wow στην τοποθεσία Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο και αμέσως μετά σύσσωμη η ομάδα ευρωβουλευτών του ΣΥΡΙΖΑ σε ένα mix and match που σπάει τα ραντάρ της ιδεολογικής ανίχνευσης, η Κατερίνα Παπακώστα και ο Τέρενς Κουίκ να φουσκώνουν τα πανιά της Αριστεράς. Ο Βαρουφάκης να λέει ότι ο Φλαμπουράρης είπε στον Λαφαζάνη (που είπε στη Γιαδικιάρογλου) να γίνει το ντου στο Χρηματιστήριο, η Νοτοπούλου που μέσα σε δύο χρόνια έγινε από συμβασιούχος στην καθαριότητα του δήμου υπουργός, να μιλάει για διάψευση ονείρων.

Να αναφέρω περισσότερα, βαρετό. Να τα σχολιάσω, περιττό. Αντε να τελειώνουμε.