Ο χορός {LF}των μαρουλιών

Ηταν 1986. Εκείνοι και εκείνες που τώρα διανύουν την ηλικία της ακμής ήταν νεογέννητα ή δεν είχαν καν γεννηθεί. Ο δε Πρωθυπουργός πήγαινε στην έκτη δημοτικού που σημαίνει ότι δεν είχε μπει ακόμη στον χορό των καταλήψεων. Δεν είχαμε Ιντερνετ ούτε κινητή τηλεφωνία ούτε ιδιωτική τηλεόραση ούτε ιδιωτική ραδιοφωνία. Δεν υπήρχαν DVD αλλά εκείνες οι τεράστιες βιντεοκασέτες που νοικιάζαμε στα βίντεο κλαμπ – ένα νεοφυές είδος επιχειρηματικότητας εκείνη την εποχή. Ο πιο πολλά υποσχόμενος Ελληνας ήταν ο Νίκος Γκάλης που στο Μουντομπάσκετ της Ισπανίας εκείνη τη χρονιά θα αναδεικνυόταν πρώτος σκόρερ και θα έφερνε την Ελλάδα στην 10η θέση ανοίγοντας τον δρόμο για τον θρίαμβο στο Γιουρομπάσκετ. Το ΠΑΣΟΚ ήταν στα φόρτε του και δεν ξέραμε ακόμη ούτε κατ’ όνομα τη Δήμητρα Λιάνη. Η Περεστρόικα μόλις είχε αρχίσει αλλά στο σινεμά, ο Ψυχρός Πόλεμος γινόταν χολιγουντιανή υπερπαραγωγή με τα Ρόκι και τα Ράμπο.

Ηταν Απρίλιος, λίγο πριν από το Πάσχα. Το τι έγινε στο Τσερνόμπιλ το μάθαμε λίγες μέρες μετά. Και την επομένη ο Θανάσης Καρτερός, από τον «Ριζοσπάστη», έστηνε το πρώτο επίσημα καταγεγραμμένο fake news στη μεταπολιτευτική Ελλάδα γράφοντας ότι δεν υπάρχει κανένας απολύτως κίνδυνος και πρόκειται περί αντισοβιετικής προπαγάνδας των ΗΠΑ. Ετσι μπήκαμε στον χορό των μαρουλιών που ο δημοσιογράφος (του ΚΚΕ τότε) μας προέτρεπε να φάμε. Πάντως εκείνη την Ανάσταση τη μαγειρίτσα την κάναμε με σκέτο αβγολέμονο.

Πού να ξέραμε τότε ότι ζούσαμε μία από τις μεγάλες ιστορίες του αιώνα μας; Εξάλλου είχαμε αρχίσει ήδη να μετράμε ανάποδα για τον επόμενο. Φοβηθήκαμε λίγο, αποφεύγαμε για ένα διάστημα να «χορεύουμε στη βροχή» αλλά μετά βγήκαν τα ανέκδοτα που ούτε θυμάμαι πια (μόνο εκείνο με το «Μάι νέιμ ις Μπιλ. Τσέρνο Μπιλ»). Και τώρα, αυτή η μεγάλη ιστορία που ζήσαμε εν τη εξελίξει της γίνεται ένα συναρπαστικό, όπως ακούω, σίριαλ. Βλέποντάς το, οι νεότεροι θα ακούσουν κάποια πράγματα για πρώτη φορά. Και οι μεγαλύτεροι θα συνειδητοποιήσουμε με τι ταχύτητες έχει τρέξει η ζωή μας αυτά τα χρόνια.