Η εκδίκηση της μεσαίας τάξης

Τα βίαια γεγονότα του Δεκεμβρίου 2008, που άρχισαν στα Εξάρχεια από ένα κίνημα εκδίκησης (για τον θάνατο του Γρηγορόπουλου) και αριστερής ριζοσπαστικής απείθειας και επεκτάθηκαν στο αθηναϊκό κέντρο, εκτός από το κράτος είχαν ακόμα ένα στόχο: τη μικρή κυρίως και τη μεσαία επιχειρηματικότητα, και μάλιστα την εμπορική. Πολλά μικρομάγαζα λεηλατήθηκαν και οι επιχειρηματίες που τα λειτουργούσαν καταστράφηκαν, ενώ στόχος έγιναν και εμπορικά που πωλούν επώνυμα είδη πολυτελείας, ως υποτίθεται σύμβολα του καπιταλισμού.

Κατά τη γνώμη μου, δεν επρόκειτο για ερασιτεχνικές επιθέσεις του αριστεροαναρχικού λούμπεν κατά τυχαίων στόχων. Ηταν μεθοδευμένη προσπάθεια ερημοποίησης του αθηναϊκού κέντρου – που είχε μεγάλο βαθμό επιτυχίας. Μάλιστα, τον επόμενο γύρο αναταραχής, την εποχή των «Αγανακτισμένων», οι καταστροφές που επέφεραν οι μπαχαλοποιοί ερήμωσαν κι άλλο πολλές γειτονιές, όπου άνθησε μια νέα εγκληματικότητα, ενώ αστικοί χώροι που έσφυζαν από ζωή καταλήφθηκαν από λούμπεν και ομάδες νέων απελπισμένων: χρήστες ναρκωτικών, αστέγους, περαστικούς πρόσφυγες.

Την επιθετικότητα των λούμπεν της επανάστασης κατά της επιχειρηματικότητας και των κατοίκων που θεωρούν την πόλη, μεταξύ άλλων, χώρο ποιότητας ζωής (χώρο συναναστροφών, κατανάλωσης, πολιτισμού), τη συνέχισαν οι κυβερνήσεις ΣΥΡΙΖΑ με μια γενικευμένη επίθεση κατά της μεσαίας τάξης. Καταρχήν, επιτέθηκε στα εισοδήματά της. Τα στοιχεία που δόθηκαν στο σχετικό συνέδριο του Κύκλου Ιδεών είναι εντυπωσιακά: 4 εκατομμύρια νοικοκυριά υπέστησαν μείωση εισοδημάτων, 29 νέοι φόροι επιβλήθηκαν στις παραγωγικές δυνάμεις, κατά 48% φτωχότερη είναι σήμερα η μεσαία τάξη σε σχέση με το 2008. «Ζούμε ένα φορολογικό καρναβάλι», παρατήρησε ο Τάσος Γιαννίτσης.

Δεν έφτανε όμως η λεηλασία των ζωών όσων συνιστούν τη ραχοκοκαλιά της κοινωνίας. Επρεπε να απαξιωθεί και η ταυτότητά τους. Οι μικροαστοί συκοφαντήθηκαν ως βαρίδι στον δρόμο προς την πρόοδο, τα παιδιά όσων πιστεύουν και επενδύουν στη γνώση αναγκάστηκαν να προχωρήσουν σε υποβαθμισμένο σχολείο, με τα πρότυπα σε διωγμό και τα πανεπιστήμια ισοπεδωμένα, παραδομένα στους επαγγελματίες της επανάστασης. Οι νοικοκυραίοι και οι οικογενειάρχες, που εργάζονται σκληρά και προγραμματίζουν τις ζωές τους, όχι μόνο πνίγονται στους φόρους αλλά επιπλέον περιφρονούνται και υβρίζονται. Φτάσαμε η μεγάλη εικαστική γιορτή της  Αθήνας, του 2017, η Ντοκουμέντα, να αναδείξει ως (αριστερή) αισθητική πρόταση την ασχήμια, την κατάρρευση και το μπάχαλο. Γι’ αυτό μαυρίζουν αγρίως τον Τσίπρα και τις πολιτικές του οι πολίτες. Επειδή δεν ανέχονται την κατάρρευση και το μπάχαλο. Επειδή είναι ώρα η κοινωνία να αναταχθεί.