Υπάρχει μια νέα μάχη για τη Βρετανία: η αντίσταση στον Νάιτζελ Φάρατζ

Ολα τα πολιτικά κόμματα ήταν υπερβολικά απασχολημένα για να το διαβλέψουν, όμως το 32% που έφερε ο Νάιτζελ Φάρατζ στις ευρωεκλογές δημιούργησε μια νέα διαχωριστική γραμμή στη βρετανική πολιτική – πολύ πέρα από τον διαχωρισμό leave – remain που καθορίζει τη Βρετανία από το δημοψήφισμα και εξής.

Τα τρία χρόνια που έχουν μεσολαβήσει από το 2016, μια περίοδο κατά την οποία θα έπρεπε να συζητούμε το μεγαλύτερο ζήτημα που ήγειρε το δημοψήφισμα – τι είδους Βρετανία θέλουμε να γίνουμε – οι ηγέτες μας ασχολούνται εμμονικά με ένα πολύ στενό ζήτημα: ούτε καν τη μελλοντική μας σχέση με την Ευρώπη, αλλά μόνο τους όρους της αποχώρησής μας.

Ο οποιοσδήποτε ηγέτης θα έπρεπε να είχε δει ότι έπρεπε να είχαμε υπάρξει σαφείς όσον αφορά τη Βρετανία που θέλαμε προτού μπορέσουμε να γίνουμε σαφείς όσον αφορά το Brexit που διαπραγματευτήκαμε – η απογοήτευση για αυτή την αποτυχία είναι που επέτρεψε στον Φάρατζ να επανέλθει στο προσκήνιο.

Αυτό που διακυβεύεται πλέον, μετά τις ευρωεκλογές, είναι πολύ μεγαλύτερο από το Brexit: είναι μια νέα μάχη για τη Βρετανία. Αυτή είναι μια μάχη εναντίον της αδιαλλαξίας, της προκατάληψης, της ξενοφοβίας και της παραγωγής καχυποψίας και διχασμού.

Ο νέος διαχωρισμός στη βρετανική πολιτική είναι ανάμεσα στην πατριωτική πλειοψηφία – ανεκτική, δίκαιη, εξωστρεφής και πραγματιστική – ενάντια στους φαρατζιστές, που θα ακολουθούν τον Φάρατζ όπου και να πάει. Ο δογματισμός και η διχαστικότητα του «αυτοί εναντίον ημών» εθνικισμού τους έχει περισσότερα κοινά με τους Λεπέν, τους Σαλβίνι και τους Ορμπαν, και φυσικά τους Τραμπ και Πούτιν, παρά με τις διαχρονικές αξίες του βρετανικού λαού.

Γιατί τι ανακαλύπτουμε όταν κοιτάξουμε πίσω από την καλοακονισμένη πλέον -και καλοχρηματοδοτούμενη – εικόνα του απλού ανθρώπου που θα μπορούσε να σε κεράσει ένα ποτό στην παμπ, ή, το πιθανότερο, να σε πείσει να τον κεράσεις εσύ ένα;

Μια προσεκτική ματιά στα δεδομένα δείχνει πως ο Φάρατζ έχει βαλθεί να καταλάβει τον βρετανικό πατριωτισμό: να συνεγείρει μια πολιτική διχασμού και μίσους· να τη χρησιμοποιήσει ως όπλο αναπτύσσοντας τη ρητορική της προδοσίας και της εξαπάτησης· και να στοχοποιήσει, να δαιμονοποιήσει τους μετανάστες, τους Ευρωπαίους, τους μουσουλμάνους και οποιονδήποτε άλλο μπορεί να χαρακτηριστεί «ξένος» ή «οι άλλοι». Επαναπροσδιορίζοντας έτσι τη χώρα μας ως μισαλλόδοξη, εσωστρεφή και ξενοφοβική.

Είναι όμως ο Φάρατζ αυτός που ορίζει τώρα τους όρους με βάση τους οποίους θα επιλέξουν οι Συντηρητικοί τον επόμενο πρωθυπουργό. Γιατί πουθενά αλλού δεν φαίνεται καλύτερα η προσπάθειά του να επιτάξει τον πατριωτισμό για τους δικούς του ιδεολογικούς στόχους από ό,τι στον τρόπο με τον οποίο προκαλεί τους υποψηφίους για την ηγεσία των Τόρις. Υπάρχει, ισχυρίζεται, μόνο ένα «πραγματικό» Brexit και αυτό είναι η αποχώρηση από την ΕΕ στις 31 Οκτωβρίου, ακόμα και αν δεν υπάρχει μέχρι τότε έτοιμη συμφωνία. Και κάνοντάς το αυτό έχει επιβάλει τον δικό του αυθαίρετο ορισμό του πραγματικού πατριωτισμού – προδίδεις τη χώρα σου αν δεν θέλεις να φύγεις έως τις 31 Οκτωβρίου χωρίς συμφωνία.

Είναι ώρα να χαράξουμε μια γραμμή που δεν πρέπει να ξεπεραστεί και να καλέσουμε την πατριωτική πλειοψηφία – η οποία περιλαμβάνει εκατομμύρια που ψήφισαν leave λόγω μιας κατανοητής οικονομικής δυσφορίας, και εκατομμύρια, επίσης, που ψήφισαν στις ευρωεκλογές τον Φάρατζ – να υψώσει τη φωνή της εναντίον αυτής της καθόδου στην καρδιά του σκότους.

Ο Εργατικός Γκόρντον Μπράουν διετέλεσε πρωθυπουργός της Βρετανίας την περίοδο 2007-2010