Πρόκειται για την εξέλιξη του ποδοσφαίρου. Ή αν προτιμά κάποιος, για μια νέα, ολότελα διαφορετική σελίδα. Μήπως όμως να λέμε «επιστροφή στην κανονικότητα και τη σωστή οδό για τη δημιουργία»;
Πρόκειται απλά για το μέθοδο της Παρί. Μοιάζει ορθολογική τα δύο τελευταία χρόνια. Βασίζεται στο ομαδικό πνεύμα. Εν αντιθέσει με όσα διαπίστωνε το ευρύ κοινό του ποδοσφαίρου να συμβαίνουν τα πρώτα χρόνια της εμπλοκής του Ελ Κελαϊφί στον κολοσσό του Παρισιού.
Τι έκανε τότε ο ιδιοκτήτης; Θέλησε να… κόψει δρόμο και να φτάσει νωρίτερα στην επιτυχία. Μέσι, Ράμος, Ικάρντι, Βεράτι, Ρενάτο Σάντσες, Νεϊμάρ, Ντοναρούμα, Εμπαπέ, ήταν μόνο κάποια από τα ηχηρά ονόματα που αποκτήθηκαν. Στρώθηκαν χαλιά εκατομμυρίων.
Προφανώς υπήρξαν και άλλοι αστέρες – αλίμονο αν κάποιος τους θυμάται όλους. Κι όμως, η Παρί μολονότι αποσπάστηκε από τον ανταγωνισμό στη Γαλλία και εκτοξεύτηκαν οι ελπίδες της, κάποιες στιγμές βίωνε στραπάτσα στο Τσάμπιονς Λιγκ, όπως ήταν ένα πολύ δυνατό χαστούκι (1-6) από την Μπαρτσελόνα του… Λουίς Ενρίκε! Τα τρόπαια έρχονται ίσως με λιγότερα χρήματα αλλά με σωστότερες κινήσεις.
Τα βαριά χαρτιά αποχώρησαν – δεν απέδωσαν ή δεν έφεραν αυτά που ανέμεναν όσοι πόνταραν πάνω τους. Και το μάτι έπεσε σε παίκτες με δίψα να χτίσουν το όνομά τους και να ανέβουν επίπεδο μαζί με την ομάδα. Ο Ντουέ κάνει πράγματα και θαύματα.
Ο Χακίμι μοιάζει με τον καλύτερο ακραίο μπακ του καιρού μας. Ο Ντεμπελέ είναι ο κύριος Χρυσή Μπάλα. Ο δε Κβαρατσχέλια, έδρεψε δάφνες και πανηγύρισε τίτλους στην Ιταλία με τη Νάπολι, ωστόσο στον κολοφώνα της δόξας του έφτασε με την Παρί. Μετρά σχεδόν 18 μήνες που είναι… αφρενάριστος και ούτε με λάσο πιάνουν τον γεωργιανό εξτρέμ οι αντίπαλοι αμυντικοί. Γκολ, ασίστ, κερδισμένα πέναλτι, πάντα μια (δυσάρεστη) έκπληξη έχει για όσους βρίσκει απέναντί του.
Το κοινό στοιχείο όλων αυτών; Ναι, είναι ακριβοπληρωμένοι. Καμιά αντίρρηση. Αλλά απέχουν από αυτό που λέμε σταρ με την όχι σωστή έννοια του όρου. Είναι αντιστάρ που βιώνουν την υπέρτατη δόξα γιατί πολύ απλά λειτουργούν με όρους συνόλου και πασχίζουν να βελτιώσουν παραπάνω τη συμπαγή ομάδα του Λουίς Ενρίκε.
Του κόουτς που έφερε ένα καταλανικό στυλ στο Παρίσι, αιχμαλώτισε την Αρσεναλ στον τελικό του Τσάμπιονς Λιγκ και άξιζε τη νέα κατάκτηση της κορυφής. Γιατί η δική του Παρί θέλησε να παίξει ποδόσφαιρο, οι Κανονιέρηδες να «σβήσουν» το ματς.
Ισως και επειδή προηγήθηκαν νωρίς στο σκορ. Αλλά εν τέλει, η ανώτερη ομάδα, έστω και στα πέναλτι, πήρε το τρόπαιο. Με τα αστέρια που έλαμψαν στη Βουδαπέστη και φώτισαν τα νερά του Δούναβη.
