Επιστρέφοντας από τη Βουδαπέστη όπου βρέθηκα για τον τελικό του Τσάμπιονς Λιγκ – κι έμαθα πολλά που θα τα μοιραστώ μαζί σας τις επόμενες μέρες – ανακάλυψα κάτι εντυπωσιακό: ότι ο καθηγητής Νίκος Μαραντζίδης είναι κάτι σαν Τζέιμς Μποντ – δηλαδή κατάσκοπος των Αγγλων!
Ομολογώ ότι το είχα καταλάβει διότι το καλοκαίρι όταν βρισκόμαστε στο Πήλιο μιλάμε πολύ για αγγλικό ποδόσφαιρο. Πέρα από τα χωρατά ωστόσο θέλω να δώσω μια συμβουλή σε όσους γράφουν κάτι τέτοια για να τον πικράνουν ή για να δείξουν ότι ο Αλέξης Τσίπρας έχει επικίνδυνους συνεργάτες κ.λπ.
Θα ήταν προτιμότερο να έγραφαν ότι ο Μαραντζίδης δεν είναι Παοκτσής και είναι κρυφοπαναθηναϊκός π.χ. γι’ αυτό τα βρίσκει με τον Τσίπρα. Θα ήταν παραμύθι αλλά κάποιοι μπορεί και να το πίστευαν…
Σερί
Στη Βουδαπέστη η Παρί Σεν Ζερμέν κέρδισε το δεύτερο σερί Τσάμπιονς Λιγκ στην ιστορία της επικρατώντας της Αρσεναλ στη Βουδαπέστη στη διαδικασία των πέναλτι. Εχει ενδιαφέρον ότι επισημαίνεται ως μυστικό της επιτυχίας της γαλλικής ομάδας ότι δεν έχει πλέον τους σταρ που είχε κάποτε: κερδίζει λένε από τότε που άφησε τους Μέσι, Εμπαπέ και Νεϊμάρ να φύγουν.
Το λένε σαν να πρόκειται για ομάδα που σταμάτησε να ξοδεύει: εν μέρει είναι και αλήθεια – πέρυσι δεν έκανε μεταγραφές! Αλλά εδώ και δυο χρόνια κάνει κάτι άλλο: βγάζει χρήματα. Κι αυτό δείχνει ότι σοβαρεύτηκε. Αυτή η σοβαρότητα φέρνει επιτυχίες.
Αλ Θανί
Η Παρί Σεν Ζερμέν μετατράπηκε σε κορυφαία παγκόσμια δύναμη από τον Ταμίμ μπιν Χαμάντ Αλ Θάνι, εμίρη του Κατάρ, ο οποίος την απέκτησε πριν από 15 χρόνια ύστερα από ένα επενδυτικό μπάσιμό του στη Γαλλία. Ηθελε την Παρί για να αποδείξει ότι το Κατάρ μπορεί να οργανώσει το Παγκόσμιο Κύπελλο το 2022 – έκανε μια μεγάλη συμφωνία επενδύσεων στη Γαλλία τότε με τον πρόεδρο Σαρκοζί.
Αγορασμένη το 2011 από την Qatar Sports Investment για 100 εκατομμύρια ευρώ, κι έχοντας εκείνη τη χρονιά έσοδα μόλις 110 εκατομμύρια ευρώ, η Παρί Σεν Ζερμέν έγινε, όπως λένε όλοι στην Ευρώπη κάπως ειρωνικά, η ομάδα ενός κράτους ή αλλιώς μια «ομάδα κράτος». Η τρέλα μιας ψυχαναγκαστικής ανάγκης μεταγραφών έφτασε στο αποκορύφωμά της το καλοκαίρι του 2017 με τη διπλή υπογραφή των Νεϊμάρ (222 εκατομμύρια ευρώ) και Εμπαπέ (180 εκατομμύρια ευρώ).
Πάνω από ένα δισεκατομμύριο σε κεφαλαιακές εισφορές είχαν υπάρξει χάρη στη μεγάλη χορηγία της Αρχής Τουρισμού του Κατάρ: το τέχνασμα χρησιμοποιήθηκε για να παρακαμφθεί το Financial Fair Play της UEFA. Κυριαρχώντας στη Γαλλία και συμμετέχοντας συνεχώς στο Τσάμπιονς Λιγκ η Παρί Σεν Ζερμέν προφανώς εκτοξεύτηκε, αλλά στην Ευρώπη δεν κέρδιζε.
Μέχρι που οι εμπορικοί διευθυντές της, με επικεφαλής τον διορισμένο από τον Αλ Θανί, πρόεδρο Αλ Κελαϊφί υιοθέτησαν με επιτυχία μια εμπορική στρατηγική που στοχεύει στην αξιοποίηση της σύνδεσης της ομάδας με το ίδιο το Παρίσι δηλαδή τη διεθνή πρωτεύουσα της μόδας και του τουρισμού: ο σύλλογος άρχισε να κοιτάζει πώς θα βγάλει κέρδη λειτουργώντας ως ένα είδος παγκόσμιου σημείου τουριστικής κι όχι μόνο ποδοσφαιρικής αναφοράς.
