Σε ποιον ανήκει η πόλη;

Είναι βράδυ και σε μια ταβέρνα των Πετραλώνων βρίσκεται ο θριαμβευτής του πρώτου γύρου των δημοτικών εκλογών και πιθανότατος επόμενος δήμαρχος Αθηναίων Κώστας Μπακογιάννης, τον πατέρα του οποίου, Παύλο, είχε δολοφονήσει πισώπλατα με πυροβόλο όπλο ο τρομοκράτης της 17 Νοέμβρη Δημήτρης Κουφοντίνας. Αίφνης, μερικές δεκάδες προερχόμενοι από γειτονική κατάληψη παρατάσσονται απέναντί του εγκωμιάζοντας με συνθήματα τον δολοφόνο και φωνάζοντας υβριστικά συνθήματα για τον πατέρα του. Οση ώρα κρατάει το δείπνο, αυτοί εκεί. Και όσο συμβαίνει αυτό, η Αστυνομία είναι άφαντη.

Αναρχικοί; «Κουφοντινάκια» όπως τους αποκάλεσε ο επί ώρα υβριζόμενος Μπακογιάννης. Τα οποία έδρασαν ανενόχλητα, χωρίς ιδιαίτερες διαμαρτυρίες από διάφορα «προοδευτικά μέτωπα», αλλά, κυρίως, χωρίς να ιδρώσει το αφτί καμιάς και κανενός στο υπουργείο Προστασίας του Πολίτη και στην κυβέρνηση.

Το περιστατικό είναι αδιανόητο για δημοκρατικό κράτος δικαίου. Είναι αδιανόητο μια δράκα θαυμαστών της τρομοκρατίας να επιχειρούν να παρεμποδίσουν όχι έναν πολιτικό, αλλά έναν πολίτη να κινηθεί όπως θέλει, όπου θέλει στην πόλη. Κι είναι διπλά αδιανόητο ότι αυτό συνοδεύεται, ουσιαστικά, από τον εγκωμιασμό ενός εγκλήματος, και του εγκληματία, χωρίς το συντεταγμένο κράτος να κάνει οτιδήποτε. Υπήρξαν, όντως, περίοικοι και θαμώνες στην ταβέρνα που έσπευσαν να συμπαρασταθούν στον Μπακογιάννη – και αν χρειαζόταν να τον καλύψουν. Ωραία κίνηση σε μια χώρα που για χρόνια οι δολοφόνοι της 17 Νοέμβρη θαυμάζονταν – αλλά δεν φτάνει. Αν χρειάζεται οι πολίτες να υπερασπίζονται το δημοκρατικό δικαίωμα στην ελεύθερη διακίνηση, έχουμε πρόβλημα ως κοινωνία.

Ανησυχητικό συμπέρασμα: η εξύβριση ενός ακραιφνούς δημοκράτη και μαχητή υπέρ της δημοκρατίας σε δύσκολους καιρούς, νεκρού της τρομοκρατίας, και του γιου του, επίσης δημοκράτη με μακρά θητεία στον εκσυγχρονισμό και στην πρόοδο της χώρας, μπορεί να είναι μια sui generis διαμαρτυρία ασχέτων – και μπορεί ακόμα και να δικαιολογηθεί στο όνομα της ελευθερίας της έκφρασης, ως δικαίωμα ακόμα και στον μισαλλόδοξο λόγο. Το πρόβλημα όμως θα γινόταν σοβαρό αν πίσω από ενέργειες όπως η προχθεσινή βρίσκονται ομάδες που σχεδιάζουν τη ριζοσπαστική εφαρμογή των αντιδημοκρατικών αντιλήψεων που πρεσβεύουν. Δυνάμεις που σχεδιάζουν ενέργειες πολιτικής βίας. Είναι βέβαιο ότι πολλοί ονειρεύονται έναν νέο Δεκέμβρη του 2008 – μια πρόβα έγινε πρόσφατα στην οδό Βουκουρεστίου. Η επόμενη κυβέρνηση έχει πολλές προκλήσεις να αντιμετωπίσει – αλλά η κρισιμότερη απ’ όλες έχει να κάνει με τον έλεγχο της δημόσιας τάξης. Διότι, δυστυχώς, χωρίς ασφάλεια δεν υπάρχει ελευθερία.