Λειτούργημα

Oι δικηγόροι είναι άπαιχτοι, πάντα ήταν: 100 από τους 419 υποψηφίους της ΝΔ σε όλη την Ελλάδα ασκούν αυτό το επάγγελμα, ενώ ακολουθούν οι γιατροί (45). Να όμως που την τρίτη θέση καταλαμβάνουν απροσδόκητα οι δημοσιογράφοι, 28 τον αριθμό, που αποτελεί ρεκόρ: αρκεί να σκεφτεί κανείς ότι στην προηγούμενη Βουλή οι δημοσιογράφοι όλων των κομμάτων ήταν όλοι κι όλοι 23. Ξεκινήσαμε την επίθεση λοιπόν και δεν θα κάνουμε εύκολα πίσω.

Αλλωστε δεν πρόκειται μόνο για ελληνικό φαινόμενο. Ο γνωστός δημοσιογράφος των Financial Times Ρόμπερτ Σρίμσλεϊ έγραφε την περασμένη εβδομάδα (εντάξει, με λίγο χιούμορ) ότι μόνο οι δημοσιογράφοι μπορούν να σώσουν πλέον τη χώρα του. Και πρώτος απ’ όλους ο πολυτάλαντος Μπόρις Τζόνσον φυσικά, γνωστός από τα ρεπορτάζ του στην Daily Telegraph για τη διαμάχη της Ευρωπαϊκής Επιτροπής με την Ιταλία σχετικά με το μέγιστο πλάτος των προφυλακτικών: να είναι 54 χιλιοστά ή κάτι παραπάνω;

Η αλήθεια είναι ότι οι περισσότεροι δημοσιογράφοι που στρέφονται στην πολιτική ήταν στην πραγματικότητα πολιτικοί που απλώς πέρασαν από τα μίντια, σημειώνει ο Σρίμσλεϊ. Αυτό δεν σημαίνει όμως ότι οι επαγγελματίες δημοσιογράφοι δεν είναι εξίσου χρήσιμοι στον τόπο. Πάρτε τους αρθρογράφους: μπορούν να βρουν μια απλή λύση σε οποιοδήποτε πρόβλημα σε 500 λέξεις – και μάλιστα μέσα σε συγκεκριμένη προθεσμία. Οταν ένας ερευνητικός δημοσιογράφος αποκαλύπτει ένα σοβαρό θέμα και το δίνει στον αρθρογράφο για να βρει μια λύση, εκείνος πετάει τα περιττά, εντοπίζει την ανησυχία και γράφει ότι κάτι πρέπει να γίνει. Αυτό δεν είναι το μυστικό ενός μεγάλου ηγέτη;

Την ίδια βεβαιότητα για τον εθνικό ρόλο των δημοσιογράφων αισθάνεται κανείς περιδιαβάζοντας το ψηφοδέλτιο της Νέας Δημοκρατίας. Το μείγμα είναι επιτυχημένο, έχει άρωμα από τα παλιά αλλά και μαχητικά ονόματα που δοκιμάζουν πρώτη φορά την τύχη τους στον πολιτικό στίβο, έχει ισχυρούς συμβολισμούς (τον άνθρωπο που ανακοίνωσε το κλείσιμο της ΕΡΤ), κάποιες στρατηγικές επιλογές (όπως τον ετεροθαλή αδελφό του Κυριάκου Βελόπουλου) και πολύ Ποτάμι (πάνω από 10% επί του συνόλου, αυτό το διψήφιο όνειρο του Σταύρου Θεοδωράκη).

Το μόνο κακό είναι ότι στους υποψήφιους δεν περιλαμβάνεται τελικά ο Γιώργος Αυτιάς, που είναι βέβαιο ότι θα σάρωνε. Κι ας του είχε προταθεί «ό,τι ήθελε, όπου ήθελε», όπως είπε ο ίδιος τις προάλλες ευχαριστώντας από τον Σκάι τον Κυριάκο Μητσοτάκη για την τιμητική του πρόταση. Ισως τελικά να είναι καλύτερα έτσι, ίσως να έχει δίκιο ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης ότι ο Αυτιάς θα ήταν μεν χρήσιμος στο Κοινοβούλιο, αλλά θα είναι ακόμη πιο χρήσιμος στο λειτούργημα που επιτελεί (γιατί ως γνωστόν η δημοσιογραφία δεν είναι επάγγελμα, αλλά λειτούργημα), ιδίως μετά την υπόσχεσή του ότι αν αδικήσει ποτέ τον πρωθυπουργό ή κάποιον υπουργό του, «το τηλέφωνο είναι εδώ», υπάρχει καλή θέληση, και ανοιχτή επικοινωνία.