Δεν συνεμορφώθησαν προς τας υποδείξεις

Ο δημοσιογράφος του Σκάι είχε την πληροφορία – και την είπε: λίγες ώρες μετά το ξέσπασμα της πυρκαγιάς στο Μάτι, ο Αλέξης Τσίπρας είχε αποφασίσει να «καρατομήσει» τους αρχηγούς της Πυροσβεστικής και της Αστυνομίας. Το γραφείο Τύπου του Πρωθυπουργού μιλάει για προβοκάτσια. Ο ΣΥΡΙΖΑ αποφασίζει να κάνει εμπάργκο στον σταθμό. «Θα έχει τη δυνατότητα να επιδίδεται στην ακατάσχετη προπαγάνδα, τις συκοφαντίες και τα ψεύδη του εναντίον της κυβέρνησης του ΣΥΡΙΖΑ και της Αριστεράς χωρίς τη δική μας παρουσία» αναφέρει η ανακοίνωση. Λίγα εικοσιτετράωρα αργότερα οι αρχηγοί της Πυροσβεστικής και της Αστυνομίας καρατομούνται. Τα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ όμως συνεχίζουν να μην εμφανίζονται στα πάνελ.

Είναι άχαρο όταν οι δημοσιογράφοι γίνονται οι ίδιοι η είδηση, δεν ήταν ποτέ αυτός ο ρόλος τους. Για τον ΣΥΡΙΖΑ όμως οι δημοσιογράφοι έπρεπε να μπουν στο προσκήνιο. Με αυτόν τον τρόπο, με τα φώτα πάνω τους, κανείς δεν θα έδινε σημασία σ’ αυτά που έλεγαν. «Αν η πραγματικότητα διαφωνεί μαζί μου, τόσο το χειρότερο για την πραγματικότητα». Κι αν τα ΜΜΕ διαφωνούν με την κυβέρνηση, τόσο το χειρότερο γι’ αυτά. Θεωρούνται εργαλεία προπαγάνδας «των αφεντικών τους», οι ειδήσεις τους διαψεύδονται ως fake news – και ας επιβεβαιώνονται άμεσα, όπως συνέβη στην περίπτωση του Σκάι.

Το χειρότερο; Καμιά φορά δεν αρκούσε να υπονομευθεί η επαγγελματική τους επάρκεια. Αν δεν συμμορφώνονταν στις υποδείξεις, έπρεπε η φωνή τους να σωπάσει οριστικά. Οι αναγνώστες αυτής της εφημερίδας ξέρουν πολύ καλά την περιπέτειά της, όπως την ξέρουν και όσοι την έζησαν από κοντά. Εκμεταλλευόμενοι τα οικονομικά προβλήματα του Οργανισμού Λαμπράκη, από τον ΣΥΡΙΖΑ επιχείρησαν να τοποθετήσουν στελέχη της αρεσκείας τους σε θέσεις ευθύνης. Δεν τα κατάφεραν. «Η ιδέα ότι σφετεριζόμενος κάποιος έναν ιστορικό τίτλο αποκτά αυτομάτως και την ισχύ του, για να τη διαθέσει για τις δικές του σκοπιμότητες, δεν είναι μόνο αντιδημοκρατική. Είναι και εξωπραγματική (…) Οι εφημερίδες δεν είναι γιαούρτια» έγραψαν «ΤΑ ΝΕΑ» τον Ιανουάριο του 2017, λίγους μήνες πριν από τον πλειστηριασμό που επέτρεψε να συνεχίσουν απρόσκοπτα τη λειτουργία τους.

