Κιτς ή σπλάτερ;

Την άλλη μέρα το πρωί, ανέβηκα στην ταράτσα κι άρχισα να πιάνω πουλιά στον αέρα. Για στάσου, είπα μέσα μου. Οπως φάνηκε και από το εκλογικό αποτέλεσμα, δεν πρόκειται δα και για κανένα σπουδαίο κατόρθωμα. Μέχρι κι εγώ μπορώ να το κάνω αυτό. Και πράγματι. Οταν άδειασα τον αέρα από το παραμικρό πουλί, λευτερώθηκε  ο ουρανός κι ήρθε κι ακούμπησε ανεμπόδιστα πάνω στη μύτη μου, συνειδητοποίησα αίφνης ότι κακώς, πολύ κακώς ψάρωνα τόσα χρόνια. Θα μου πεις, έμαθα έτσι να αναπνέω με βράγχια και να θαλαμώνω εκεί που δεν φτάνει ανθρώπου χέρι και μεγάλου ψαριού σκιά. Αλλο όμως το πουλί κι άλλο το ψάρι. Τους έριξα λίγα σποράκια, τους επέτρεψα να κουτσουλίσουν τις ζαρντινιέρες μου και μετά τα ξαμόλησα να γίνουν κουκίδες στους αιθέρες ενώ εγώ ξανάπεσα στη θάλασσα γιατί εν τω μεταξύ είχα εθιστεί στο πλαγκτόν και είχα γίνει τζάνκι της πετρελαιοκηλίδας του Κουρουμπλή.

Δεν είναι εύκολο πια να χαρείς, να βγάλεις τα λέπια της απελπισίας από πάνω σου. Γιατί μπορεί ξαφνικά να βρεθείς στο τηγάνι ή να σε φιλετάρουν τίποτα master chef του πολιτικαντισμού. Πατούλης ή Δούρου είναι τώρα το καινούργιο κοσκινάκι μας. Προσωπικώς, μικρό πρόβλημα έχω με το κιτς του Πατούλη, με της Δούρου όμως το σπλάτερ έχω μεγάλο. Κοντολογίς προτιμώ τον Αλμοδόβαρ από τον Σχιζοφρενή δολοφόνο με το πριόνι. («Πριγιόνι» το λέμε στην Καλαμάτα θυσιάζοντας το ορθό στη μουσικότητα, αλλά τέτοιες ώρες τέτοια λόγια.) Είναι σίγουρο ότι μια μέρα η ΝΔ θα λογοδοτήσει στον λαό αν τα λιλιά του Πατούλη δημιουργήσουν το παραμικρό πρόβλημα στην εύρυθμη λειτουργία της Περιφέρειας. Ο ΣΥΡΙΖΑ όμως λογοδότησε κιόλας για την εγκληματική συμπεριφορά του στο Μάτι και στη Μάνδρα, και μένει και περίσσευμα, το οποίον, με τη άδειά σας, θα το φάω με το κουταλάκι του γλυκού Κυριακή κοντή γιορτή. Σαν μια υποχρέωση προς τους 102 νεκρούς και στους 15.000 νεκροζώντανους της περιοχής. Σαν μια καθυστερημένη ενός λεπτού σιγή. Γιατί εγώ σαν ψάρι, μπορώ και περισσότερο.