Τρεις μονομάχοι {LF}στην ίδια πόλη

Ο ένας φεύγει. Ο άλλος έρχεται. Και ο τρίτος, υπό μια έννοια, ήταν πάντα εκεί. Η Αχαΐα ταυτίστηκε με όλες τις μεγάλες στιγμές της Μεταπολίτευσης, αποτελώντας το κάστρο της δημοκρατικής παράταξης και το προπύργιο της Αλλαγής. Την προοδευτική της παράδοση και την κατάρρευση του ΠΑΣΟΚ εκμεταλλεύθηκε ο Αλέξης Τσίπρας, που έβαψε «ροζ» την περιοχή στις εκλογές του 2012 και του 2015. Στις πρόσφατες αυτοδιοικητικές εκλογές όμως ο αέρας της αλλαγής ήταν γαλάζιος – ο Απόστολος Κατσιφάρας, που είχε το χρίσμα του Κινήματος Αλλαγής και στηρίχθηκε από τον ΣΥΡΙΖΑ έχασε την περιφέρεια, την οποία κέρδισε ο υποψήφιος της ΝΔ Νεκτάριος Φαρμάκης.

Ο Κυριάκος Μητσοτάκης φιλοδοξεί να χρησιμοποιήσει την Αχαΐα όπως ο Τσίπρας – και όπως, πιο παλιά, ο Ανδρέας Παπανδρέου. Κερδίζοντας την πρώτη μάχη της Αυτοδιοίκησης, θέλει να «καθαρίσει» τη νίκη της ΝΔ ακόμα και μέσα στις πιο προοδευτικές περιοχές. Ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ, από την άλλη, θέλει να ενισχύσει την παρουσία του κόμματος που υπέστη μεγάλο πλήγμα στην περιοχή τον προηγούμενο μήνα. Και οι δύο όμως έχουν να αντιμετωπίσουν έναν ισχυρό παράγοντα που φέρει ένα επώνυμο το οποίο ακόμα μετράει στη συγκεκριμένη περιφέρεια. Η παρουσία του Γιώργου Παπανδρέου στο ψηφοδέλτιο του Κινήματος Αλλαγής μπορεί να έφερε αναταράξεις στις τοπικές οργανώσεις, όμως, όπως εξελίχθηκαν τα πράγματα, θα αποτελέσει ρυθμιστή για τις ισορροπίες της περιοχής.

ΧΩΡΙΣ ΣΤΑΥΡΟ. Οπως και οι Μητσοτάκης και Τσίπρας, ο Παπανδρέου ως πρώην πρωθυπουργός εκλέγεται χωρίς σταυρό. Και όντως, όταν λέγεσαι Παπανδρέου και κατεβαίνεις στην Αχαΐα, έχεις ένα πλεονέκτημα από χέρι: στις πρόσφατες ευρωεκλογές, ο Νίκος Παπανδρέου αναδείχθηκε πρώτος στη συγκεκριμένη περιφέρεια, ξεπερνώντας τον Νίκο Ανδρουλάκη και την Εύα Καϊλή, που τελικά επανεξελέγησαν ευρωβουλευτές. Η παρουσία του Παπανδρέου θεωρείται βέβαιο πως θα κλέψει ψήφους και από τον ΣΥΡΙΖΑ, καθώς υπάρχουν παπανδρεϊκοί που έχουν στηρίξει τον ΣΥΡΙΖΑ όμως δεν μπορούν να αντισταθούν στον πειρασμό της παράδοσης. Από την άλλη, η παρουσία του ενδέχεται να σπρώξει πράσινους ψηφοφόρους προς τη ΝΔ. Τους πασόκους εκείνους που υπερηφανεύονται πως «έμειναν στα δύσκολα» και θεωρούν πως, όπως ο Κατσιφάρας, ο Γιώργος Παπανδρέου δεν θυμίζει καθόλου τον πατέρα του και φλερτάρει επικίνδυνα με τον ΣΥΡΙΖΑ. Μια τέτοια τάση παρουσιάστηκε στις πρόσφατες αυτοδιοικητικές εκλογές, με την «αντάρτικη» υποψηφιότητα του Κώστα Σπηλιόπουλου στην περιφέρεια – και είναι αυτή που πολεμά ο Παπανδρέου, που τόσο με την πρόσφατη τηλεοπτική του εμφάνιση όσο και στις παρεμβάσεις του, έχει σκληρύνει τη στάση του απέναντι στον ΣΥΡΙΖΑ και στον τρόπο που πολιτεύτηκε ως κυβέρνηση και ως αντιπολίτευση.

Η ΑΞΙΑ ΤΗΣ ΚΙΝΗΣΗΣ. Μητσοτάκης, Τσίπρας, Παπανδρέου – η Αχαΐα για τον καθένα έχει μια ξεχωριστή σημασία. Για τον Μητσοτάκη είναι άνοιγμα και επιστέγασμα της νίκης που έρχεται. Για τον Τσίπρα, είναι ο τρόπος να διαχειριστεί την ήττα του, αφήνοντας συμβολικό ανοιχτό παράθυρο για την επόμενη μέρα, στην περίπτωση που χρειαστεί να ξαναφορέσει το σοσιαλδημοκρατικό του πρόσωπο. Και για τον Παπανδρέου, η Αχαΐα είναι ευκαιρία να επανασυνδεθεί με την πασοκική παράδοση που έχασε όταν αποχώρησε από το κόμμα και να ξαναμπεί στην Βουλή «καθαρίζοντας» την υστεροφημία του – δηλώσεις σαν κι αυτές του Ζαν-Κλοντ Γιούνκερ για τα παραποιημένα στοιχεία 2004-2009 βοηθούν σ’ αυτήν την κατεύθυνση.

Η μάχη της Αχαΐας είναι μια από αυτές με το μεγαλύτερο ενδιαφέρον σ’ αυτές τις εκλογές. Στην πραγματικότητα, το αποτέλεσμα κρίνεται από τις πράσινες ψήφους – κανείς δεν μπορεί να είναι βέβαιος πώς θα κινηθεί η κοινωνική βάση της δημοκρατικής παράταξης. Γιατί αν η ρήση «όλη η Ελλάδα είναι ΠΑΣΟΚ» είναι αληθινή, αυτό ισχύει κυρίως για τη γενέτειρα των Παπανδρέου.