Η συνεργασία με το εμπορικό σήμα Air Jordan της Nike εκτόξευσε το merchandising. Αν εξετάσουμε τα έσοδα των φιναλίστ της Βουδαπέστης, θα δούμε πως είναι ουσιαστικά τα ίδια (837 εκατομμύρια ευρώ για την Παρί Σεν Ζερμέν, 821 εκατομμύρια ευρώ για την Αρσεναλ το 2024-25). Το προβάδισμα της Παρί ωστόσο στα αμιγώς εμπορικά έσοδα είναι τεράστιο: στον ισολογισμό της δηλώνει 417 εκατομμύρια ευρώ έναντι 313 εκατομμυρίων ευρώ (συμπεριλαμβανομένων άλλων εσόδων) της Αρσεναλ. Και πέρυσι είχε 52 εκατ. ευρώ κέρδη για πρώτη φορά στην ιστορία της. Σίγουρα γιατί κατέκτησε το Τσάμπιονς Λιγκ και γιατί αγωνίστηκε στον τελικό του Παγκοσμίου Κυπέλλου Συλλόγων. Αλλά και γιατί το ήθελε. Τι ήθελε; Να σταματήσει να ξοδεύει ασύστολα.
Εμπαπέ
Ακούω ότι ο κόουτς Λουίς Ενρίκε άλλαξε την ομάδα μετά τη φυγή του Εμπαπέ, ότι πλέον την ελέγχει καλύτερα, ότι ο μεγάλος σταρ απαιτούσε άλλη μεταχείριση κι αυτό επηρέαζε γενικώς τα αποδυτήρια κ.λπ. Ολα αυτά είναι και δεν είναι σωστά. Ο Λουίς Ενρίκε τη χρονιά που πωλήθηκε ο Εμπαπέ ήθελε να φύγει: είχε μάλιστα συμφωνήσει με την Τσέλσι και μεταπείστηκε από τον Κελαϊφί. Από την άλλη οι στρατηγικές δεν σχεδιάζονται από προπονητές: οι προπονητές τις εξυπηρετούν.
Η απόφαση της Παρί να αφήσει τον Εμπαπέ και να επενδύει έκτοτε ξοδεύοντας πολλά σε μικρούς σε ηλικία παίκτες από το γαλλικό και όχι μόνο πρωτάθλημα (Ντουέ, Μπαρκολά, Βιτίνια, Νέβες, Χακίμι χρυσοπληρώθηκαν για να υπογράψουν) δεν είναι απλή απόφαση του κόουτς Λουίς Ενρίκε αλλά συνειδητή επιλογή της εταιρείας. Οπως και η αγορά του Κβαρατσχέλια από τη Νάπολι για 85 εκατ. ευρώ.
Ο Γεωργιανός που οδήγησε την Παρί στον τελικό με γκολ και ασίστ και κέρδισε το πέναλτι της ισοφάρισης σε μια βραδιά που συνολικά έπαιξε με την μπάλα λίγο είναι το τελευταίο μεγάλο μεταγραφικό απόκτημα. Αλλά πόσοι ποδοσφαιριστές μετά από αυτόν έχουν δείξει ότι αξίζουν τη φανέλα της δύο φορές πρωταθλήτριας Ευρώπης;
Ιστορία
Κατά τα άλλα ο τελικός ήταν μια κλασική αγγλική ιστορία που απλά είχε ως νικήτρια μια γαλλική ομάδα. Η Αρσεναλ έχασε στα πέναλτι. Εχασε το τρόπαιο αήττητη. Το έχασε σε ένα γήπεδο στο οποίο οι οπαδοί της ήταν περισσότεροι. Το έχασε χωρίς ο αντίπαλος τερματοφύλακας να πιάσει κάποιο πέναλτι αλλά απλά γιατί δυο παίκτες της, ο Εζε και ο Γκάμπριελ, αστόχησαν. Ολα αυτά είναι πολύ αγγλικά και τα έχουμε όλα ξαναδεί.
Πανηγύρια
Αυτό που προσωπικά δεν είχα ξαναδεί είναι άγγλους οπαδούς να πανηγυρίζουν τόσο πολύ τις άμυνες που έβγαζε η ομάδα του Αρτέτα: ούτε από Ιταλούς δεν έχω δει τόσο πανηγύρι για απομακρύνσεις μπάλας, διωξήματα στα τυφλά κ.λπ.
Επίσης ποτέ δεν κατάλαβα γιατί πανηγύριζαν στο τέλος όταν το ματς οδηγήθηκε στα πέναλτι. Η Αρσεναλ σε αυτή τη διαδικασία δεν είχε κερδίσει ποτέ: αυτός είναι ο τρίτος χαμένος της ευρωπαϊκός τελικός, ενώ από την άλλη η Παρί ΣΖ είχε κερδίσει στα πέναλτι τρία τρόπαια μέσα στη σεζόν πριν από αυτό που κέρδισε το Σάββατο.
Στην ψυχοφθόρα διαδικασία του τέλους κέρδισε τον Αύγουστο το Ευρωπαϊκό Σούπερ Καπ από την Τότεναμ, τον Δεκέμβριο τη Φλαμένγκο για το Διηπειρωτικό Κύπελλο και τη Μονακό λίγο νωρίτερα στο γαλλικό Σούπερ Καπ. Κι όμως με τη λήξη του ματς από τον γερμανό διαιτητή Ζίμπερ όλοι οι Αγγλοι πανηγύριζαν. Και είναι απίστευτο αλλά αληθινό, δεν ήταν όλοι μεθυσμένοι…
