Για να προσγειωθεί στο κεφάλι του…

Το στόρι έχει εμπνεύσει πολλές φορές τις κωμωδίες του σινεμά και πάει ως εξής. Ο εγκέφαλος της συμμορίας πιστεύει πως συλλαμβάνει ένα φοβερό σχέδιο, το περιγράφει στους δικούς του, εκείνοι τον ακούνε έκθαμβοι, υποκλίνονται στο μεγαλείο του και στρώνονται στη δουλειά. Οταν όμως θέτουν το σχέδιο σε εφαρμογή, αποδεικνύεται πως η ιδέα ήταν εντελώς πατάτα. Ακόμη χειρότερα, όχι μόνο δεν επιτυγχάνεται ο στόχος, αλλά αποκαλύπτεται σε όλο του το μέγεθος κάτι που ο θεατής υποψιαζόταν από την αρχή: ο αρχηγός και τα μέλη της συμμορίας ήταν απλώς πάνχαζοι.

Η πολιτική δεν αντιγράφει το σινεμά – πολύ περισσότερο αυτό το σινεμά. Είναι όμως γεμάτη από ιδέες και αποτυχημένα σχέδια, ακόμη κι αν η αιτία της αποτυχίας δεν είναι ο χαμηλός δείκτης ευφυΐας των εμπνευστών τους. Η απλή αναλογική στην τοπική αυτοδιοίκηση, για παράδειγμα, έμοιαζε με λαμπρό σχέδιο. Πώς μπορεί ένα κόμμα χωρίς ερείσματα στις τοπικές κοινωνίες να αποκτήσει πρόσβαση στην τοπική εξουσία; Μα είναι απλό. Μοιράζοντας τις έδρες του δημοτικού συμβουλίου από τον α’ γύρο. Κάτι θα πάρει και ο υποψήφιος Συριζαίος, δεν θα πάρει; Και πώς θα κυβερνήσει μετά ο δήμαρχος που θα εκλεγεί στον β’ γύρο; Με τους δικούς μας.

Κίνδυνοι

Η αντιστροφή του δόγματος «έχουμε την κυβέρνηση αλλά όχι την εξουσία» θα πραγματωνόταν στην τοπική αυτοδιοίκηση. Εκεί ο ΣΥΡΙΖΑ δεν θα είχε τη διακυβέρνηση αλλά θα συμμετείχε στη νομή της εξουσίας. Ακόμη κι αν δεν είχε ερείσματα στη βάση της τοπικής κοινωνίας, θα είχε στην κορυφή της. Μεγαλοφυές; Οσο και τα σχέδια των κινηματογραφικών κωμωδιών. Γιατί αντίθετα από το σινεμά, το σχέδιο που έφερε την υπογραφή της μεγαλοφυΐας του Πάνου Σκουρλέτη δεν ήταν κρυφό. Οι κίνδυνοι είχαν επισημανθεί από τότε. Ο κίνδυνος της ακυβερνησίας, ο ακόμη πιο ανατριχιαστικός κίνδυνος να καταστούν οι χρυσαυγίτες ρυθμιστές της δημοτικής ζωής, το παράδοξο να εκλεγεί δήμαρχος ένας υποψήφιος που θα έχει ελάχιστες έδρες.

Κογιότ

Οπως και στο σινεμά, έτσι και στην πολιτική η ανοησία της ιδέας αποκαλύφθηκε σε όλο της το μεγαλείο με την εφαρμογή του σχεδίου. Στη Θεσσαλονίκη, ας πούμε, ο εκλεγμένος δήμαρχος διαθέτει μόλις επτά έδρες στο δημοτικό συμβούλιο, είναι η μειοψηφία της μειοψηφίας. Μήπως τουλάχιστον λειτούργησε το σχέδιο υπέρ του ΣΥΡΙΖΑ; Το αντίθετο. Στις αυτοδιοικητικές κάλπες το κόμμα δεν βρήκε ούτε την ψήφο του. Τηρουμένων των αναλογιών, αυτή είναι από τις περιπτώσεις που η πολιτική δεν αντέγραψε απλώς το σινεμά, αλλά τα καρτούν του σινεμά. Σαν το κογιότ, ο Σκουρλέτης συνέλαβε ένα ολόκληρο σχέδιο και αφού εξέτασε μέχρι και την τελευταία λεπτομέρεια το έθεσε σε εφαρμογή περιχαρής. Και ποιο ήταν το αποτέλεσμα; Ο,τι έφτιαξε προσγειώθηκε μεγαλοπρεπώς στο κεφάλι του…

Παγόβουνο

Οι μόλις επτά έδρες που διαθέτει ο νέος δήμαρχος Θεσσαλονίκης σε σύνολο 49 μοιάζουν να είναι η κορυφή του παγόβουνου. Πέρα από το αποτέλεσμα, στην πράξη, όμως, ακόμη και το θεωρητικό κέλυφος δείχνει γεμάτο τρύπες. Η απλή αναλογική, λέει ο εμπνευστής και εκτελεστής του σχεδίου, προωθεί την κουλτούρα της συναίνεσης. Ποιος όμως θα κυβερνά και ποιος θα αντιπολιτεύεται; Ποιος θα ασκεί την εξουσία και ποιος θα ελέγχει την εξουσία ειδικά στις τοπικές κοινωνίες που έλαμψαν ως εστίες διαφθοράς;