Η «λύση» στο Κυπριακό

Ενας Τουρκοκύπριος εκλέγεται με το ψηφοδέλτιο του ΑΚΕΛ στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο και βάζει φωτιά στο πολιτικό σκηνικό. Την εκλογή του καταγγέλλουν δυνάμεις από τη Λευκωσία, ελεύθερη και κατεχόμενη, αλλά και από την Αγκυρα. Μιλούν για μία «ερμαφρόδιτη περίπτωση» και μία «επικίνδυνη εξέλιξη». Η τουρκική «Hurriyet» τον καταγγέλλει γιατί επέλεξε να μείνει στον «Νότο» και όχι στην «Τουρκική Δημοκρατία της Βόρειας Κύπρου», όπως η πλειοψηφία των Τουρκοκυπρίων, μετά το 1974.

Κάποιοι επιχειρούν να ενεργοποιήσουν και τα εθνικιστικά αισθητήρια των Ελληνοκυπρίων, με προειδοποιήσεις ότι ακόμα και αν τώρα η συμμετοχή των Τουρκοκυπρίων ήταν περιορισμένη σε σχέση με το σύνολο των εγγεγραμμένων, που φτάνουν τις 81.000, η εκλογή Νιαζί Κιζίλγιουρεκ μπορεί να λειτουργήσει καταλυτικά και να μετατρέψει τους τουρκοκύπριους ψηφοφόρους σε ρυθμιστές των εκλογικών εξελίξεων.

Ωστόσο, για τους υπερασπιστές του και όσους τον ψήφισαν η εκλογή του σημαίνει κάτι εντελώς διαφορετικό. Οπως λένε το εισιτήριό του για το Ευρωκοινοβούλιο είναι ένα μήνυμα ενότητας. Ενα μήνυμα ενάντια στην ένταση που επιχειρεί να προκαλέσει η Τουρκία. Υπέρ της λύσης του Κυπριακού. Οσοι τον ψήφισαν δηλώνουν ότι ο λαός της Κύπρου είναι ενιαίος και έχει ήδη επιλέξει ένα κοινό αύριο.

Μιλώντας μαζί του αναγνωρίζεις το σοκ από τις επιθέσεις που δέχεται μετά την εκλογή του, παρ’ όλα αυτά δεν δείχνει απογοητευμένος. Οπως λέει και ο ίδιος τα χειρότερα πράγματα στην πατρίδα μας συνέβησαν από «γνήσιους Ελληνες» και «γνήσιους Τούρκους».

Ο Νιαζί Κιζίλγιουρεκ γεννήθηκε στο μεικτό χωριό Ποταμιά το 1959. Το 1963 ενισχύονται οι παραστρατιωτικές ομάδες Ελληνοκύπριων και Τουρκοκύπριων, ξεσπούν αιματηρές ταραχές, τα «ματωμένα Χριστούγεννα» και το 1964 οδηγούμαστε στην πρώτη διχοτόμηση της Κύπρου.

Ο Κιζίλγιουρεκ γίνεται πρόσφυγας καθώς η οικογένεια του αναγκάζεται να εγκαταλείψει το σπίτι τους και να μετακομίσει στον θύλακα – γκέτο όπως λέει ο ίδιος – Λουρουτζίνας. Από το 1968 περίπου και μετά οι σχέσεις μεταξύ των δύο κοινοτήτων ομολοποιούνται ξανά. Τότε ο πατέρας του συνεταιρίζεται με έναν Ελληνοκύπριο, με τον οποίο όπως λέει ο Νιαζί γίνονται οικογένεια.

Το 1974 γίνεται η εισβολή και η οικογένεια του μετακομίζει στο Αρκάκι της Μόρφου. Ο Νιαζί θα φύγει για σπουδές το 1977 στη Δυτική Γερμανία. Εκεί συναναστρέφεται με έλληνες φοιτητές, αναπτύσσει φιλίες και μαθαίνει να μιλά ελληνικά. Οι σχέσεις που φτιάχνει εκεί γίνονται σχέσεις ζωής.

Απαντώντας στη τουρκική εφημερίδα «Χουριέτ», για το ότι επέλεξε να ζήσει στον «Νότο», λέει: «Επέλεξα να μείνω στην Ευρώπη. Εργάζομαι από το 1995 μέχρι και σήμερα στο Πανεπιστήμιο Κύπρου». Η ακαδημαϊκή του ενασχόληση εστιάζεται στην Νεότερη Ιστορία της Τουρκίας, το κυπριακό πρόβλημα και τον εθνικισμό. Και τι ειρωνεία, στην αρχή της καριέρας του εθνικιστικά στοιχεία και ΜΜΕ απαίτησαν την απομάκρυνσή του ξεκινώντας εκστρατεία εκδίωξής τους από το πανεπιστήμιο. Εδωσε τη μάχη με τους συναδέλφους του στο πλευρό του και παρέμεινε.