ΑΛΛΟΘΙ Ο ΔΙΑΓΩΝΙΣΜΟΣ. Οι προσπάθειες δεν έμειναν στα έντυπα. Η κυβέρνηση χρησιμοποίησε ως άλλοθι τον αναγκαίο διαγωνισμό για τις τηλεοπτικές άδειες, με σκοπό τα κανάλια πανελλαδικής εμβέλειας να περάσουν σε ιδιοκτήτες φίλα προσκείμενους στον ΣΥΡΙΖΑ, ακόμα και όταν αυτοί δεν είχαν τα χρήματα να τις διεκδικήσουν. Ούτε εκεί τα κατάφεραν, μια και ο διαγωνισμός εξέπεσε ως αντισυνταγματικός. Στόχος ήταν να δημιουργηθεί ένας νέος χάρτης στην ενημέρωση – οι πιέσεις και οι κατευθύνσεις δεν αφορούσαν μόνο τα μεγάλα ζητήματα, αλλά και την καθημερινότητα ενός δελτίου ειδήσεων. Η πραγματική ζημιά δεν φαίνεται μόνο στη στάση των φιλοκυβερνητικών Μέσων, που χρησιμοποιήθηκαν για τη στοχοποίηση πολιτικών αντιπάλων. Φαίνεται κυρίως στο ύφος της κρατικής ραδιοτηλεόρασης, όπου οι παρουσιαστές θεωρούν την προπαγάνδα «προσωπική στάση». Στις περιπτώσεις, μάλιστα, που διαφωνούν με την κυβέρνηση ακόμα και στη φρασεολογία, τρώνε δημόσια την ανάλογη κατσάδα από τα κυβερνητικά στελέχη. Στο ίδιο καζάνι έβραζαν και οι δημοσκόποι. Πεπεισμένοι ότι τους έχει κηρυχθεί ένας ασίγαστος πόλεμος ή μη θέλοντας να πιστέψουν πως οι πολίτες δεν ανταποκρίνονται πια στις εξαγγελίες τους όπως το 2015, στην κυβέρνηση έβαλαν στο στόχαστρο τις μετρήσεις. Ζητούσαν εξηγήσεις για τη μεγάλη διαφορά με τη ΝΔ, χλεύαζαν τα ευρήματα, θυμίζοντας τις λανθασμένες εκτιμήσεις του δημοψηφίσματος. Καταγγέλλοντας τους πολιτικούς επιστήμονες για προπαγάνδα, για άλλη μια φορά στον ΣΥΡΙΖΑ τα έβαζαν με την πραγματικότητα.

«Αν η πραγματικότητα διαφωνεί μαζί μου, τόσο το χειρότερο για την πραγματικότητα». Κανένας δεν είναι τέλειος – τα ΜΜΕ πλήρωσαν και πληρώνουν ακόμη ακριβά τα λάθη και, ενίοτε, την αλαζονεία τους. Αν όμως δεχθούμε πως η ενημέρωση είναι ένας από τους τέσσερις πυλώνες σε μια φιλελεύθερη δημοκρατία, ο ρόλος της σίγουρα δεν είναι να σταθμίζει τις ειδήσεις ανάλογα με τις επιλογές της κυβέρνησης. Ο ΣΥΡΙΖΑ ανέβηκε στην εξουσία κατηγορώντας το παλιό σύστημα για διαπλοκή. Η στάση του αποδείχθηκε πολύ χειρότερη ακόμα και από εκείνη των στελεχών της πράσινης και της γαλάζιας παντοδυναμίας. Παράλληλα, η αμφισβήτηση των παραδοσιακών Μέσων τα προηγούμενα χρόνια έδωσε τη θέση της σε μια διστακτική επανασύνδεσή τους με το πολιτικό ακροατήριο – όχι μόνο γιατί τα ρεπορτάζ τους επιβεβαιώνονταν, αλλά γιατί η μόλυνση των τρολ και των fake news είχε ήδη αποδειχθεί επικίνδυνη σε διάφορες χώρες ανά τον πλανήτη.

Υπό μια έννοια, ο ΣΥΡΙΖΑ είχε απέναντί του μέχρι και τη χρονική συγκυρία. Κάθε φορά που ήθελε να ξεπατικώσει την Αλεξάντρια Οκάσιο-Κορτέζ, το αποτέλεσμα θύμιζε περισσότερο Ντόναλντ Τραμπ. Ακόμα και σήμερα, λίγο πριν από την ήττα, δεν έχουν καταλάβει τίποτα. Και τα εμπάργκο συνεχίζονται.