Ματς – πρόκληση

Δεκέμβριος του ’80. Η Εθνική ένιωθε πως είχε ψηλώσει πολύ. Το 1-0 στην Κοπεγχάγη απέναντι στη Δανία (μέσα Οκτωβρίου), το πάθος των ποδοσφαιριστών και κυρίως οι απίθανες αποκρούσεις του μοναδικού Νίκου Σαργκάνη έδωσαν φτερά στους ποδοσφαιριστές. Και για δύο μήνες το ραντεβού του Δεκεμβρίου με την Ιταλία ήταν στις συζητήσεις όλων. Οι πάντες θεωρούσαν πως οι Ατζούρι ήταν του χεριού μας. Φευ! Η Λεωφόρος έμοιαζε με γηπεδάκι των στεναγμών. Ο κόσμος ασφυκτιούσε στις εξέδρες. Επρόκειτο όντως για μια «καυτή» έδρα. Αλλά οι Ιταλοί, ψυχροί στην κόντρα, προκάλεσαν σιγή. Το… φάντομ απογειώθηκε στα πλάγια, αλλά δεν κατάφερε να διώξει το σουτ του δαντελένιου Αντονιόνι και νωρίς νωρίς η παράσταση τελείωσε. Το τελικό 0-2 μας προσγείωσε απότομα και δυσκόλεψε αληθινά ο δρόμος προς τα τελικά του Μουντιάλ (’82) της Ισπανίας.

Αυτά ανήκουν στο παρελθόν. Αλλά μαζί με εκείνη την ήττα βγήκαν συμπεράσματα. Χρήσιμα, ακόμη και δεκαετίες μετά. Αρχικά, δεν πρέπει να επιχειρούμε βόλτες στον ουρανό ύστερα από μια όντως σημαντική επιτυχία. Τότε μοιάζαμε με αιθεροβάμονες και κάναμε μια τρύπα στο νερό, γιατί πολύ απλά δεν μετρήσαμε σωστά τον πολύ δυνατό αντίπαλο. Δεύτερον, κάθε εθνική ομάδα θέλει στήριξη. Ειδικά η δική μας που δείχνει πως πασχίζει για μια τέτοια αρχή. Και τρίτον, όταν έχεις αντίπαλο την Ιταλία, μια ομάδα με βαριά φανέλα από τα αστέρια στο μέρος της καρδιάς, δεν μπορείς να αδιαφορήσεις και να μείνεις στον καναπέ. Αλλωστε, κατά μια περίεργη ειρωνεία της τύχης, δεν έρχεται συχνά στα μέρη μας. Τα δύο τελευταία, λοιπόν, ανέτως γίνονται… πακετάκι. Μακριά από εδώ οι συμβουλές, αλλά αν δεν μεταβεί τρέχοντας κάποιος στις εξέδρες να παρακολουθήσει ένα ματς που προμηνύεται άκρως ενδιαφέρον, τι άλλο θα περιμένει να δει σχετικό με το ποδόσφαιρο; Το Ολυμπιακό Στάδιο, γήπεδο που ουδέποτε ήταν έδρα για μια ομάδα και οι (εκάστοτε) γηπεδούχοι κατά καιρούς έχουν υποστεί βαριές ήττες σε διάφορες διοργανώσεις, αξίζει να γεμίσει. Ακόμη κι αν πλέον διατίθενται πολύ λιγότερα εισιτήρια σε σχέση με το απώτερο παρελθόν, το «σπίτι» της ομάδας μπορεί να έχει ζωή. Αν τη δώσει ο κόσμος που θα υποστηρίξει τους ποδοσφαιριστές. Και θα δει τους Ιταλούς, που ίσως δεν είναι τόσο φημισμένοι όσο παλαιότερα, σίγουρα όμως εκπροσωπούν μια σχολή μεγάλη και αφήνουν πάντα το στίγμα τους. Οπου κι αν καλούνται να αγωνιστούν. Το ραντεβού, από τα λίγα. Ενα Σάββατο καλοκαιρινό, που η μπάλα ενδέχεται να αποτελέσει το κερασάκι σε μια βραδιά που υπόσχεται συγκινήσεις πολλές.