Κόκκινοι Γκέμπελς

Βασιλικότερη του υπό κατάρρευση βασιλέως Τσίπρα και τιμητής των πάντων εκ του ασφαλούς, αλλά ποτέ του εαυτού της, αυτοδοξαζόμενη μεγάλη… δημοκράτισσα που όλη την ώρα κουνάει παντού το δάχτυλο, μία δήθεν ανεξάρτητη πλην βαμμένη κυβερνητική εφημερίδα, γράφει χθες στην πρώτη της σελίδα: «Επιχείρηση τρομοκράτησης. Πρωτοφανής επίθεση Αντώνη Σαμαρά σε εισαγγελείς με αφορμή τη NOVARTIS. Ο πρώην πρωθυπουργός κάνει λόγο για σκευωρία που εκτελέστηκε από δικαστικούς επίορκους και εγκληματίες. Με οδηγό μία αρχειοθετημένη καταγγελία, ΝΔ και ΚΙΝΑΛ συκοφαντούν συνολικά τους εισαγγελείς διαφθοράς».

Μάλιστα. Πάμε τώρα απ’ την αρχή. Μιλάμε για την υπόθεση που δύο πρώην πρωθυπουργοί και πλήθος πρώην υπουργοί κατηγορήθηκαν με βάση τις καταθέσεις κουκουλοφόρων μαρτύρων, ορισμένοι εκ των οποίων υπόδικοι. Την υπόθεση που η κυβέρνηση Τσίπρα άνοιξε την επομένη ακριβώς ημέρα της συγκέντρωσης της Αθήνας για το Μακεδονικό, με περίπου ένα εκατομμύριο πολίτες στο Σύνταγμα – που όλοι αυτοί τους έλεγαν αδιακρίτως φασίστες και ακροδεξιούς εθνικιστές. Την υπόθεση για την οποία παραιτήθηκαν όχι ένας αλλά σειρά από δικαστικούς λειτουργούς, καταγγέλλοντας μάλιστα ευθέως κυβερνητικές πιέσεις για να τη στήσουν. Την υπόθεση που η κυβέρνηση και τα φερέφωνά της την έστησαν πολιτικά και τη συντήρησαν επί μήνες ως σημαία πετώντας όλο αυτό το διάστημα καθημερινά απ’ το πρωί μέχρι το βράδυ τόνους από λάσπη στον Αντώνη Σαμαρά, στον Αδωνι Γεωργιάδη και τόσους άλλους.

Τώρα λοιπόν, η υπόθεση μπήκε στο αρχείο. Προσοχή: τώρα, πριν από τις 7 Ιουλίου. Επί ΣΥΡΙΖΑ. Οχι επί των ημερών της επόμενης κυβέρνησης. Η Δικαιοσύνη την έβαλε στο αρχείο. Γιατί η ίδια έκρινε ότι, τελικά, υπόθεση, πολύ απλά, δεν υπήρχε. Και αφού έγινε αυτό, έρχεται τώρα μια αδίστακτη μηχανή κυβερνητικής προπαγάνδας και τι λέει; Οτι ένας πρώην πρωθυπουργός που κατηγορήθηκε χωρίς στοιχεία ως απατεώνας, κάνει… επίθεση σε εκείνους που τον κατηγόρησαν μετά που η υπόθεση κατέρρευσε ως χάρτινος πύργος, και μάλιστα επί των ημερών τους! Αυτό λέει.

Αυτό, πιθανότατα δεν θα το σκεφτόταν ούτε ο Γκέμπελς. Να λένε έναν πρώην πρωθυπουργό απατεώνα επί μήνες χωρίς να μπορούν να στηρίξουν τίποτα. Ακόμα και το τεκμήριο της αθωότητας να το κουρελιάζουν νυχθημερόν. Να καταρρέει τελικά όλο, όπως ήταν φυσικό ότι θα συνέβαινε – και φυσικά το ήξεραν από την πρώτη ώρα ότι θα γινόταν. Και, τότε, αντί να απολογούνται, ή έστω να κρύβονται, να συνεχίζουν με… άλλου είδους επίθεση: να μιλάνε για… «επιχείρηση τρομοκράτησης»! Καλά, για μια καταγγελία που έχει μπει στο αρχείο κάνει έτσι; Κάτι τέτοιο, δεν πρέπει να έχει ξαναγίνει. Ποτέ. Δεν πρόκειται απλώς για υποκρισία, που έχει πλέον μείνει πολύ πίσω. Εδώ πρόκειται για φασισμό. Κανονικό. Μόνον αυτός ο χαρακτηρισμός μπορεί να τα αποδώσει όλα αυτά. Και αν μπορεί. Είναι προφανές ότι οι κατηγορούμενοι που υπέστησαν όλα αυτά επί τόσο καιρό για το τίποτα έχουν την υποχρέωση έναντι του εαυτού τους να απαιτήσουν την τιμωρία των σκευωρών. Ομως, το να την απαιτήσουν για λόγους λειτουργίας της Δημοκρατίας, είναι κάτι πολύ περισσότερο: είναι υποχρέωσή τους. Εναντί της.