Κόμμα ή οικογενειακό καρτέλ;

Τώρα δεν μπορεί να πει κανένας πως δεν ξέρει. Οι απαντήσεις επιτέλους δόθηκαν. Γιατί έμεινε ανοικτή η Βουλή; Επειδή «δεν αισθάνεται απολογούμενος» ο Πρόεδρος Βούτσης διορίζοντας την πρώην σύζυγό του. Επειδή είχε να αξιοποιήσει «κάποιες γνωριμίες, διασυνδέσεις και τα λοιπά» η αντιπρόεδρος Χριστοδουλοπούλου για να διορίσει τη δική της κόρη η οποία διαφορετικά θα μαράζωνε σε κάποιο υποκατάστημα των ΕΛΤΑ. Κι επειδή υπήρχαν και άλλοι συγγενείς και φίλοι που έπρεπε να αποκατασταθούν. Υπήρχαν διάφορες εκδοχές της κόρης Χριστοδουλοπούλου, «ταλαντούχα παιδιά με ξένες γλώσσες», όπως είπε η μητέρα Χριστοδουλοπούλου για το δικό της παιδί.

Μα δεν έκαναν τα ίδια και οι άλλοι; Δεν ήταν πάντα η Βουλή ένας οργανισμός «αιμομεικτικών» τακτοποιήσεων; Ηταν. Αλλά το παρελθόν αθωώνει το παρόν μόνο εάν είσαι η Τασία Χριστοδουλοπούλου. Μόνο εάν έχεις ένα παιδί να βολέψεις αν και παραδέχεσαι πως «φυσικά υπάρχει ένα ζήτημα, δεν ήταν γνωστά τα προσόντα και η Βουλή φώναξε έλα εδώ». Η παραδοχή συνιστά ποιοτικό άλμα. Η γυναίκα του Καίσαρα, λέει η Χριστοδουλοπούλου, δεν χρειάζεται καν να φαίνεται τίμια – να είναι ούτε λόγος. Λέει ακόμη πως τίποτε, καμία αριστερή ιδεολογία, κανένα οικουμενικό σύστημα αξιών, καμία αρχή ισότητας και ίσων ευκαιριών, δεν κατισχύει της αγίας οικογένειας, της ανάγκης να βολευτεί το παιδί.

«Επιχείρηση»

Ελάχιστοι έχουν περιγράψει τόσο καλά τα χαρακτηριστικά αυτής της οικογένειας όσο ο Ντέιβιντ Χέαρ, συγγραφέας του θεατρικού «Ανάσα ζωής». «Ξέρεις τι είναι οικογένεια;» λέει ένας από τους ήρωές του. «Θα σου πω τι είναι. Είναι μια επιχείρηση ιδιωτικού συμφέροντος, μια πρόφαση για ιδιοτέλεια. Γι’ αυτό την αγαπούν οι πολιτικοί. Είναι ένα καρτέλ που αυτοπροωθείται, που αυτοσυντηρείται, που εμφανίστηκε στον κόσμο για να προστατεύει τα δικά του μέλη, μόνος του σκοπός είναι να προωθεί τους δικούς του στόχους. Μια οικογένεια εντέλει δεν είναι παρά μια σταυροφορία για το δικό της όφελος. Ιδανική στη θεωρία, εγωιστική στην πράξη. Μια οργανωμένη πρόφαση για να μη νοιαζόμαστε για κανέναν άλλον».

Θα αδικούσε κανείς τον Βούτση και τη Χριστοδουλοπούλου εάν καταχώριζε μόνο αυτούς στο είδος που περιγράφει ο άγγλος θεατρικός συγγραφέας. Από τον γραμματέα της νεολαίας του κόμματος που στην αρχή της συριζαϊκής διακυβέρνησης διεκδίκησε το δικαίωμα στον διορισμό στο όνομα του ελασίτη παππού του έως την κόρη της Τασίας Χριστοδουλοπούλου με τον διορισμό της οποίας η κυβέρνηση ολοκληρώνει το έργο της, ο ΣΥΡΙΖΑ είναι γεμάτος από τέτοιους ήρωες. Από οικογενειακά καρτέλ που αυτοπροωθούνται. Ενας ξάδελφος εδώ, μια ανιψιά εκεί, μια κόρη κι ένας γιος παραπέρα. Και, αλίμονο, σιγά μην απολογηθούμε κιόλας, όπως θα έλεγε και ο Πρόεδρος Βούτσης.

ΛΙΓΟ ΚΑΙ ΑΡΓΑ

Αν έσωσε κάποιος τα προσχήματα είναι οι δύο θυγατέρες που προσελήφθησαν προ ημερών στη Βουλή και υπέβαλαν χθες τις παραιτήσεις τους για λόγους ατομικής ευαισθησίας. Και όχι πάντως ο Πρωθυπουργός που ζήτησε να παγώσουν οι μετατάξεις από τον Πρόεδρο της Βουλής μόνο αφότου ξέσπασε το κύμα των αντιδράσεων. Πώς το είχε πει ο Ευκλείδης Τσακαλώτος ερμηνεύοντας το αποτέλεσμα των εκλογών; «Too little too late». Είναι, πράγματι, και λίγο και αργά.