Η Βουλή στην υπηρεσία του κόμματος

Τι είναι στην κοινοβουλευτική δημοκρατία η Βουλή; Το μέσο έλεγχου της εκτελεστικής εξουσίας. Τι είναι στη συριζαϊκή αντίληψη το Κοινοβούλιο; Ενα μέσο για να προωθούνται οι σκοποί και οι ανάγκες του κόμματος. Δεν πρόκειται για μια καινούργια διαπίστωση – αν, εξάλλου, ανατρέξει κανείς στην πολιτική ιστορία της τελευταίας τετραετίας θα βρει πολλά παραδείγματα που τη στηρίζουν. Είναι, όμως, μια που τα μέλη του κυβερνώντος κόμματος και ο νυν Πρόεδρος του Σώματος φροντίζουν να επιβεβαιώνουν με όσα συμβαίνουν τις τελευταίες ημέρες λειτουργίας της παρούσας Βουλής. Το Κοινοβούλιο φαίνεται να μένει ανοιχτό ώστε να μπορεί να συμπεριλάβει ο ΣΥΡΙΖΑ στην προεκλογική του ρητορική ατάκες σαν το «καταργήσαμε τη μείωση του αφορολόγητου».

Ηδη η απόφαση ο Πρωθυπουργός να καθυστερήσει το ραντεβού του με τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας – προκείμενου να μη διαλυθεί άμεσα η Βουλή -, είχε δημιουργήσει την αίσθηση στους κόλπους της αντιπολίτευσης, μείζονος και ελάσσονος, πως ο ΣΥΡΙΖΑ προτίθεται να «χρησιμοποιήσει το Κοινοβούλιο για την προεκλογική του καμπάνια», όπως το έθετε έμπειρος κοινοβουλευτικός.

Τους άφησαν μόνους. Ο Ανδρέας Λοβέρδος, πριν αποχωρήσει το κόμμα του από την ολομέλεια χθες, το είπε πιο ωμά. «Αν θεωρείτε» ανέφερε «ότι μέσα από εξυπηρετήσεις και ρουσφέτια που έρχονται στο παρά ένα θα πάρετε επιπλέον ψήφους, αυτό το καταγγέλλουμε». Στο ίδιο μήκος κύματος κι η Λιάνα Κανέλλη που ανακοίνωσε την αποχώρηση του ΚΚΕ λέγοντας πως «βρισκόμαστε σαν σε μια εαρινή σύναξη τακτοποιητέων και ρουσφετοφυλακών».

Οσο για τη ΝΔ, είχε καταστήσει σαφές δια του προέδρου της από τη Δευτέρα κιόλας πως δεν σκοπεύει να προσφέρει νομιμοποίηση σε μια απονομιμοποιημένη από τη λαϊκή ετυμηγορία κυβέρνηση, συμμετέχοντας σε τέτοιου είδους κοινοβουλευτικές διαδικασίες. Η αίσθηση της αντιπολίτευσης, λοιπόν, δεν απείχε από την πραγματικότητα, όπως απέδειξε η χθεσινή ημέρα.

Οι επαναστάτες. Για να ακριβολογούμε όπως απέδειξαν οι ίδιοι οι συριζαίοι εθνοπατέρες που έσπευσαν να αντιδράσουν στην επισήμανση του Σωκράτη Φάμελλου ότι στο τελευταίο Υπουργικό Συμβούλιο οι συμμετέχοντες αποφάσισαν να μη γίνει δεκτή καμιά βουλευτική τροπολογία μέχρι την ημέρα που θα κλείσει η Βουλή για τις εθνικές εκλογές. Πρώτος σήκωσε το λάβαρο της εσωκομματικής επανάστασης ο Μάκης Μπαλαούρας, γιατί οι τροπολογίες θα έλυναν «πολλά κοινωνικά ζητήματα». Η ιλαροτραγωδία είχε και συνέχεια. Εξίσου μαχητική ήταν η Αφροδίτη Θεοπεφτάτου που είχε καταθέσει όχι μια, αλλά πέντε τροπολογίες. Σχεδόν όλες σχετικές με ζητήματα του νομού Κεφαλληνίας τον οποίο εκπροσωπεί.

Οργή και υποκρισία. Οσοι παρακολουθούν τα κοινοβουλευτικά τεκταινόμενα σημειώνουν ότι ποτέ ξανά στα χρόνια της κυβερνώσας Αριστεράς δεν θυμούνται να υπήρξε τόσο μεγάλη απόσταση της συριζαϊκής ΚΟ από την κυβέρνηση και να εκδηλώθηκε οργή της πρώτης απέναντι στη δεύτερη «σε τόσο μαζικό επίπεδο». Λογικό. Ποτέ ξανά η προοπτική της ήττας – που συνεπάγεται και τη δραματική μείωση του αριθμού των μελών της ΚΟ – δεν ήταν τόσο ξεκάθαρη. Αλλά και ποτέ πριν η κυβερνητική υποκρισία δεν ήταν τόσο έντονη.

Σύμφωνα με τους γνωρίζοντες, η κυβέρνηση ήταν ενήμερη για την πρόθεση των βουλευτών της να καταθέσουν τροπολογίες, ωστόσο επέλεξε να τους βάλει φρένο μέσα στην Ολομέλεια ώστε να μη ζημιωθεί επικοινωνιακά ενόψει εκλογών – μετά και την πίεση σύσσωμης της αντιπολίτευσης. Το άλλοθι της παρουσίας του Ποταμιού δεν αρκούσε άλλωστε. Παρ’ όλα αυτά, κατατέθηκαν υπουργικές τροπολογίες. Κι ο ίδιος ο Πρωθυπουργός ενημέρωσε το φιλοθεάμον κοινό πως την Παρασκευή θα ψηφιστεί η σχετική με την περίφημη κατάργηση της μείωσης του αφορολόγητου.

Με δυο λόγια, παρά την επικοινωνιακή διαχείριση Φάμελλου, φαίνονται αποφασισμένοι να ψηφίσουν μόνοι τους τα ρουσφέτια. Μαζί με την τροποποίηση του άρθρου 336 του ΠΚ που μετατρέπει τον βιασμό σε πλημμέλημα. Γιατί όχι; Οποιος, μεταφορικά μιλώντας, βιάζει τη δημοκρατία, φροντίζει η τιμωρία για μια τέτοια πράξη να είναι μικρή.