Μπουγιουρντί

Ακούω ότι σιγά σιγά τα μαζεύουν. Δεν ξέρω αν είναι αλήθεια. Αλλά δεν θα με εξέπληττε.

Ούτως  Ή άλλως, ο ΣΥΡΙΖΑ μετά τις ευρωεκλογές θυμίζει τη Μεγάλη Στρατιά του Βοναπάρτη όταν επέστρεφε από τη Ρωσία. Ενα μάτσο κουρέλια που δεν μπορούν να σύρουν τα πόδια τους.

Η εικόνα της συγκέντρωσης στο Θησείο με τον Κουίκ και τον Κουρουμπλή, την Παπακώστα και τον Thanassis, τον Ζουράρι και τον Σκουρλέτη, κάτι μετανάστες και κάποιους γραφικούς με πλακάτ, προκαλούσε περισσότερο θλίψη παρά κριτική.

Τι να πω; Μακάρι να τερματιστεί το συντομότερο δυνατό η ταλαιπωρία που τραβάνε.

Οτι τα μαζεύουν πάντως προκύπτει κι από τον φόβο τους. Η Ζαΐρη αγχώθηκε να βάλει την υπόθεση Σημίτη (και Χρυσοχοΐδη και Μαλέσιου) στο αρχείο, όχι φυσικά επειδή ολοκληρώθηκε τώρα η έρευνα.

Στην πραγματικότητα η έρευνα έχει ολοκληρωθεί εδώ και καιρό, από τότε που στήθηκε με τη συνεργασία του Ρασπούτιν και τριών εφημερίδων.

Αγχώθηκε επειδή έρχονται εκλογές και βιάζεται να κλείσει τους φακέλους που την εκθέτουν.

Είναι περίπου ο ίδιος φόβος κι η ίδια λογική που έσπρωξαν την κυβέρνηση να επιλέξει προεκλογικά πρόεδρο και εισαγγελέα του Αρείου Πάγου ενώ δεν υπήρχε κανένας λόγος σπουδής.

Με άλλα λόγια, κλείνουν εκκρεμότητες. Οσο μπορούν κι όσες μπορούν.

Αναμενόμενο. Το δόγμα Πολάκη που είχε υιοθετήσει ρητά κι ο Τσίπρας δεν απέδωσε. Ξέρετε γιατί; Επειδή είναι βλακώδες να πιστεύει κανείς ότι αρκεί «να βάλουμε κάποιους φυλακή για να κερδίσουμε τις εκλογές».

Στις δημοκρατίες οι εκλογές κερδίζονται ή χάνονται για λόγους πιο σοβαρούς, πιο ουσιώδεις και πιο σύνθετους από μια κυβέρνηση που κυνηγάει τον κόσμο να του περάσει χειροπέδες.

Η πιο σωστή κουβέντα που άκουσα τις τελευταίες ημέρες ήταν από τον Μητσοτάκη:

– Εγώ, να ξέρεις, δεν στέλνω ΣΔΟΕ, είπε σε κάποιον επαγγελματία που παραπονιόταν (υποθέτω) για την Εφορία.

Οι συριζαίοι κάγχασαν. Μάλλον επειδή δυσκολεύονται να αντιληφθούν ότι δεν είναι δουλειά των κυβερνήσεων να στέλνουν ΣΔΟΕ ή επιθεωρητές ή ανακριτές ή εισαγγελείς ή ελεγκτές ή χωροφύλακες ή δημοσιογράφους του σκοινιού και του παλουκιού σε όποιον δεν γουστάρουν.

Δεν είναι αυτή η θεσμική τάξη μιας δημοκρατίας. Το υπενθύμισε ο Μητσοτάκης και ο Τσίπρας σχεδόν βγήκε από τα ρούχα του.

Διότι στο μυαλό του Τσίπρα η διακυβέρνηση συνοψίζεται σε ένα μπουγιουρντί. Σε έναν έλεγχο. Σε μια δίωξη. Κάτι σαν «κλέφτες κι αστυνόμοι».

Μόνο που έως τώρα δεν βρέθηκε κανένας κλέφτης. Κι οι αστυνόμοι, άσ’ τα να πάνε. Πάρε τον έναν και βάρα τον άλλον.