Ηταν συμπαραγωγός στο ντοκιμαντέρ «Ο Τοίχος μας», για το οποίο κέρδισε το βραβείο ειρήνης Αμπντί Ιπεκσί το 1997. Αρθρογραφεί στην τουρκοκυπριακή αριστερή εφημερίδα «Yeni Düzen» και στη δεξιά ελληνοκυπριακή «Σημερινή». Ο Νιαζί είχε στενή σχέση με τον πρώην πρόεδρο της Κυπριακής Δημοκρατίας και ιδρυτή του Δημοκρατικού Συναγερμού, Γλαύκο Κληρίδη, ενώ υπήρξε και σύμβουλος του νυν προέδρου, Νίκου Αναστασιάδη.

Ο ΔΗΣΥ κατά την προεκλογική εκστρατεία έθεσε ζήτημα για το αν το ΑΚΕΛ με την υποψηφιότητα Νιαζί – έστω και αν δεν το προσωποποίησε – υπόσχεται στους Τουρκοκύπριους ότι η εκλογή του θα σημάνει την εκπροσώπηση της τουρκοκυπριακής κοινότητας στο Ευρωκοινοβούλιο. Ακόμα περισσότερο αν ήταν και μία υπόσχεση στους Τουρκοκύπριους για άρση του εμπάργκο στην αποκαλούμενη «Τουρκική Δημοκρατία της Βορείου Κύπρου» και αν η εκλογή Τουρκοκύπριου στην Ευρωβουλή, θα εισάγει την τουρκική ως επίσημη γλώσσα στην ΕΕ.

Το ΑΚΕΛ κατηγορήθηκε για την επιλογή Κιζίλγιουρεκ και απάντησε ότι με την υποψηφιότητα και τελικά με την εκλογή του καταρρίπτεται η αντίληψη ότι είναι αδύνατη η συνύπαρξη των δύο κοινοτήτων στην Κύπρο. Ο ΓΓ του ΑΚΕΛ, Αντρος Κυπριανού, σε δηλώσεις του απάντησε ότι ο Κιζίλγκιουρεκ δεν εκπροσωπεί την τουρκοκυπριακή κοινότητα, αλλά την Κυπριακή Δημοκρατία και σημείωσε ότι το ΑΚΕΛ έχει αναλάβει πολιτικό ρίσκο και όπως ο καθένας «θα κριθεί από την ιστορία».

Ο Κιζίλγιουρεκ από την πλευρά του στηλιτεύει την καχυποψία που αντιμετώπισε, όπως λέει, κατά την προεκλογική εκστρατεία και μετά, ενώ την ίδια στιγμή τονίζει στα «ΝΕΑ» τη σημασία της συνεργασίας αυτής και του πρώτου δικοινοτικού ψηφοδελτίου. Οπως λέει «έπεσε ένα ταμπού» και σημειώνει ότι αυξήθηκε σημαντικά και το ενδιαφέρον των τουρκοκύπριων ψηφοφόρων.

Δεν δείχνει να αποδέχεται τις επικρίσεις που επί της ουσίας τον χαρακτηρίζουν «δούρειο ίππο» της Τουρκίας και του ψευδοκράτους, λέγοντας ότι «η εκλογή μου δεν αλλάζει το στάτους της τουρκοκυπριακής κοινότητας» και τονίζοντας ότι εκπροσωπεί τον κυπριακό λαό στο σύνολό του.

Για το πώς θα είναι η παρουσία Κιζίλγιουρεκ στο Ευρωκοινοβούλιο, μπορεί να ειπωθούν πολλά. Το τι θα γίνει στην πραγματικότητα και αν θα επιβεβαιωθούν οι επικριτές ή οι υποστηρικτές του θα το δείξει η Ιστορία. Ωστόσο αυτό που μένει αν απομονώσουμε το γεγονός της εκλογής του είναι ότι οι Ελληνοκύπριοι, γιατί αυτοί τον ανέδειξαν κατά πλειοψηφία, καθώς οι Τουρκοκύπριοι που ψήφισαν συνολικά δεν ανταποκρίνονται στις ψήφους που πήρε, είναι ότι ένας προοδευτικός κόσμος στην Κύπρο θέλει λύση άμεσα και την απαιτεί με αυτή την επιλογή. Ακόμα και σε μία περίοδο κρίσης με την Τουρκία. Ακόμα και αν το πρόσωπο επιβεβαιώσει τις Κασσάνδρες.