Εμπνευση για τα παιδιά

Κόρνερ του Μπασινά, κεφαλιά του Χαριστέα και γκολ. Η σκέψη και μόνο αυτής της φάσης, του σημαντικότερου γκολ στην ιστορία του ελληνικού ποδοσφαίρου είναι λογικό να ξυπνάει μνήμες για το έπος της Πορτογαλίας, την κατάκτηση του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος από την εθνική μας ομάδα.

Δεκαπέντε χρόνια έχουν περάσει και είναι λες και έγινε χθες αλλά επειδή οι αναμνήσεις είναι γλυκές οι διεθνείς μας αποφάσισαν να μας κάνουν να τις ξαναζήσουμε!

Στις 4 Ιουλίου στο γήπεδο της Ριζούπολης η εθνική ομάδα του 2004 θα «ξαναπαίξει» τον αξέχαστο τελικό κόντρα στην Πορτογαλία με τους περισσότερους παίκτες που είχαν αγωνιστεί και τότε με συμβολική τιμή (τα έσοδα θα δοθούν για φιλανθρωπικό σκοπό) γενική είσοδο 3 ευρώ.

Πρόκειται για την κορύφωση των εκδηλώσεων για τους «Πρωταθλητές Ξανά, 15 Χρόνια Μετά» που συνδιοργανώνουν το Ιδρυμα Σταύρος Νιάρχος και η ΑΜΚΕ «Champions for Life» η μη κερδοσκοπική οργάνωση που έχει δημιουργηθεί από την ομάδα των Legends 2004, με σκοπό την προώθηση των αξιών του αθλητισμού, της παιδείας και της υγείας σε παιδιά και νέους ανθρώπους.

Ελπίδα

«Ναι αυτός είναι ο στόχος μας να εμπνεύσουμε τα νέα παιδιά. Το έργο αυτό είναι πολύ σημαντικό. Υστερα από πολλή σκέψη, θέλαμε να κάνουμε κάτι πιο οργανωμένο. Να βοηθήσουμε, να βγούμε προς τα έξω στην κοινωνία. Θέλαμε να μιλήσουμε στα νέα παιδιά, να τους μεταφέρουμε τις αξίες και τις γνώσεις που έχουμε αποκομίσει τόσα χρόνια μέσα από την καριέρα μας. Μην ξεχνάμε ότι τα παιδιά είναι η ελπίδα και το μέλλον για να δημιουργήσουμε μια διαφορετική και καλύτερη Ελλάδα» τόνισε στα «ΝΕΑ» ο πρόεδρος («στα χαρτιά γιατί σε αυτή την ομάδα δεν έχουμε αρχηγούς αλλά είμαστε όλοι συμπαίκτες» όπως λέει χαρακτηριστικά) Αντώνης Νικοπολίδης που όπως και οι συμπαίκτες του παραμένουν για πάντα παιδιά (όπως είπε εύστοχα και ο Κατσουράνης που θεωρεί το μεγαλύτερο κοπλιμέντο όταν η γυναίκα του τον αποκαλεί ανώριμο).

Καλή χημεία

«Νιώθουμε πολύ όμορφα όταν βρισκόμαστε ξανά καθώς δεν έχουμε την ευκαιρία να το κάνουμε συχνά. Εχουμε καλή χημεία όπως είχαμε και σαν ομάδα και το πλεονέκτημα σήμερα είναι ότι παίζουμε χωρίς την πίεση και το άγχος που είχαμε τότε. Οσο και αν η Πορτογαλία ήταν το φαβορί ήταν λογικό να έχουμε και εμείς λίγο πίεση. Χαίρομαι επίσης που θα δω τους Πορτογάλους, με τους οποίους είχαμε μόνο αγωνιστική αντιπαλότητα. Πιστεύω ότι εκείνη η Πορτογαλία ήταν η καλύτερη φουρνιά που είχαν βγάλει στην ιστορία της και όσο και αν τους πικραίνει λογικά το ότι δεν πήραν το τρόπαιο, δεν ήταν μικρή επιτυχία το ότι εκείνη η ομάδα έγινε η πρώτη στη χώρα που έπαιξε σε τελικό μεγάλης διοργάνωσης.

«Αλλάξαμε την Ιστορία»

Εμάς από τότε μένουν οι αναμνήσεις ότι πετύχαμε κάτι μεγάλο αλλά και το ότι αλλάξαμε την ιστορία της Εθνικής καθώς από τότε άρχισε να μη χάνει μεγάλη διοργάνωση. Μας πικραίνει ότι τόσα χρόνια μετά η πολιτεία δεν μπορεί να διασφαλίσει να διεξαχθεί ένας τελικός με κόσμο. Ονειρευόμαστε ένα καλύτερο ποδόσφαιρο, με θέαμα, οργάνωση, προσέλκυση χορηγών αλλά ίσως δεν είναι ακόμα το ποδόσφαιρό μας έτοιμο να δεχθεί μια τόσο μεγάλη αλλαγή» λέει ο Αντώνης Νικοπολίδης που προειδοποιεί ότι: «Είμαστε σε πολύ καλή κατάσταση 15 χρόνια μετά» και ευχαριστεί: «Το Ιδρυμα Σταύρος Νιάρχος γιατί χωρίς την πολύτιμη βοήθειά του δεν θα μπορούσαμε να προβάλλουμε τόσο πολύ το έργο μας. Η ανταπόκριση του κόσμου όπως οι 22.000 άνθρωποι που ήρθαν στον αγώνα μας στην Κρήτη μας δίνουν μεγάλο κίνητρο».

Ο Δέλλας

Από την πλευρά του ο χρυσός σκόρερ στον ημιτελικό με την Τσεχία, Τραϊανός Δέλλας, μιλώντας στα «ΝΕΑ» τόνισε: «Το πιο σημαντικό είναι ότι βρισκόμαστε και υπάρχουμε και μάλιστα πιο οργανωμένα και θέλουμε τη συμπαράσταση του κόσμου για να βοηθάμε όσο το δυνατόν περισσότερους μπορούμε. Εχουμε αγάπη και σεβασμό μεταξύ μας και αυτό φαίνεται και αν μπείτε ακόμα και σήμερα στα αποδυτήρια θα δείτε το ότι υπάρχει ακόμα αυτό το δέσιμο.

Η συνεισφορά του Ιδρύματος Σταύρος Νιάρχος σε αυτό που έχουμε ξεκινήσει είναι μεγάλη και μας βοηθάει στο πώς να το διαχειριστούμε. Οσο για εμάς προσπαθούμε ο καθένας από το δικό του μετερίζι να αλλάξουμε μια κατάσταση που υπήρχε. Το να αλλάξουμε όλο το ποδόσφαιρο δεν γίνεται, αλλά αυτό που θέλουμε να ξέρουν όλοι είναι ότι εμείς αν μας χρειαστούν είμαστε εδώ».