Εκπληξη

Για να είμαστε ειλικρινείς, η μόνη πραγματική  έκπληξη των εκλογών της Κυριακής είναι ότι δεν έκρυβαν καμία έκπληξη.

Oποιος διάβαζε στοιχειωδώς εφημερίδες κι αξιολογούσε στοιχειωδώς όσα διάβαζε στις εφημερίδες ήξερε ότι αυτή είναι η γενική εικόνα.

Η οποία δεν μεταβλήθηκε ούτε με τα πούλμαν των Ρομά, ούτε με τις κοινωνικές παροχές του Τσίπρα, ούτε με τις υποτιθέμενες αδυναμίες του Μητσοτάκη, όπως ανοήτως διακινούσαν κάποιοι δημοσιογράφοι και δημοσκόποι.

Δικό τους θέμα. Φαίνεται όμως ότι ανάλογες ψευδαισθήσεις καλλιεργούσε και το πρωθυπουργικό επιτελείο. Aλλοτε ότι «η ψαλίδα κλείνει», άλλοτε ότι «ο ΣΥΡΙΖΑ ανεβαίνει» κι άλλοτε ότι «η αντιπολίτευση βρίσκεται σε πανικό».

Ποτέ η ψαλίδα δεν έκλεισε πραγματικά. Ποτέ ο ΣΥΡΙΖΑ δεν ανέβηκε ουσιωδώς. Ποτέ δεν πανικοβλήθηκε η αντιπολίτευση.

Το ερώτημα λοιπόν είναι γιατί διακινούσαν τέτοιες ανοησίες έως την τελευταία στιγμή. Ηταν άραγε ένα είδος ψυχολογικού πόλεμου ή απλώς δεν είχαν πάρει χαμπάρι τι συμβαίνει;

Αν ισχύει το πρώτο, μικρό το κακό. Τα έχουν κάνει κι άλλοι. Πάντα υπάρχουν κορόιδα για να χάψουν ένα παραμύθι.

Αν ισχύει το δεύτερο, το πράγμα είναι πιο σοβαρό. Δείχνει ένα επιτελείο αποσυνδεδεμένο από την ελληνική κοινωνία. Αλλα συμβαίνουν στη χώρα κι άλλα κατεβάζουν εκείνοι στο κεφάλι τους. Και γι’ αυτό το βράδυ της Κυριακής κοιτούσαν τα αποτελέσματα σαν χάχες.

Τείνω στη δεύτερη ερμηνεία. Αλλωστε σε μια σειρά σοβαρών ζητημάτων, από το Σκοπιανό έως τα προεκλογικά επιδόματα κι από την απόπειρα δαιμονοποίησης της ΝΔ έως την προσπάθεια άλωσης του ΠAΣOΚ, το πρωθυπουργικό επιτελείο αποδείχτηκε αλλού ξημερωμένο.

Ενα χαρακτηριστικό παράδειγμα αυτοπαγίδευσης είναι ότι συνεπαρμένοι από τον Τσίπρα υποτίμησαν τον Μητσοτάκη. Λίγες μέρες πριν από τις εκλογές ο ίδιος ο Τσίπρας δήλωνε (ούτε λίγο ούτε πολύ) ότι υπάρχει μια… «απάτη Μητσοτάκη», η οποία «θα καταρρεύσει στις 26 Μαΐου» («ΕφΣυν», 18/5)!

Η εξήγηση είναι απλή. Η Αριστερά υπήρξε επί δεκαετίες ένα μάλλον περιφερειακό μέγεθος της πολιτικής με μετριότατο προσωπικό και ισχυρές ιδεοληψίες ή εμμονές.

Ηλθε στην εξουσία όπως ήλθε αλλά δεν άλλαξε. Είναι οι ίδιοι άνθρωποι με τα ίδια μυαλά, τις ίδιες ικανότητες και τις ίδιες προσλαμβάνουσες παραστάσεις. «Τόσοι είναι…» για να παραποιήσω έναν στίχο που επιστράτευσε κι ο Πρωθυπουργός.

Είναι αστείο όμως να πιστεύει κανείς ότι άνθρωποι που έως το 2012 δεν είχαν κάνει τίποτα το αξιοσημείωτο, ούτε είχαν διακριθεί κάπου έως την έκτη ή έβδομη δεκαετία της ζωής τους, αποδείχτηκαν κρυμμένοι θησαυροί της πολιτικής.

Απλώς φτάνει κάποια στιγμή που η ζωή σε στέλνει στα κυβικά σου. Και τότε η έκπληξη δεν είναι η ζωή. Είναι τα κυβικά.