Η ανοχή και η συνδιαλλαγή έχουν πλήξει το κύρος του ΑΠΘ

Τα τρία βασικά κατά τη γνώμη μου προβλήματα του ΑΠΘ, και ταυτόχρονα οι βασικές μου προτεραιότητες ως πρύτανη, είναι η καθημερινότητά μας που βασικό της συστατικό είναι η ανομία και η παραβατικότητα στους χώρους του ΑΠΘ, το πρόβλημα διοίκησης που σχετίζεται με το αυτοδιοίκητο και τέλος το τέρας της γραφειοκρατίας.

Συγκεκριμένα, το ζήτημα της ασφάλειας αφορά την προστασία τριών αγαθών, που πρέπει να τα διακρίνουμε και να μην τα συγχέουμε: αφορά κατ’ αρχάς την ακαδημαϊκή ελευθερία, η οποία εγγυάται την τέλεση των καθηκόντων μας, αφορά την προστασία της ζωής, της σωματικής ακεραιότητας και της περιουσίας των χρηστών της πανεπιστημιούπολης και τέλος αφορά την προστασία της πανεπιστημιακής περιουσίας.

Το ζήτημα της ασφάλειας γενικώς προσκρούει στην ταλαιπωρημένη έννοια του ασύλου, η ουσία του οποίου είναι να περιφρουρήσει την ακαδημαϊκή ελευθερία. Η αποτελεσματική προστασία της ακαδημαϊκής ελευθερίας προϋποθέτει την κατάργηση οποιασδήποτε μορφής ασύλου που δεν είναι ακαδημαϊκό. Η ανοχή μας, συνεπώς, απέναντι στην κάθε μορφής κακομεταχείριση που υφίσταται ο χώρος μας, θα πρέπει να είναι μηδενική. Δεν μας αξίζει ένα άσυλο ανομίας. Τέλος σε ιδεοληπτικές αγκυλώσεις. Η έως τώρα ανοχή και συνδιαλλαγή έχουν πλήξει βαρύτατα το κύρος και τις λειτουργίες του Πανεπιστημίου. Aντιμετώπιση της βίας και της ανομίας μέσα στο Πανεπιστήμιο, σύμφωνα με τους νόμους που ισχύουν για όλη την επικράτεια. Η οργανωμένη πολιτεία είναι η μόνη που έχει τη δυνατότητα και την ικανότητα να επιβάλλει την τάξη σε οποιοδήποτε δημόσιο χώρο με τα εντεταλμένα όργανα που διαθέτει.

Αναφορικά με το αυτοδιοίκητο του Πανεπιστημίου. Η νέα προσπάθεια θα πρέπει να κινηθεί προς την κατεύθυνση της απαγκίστρωσης από τον ασφυκτικό εναγκαλισμό της κεντρικής διοίκησης και αντίστοιχα της ενίσχυσης του αυτοδιοίκητου του Πανεπιστημίου. Θα πρέπει, επιτέλους, να μας δοθεί η δυνατότητα να διοικήσουμε πραγματικά τα του οίκου μας, όπως το θέλησε και ο συντακτικός νομοθέτης στο ταλαιπωρημένο άρθρο 16. Θα καταστήσουμε σαφές στην κεντρική εξουσία ότι άλλος δρόμος από εκείνον  που οδηγεί σε ένα γνήσιο σύστημα αυτοδιοίκησης του Πανεπιστημίου δεν υπάρχει, εάν θέλουμε να εντάξουμε το Δημόσιο Ελληνικό Πανεπιστήμιο στον ενιαίο ευρωπαϊκό χώρο εκπαίδευσης και έρευνας. Τέλος το τέρας της γραφειοκρατίας μας πνίγει. Αλόγιστες κεντρικές ρυθμίσεις έχουν μετατρέψει τον καθηγητή σε γρανάζι ενός θηριώδους γραφειοκρατικού μηχανισμού. Η απλούστευση των διαδικασιών και η απαλλαγή από το άχθος των περιττών διοικητικών ενεργειών χωρίς καμιά προστιθέμενη αξία, πρέπει να είναι βασικό μέλημά μας.