Ο μηδενισμός της κεκτημένης ταχύτητας

Το ποδοσφαιρικό προϊόν είναι τόσο ευαίσθητο όσο το γάλα τριών ημερών.

Το επιχειρείν στους αγωνιστικούς χώρους είναι παιχνίδι ιδιαίτερα επικίνδυνο, γιατί ανά πάσα στιγμή μπορεί να σε οδηγήσει στην καταστροφή. Μια λάθος απόφαση, μια λανθασμένη εκτίμηση μπορεί να λειτουργήσει όπως το μονοξείδιο του άνθρακα σε κλειστό χώρο: να προκαλέσει έναν γλυκό θάνατο.

Το περιβάλλον δεν έχει ιδιαίτερη σημασία. Το ίδιο κινδυνεύει με καταστροφή μια ομάδα που δραστηριοποιείται στην Αγγλία με αυτή που συμμετέχει στο ελληνικό ή το τουρκικό πρωτάθλημα.

Οι νόμοι καθορίζουν το πλαίσιο αλλά οι αποφάσεις την εξέλιξη.

Ενας ακριβός ποδοσφαιριστής, μια υπεραισιόδοξη εκτίμηση για το μέλλον, μια λάθος εισήγηση και το οικοδόμημα γκρεμίζεται με έκρηξη στα θεμέλιά του.

Η είδηση πως στο Μπόλτον δημιουργήθηκε τράπεζα τροφίμων για τους απλήρωτους εργαζομένους της ομώνυμης ομάδας, είναι ασφαλώς θλιβερή. Ποδοσφαιριστές που δεν έχουν να πληρώσουν τα βασικά, εγκλωβισμένοι σε έναν χρεοκοπημένο σύλλογο ψάχνουν απεγνωσμένα την έξοδο κινδύνου.

Η ποδοσφαιρική χρεοκοπία έχει πολλές μάσκες και δεν συνδέεται απαραίτητα με υποβιβασμούς και «κανόνια». Για την Αντερλεχτ, τον Παναθηναϊκό, τη Φενερμπαχτσέ είναι χρεοκοπία η απουσία τους από τα ευρωπαϊκά δρώμενα.

Η επιτυχία στον αθλητισμό λειτουργεί με κεκτημένη ταχύτητα. Οταν λοιπόν γίνεται συνήθεια η μόνιμη απουσία από σημαντικές ποδοσφαιρικές στιγμές, η κεκτημένη ταχύτητα μηδενίζεται και το μόνο που απομένει είναι ένα βαρύ παρελθόν και μνήμες.

Στο αγγλικό ποδόσφαιρο που αποτελεί σημείο αναφοράς του αθλήματος βλέπουμε ομάδες που διέπρεψαν στα πρώτα πρωταθλήματα, όπως η εντυπωσιακή Πρέστον αλλά σήμερα βρίσκονται εκεί για να θυμίζουν ο παρελθόν. Η Τσέλσι, η Μάντσεστερ Σίτι, έκαναν δεκαετίες για να ξαναβρούν το μονοπάτι των επιτυχιών. Η Λίβερπουλ συμπληρώνει τριάντα χρόνια μακριά από τον τίτλο. Δεν αποκλείεται να συμβεί το ίδιο με τη Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ και την Αρσεναλ.

Η αποχή από τις επιτυχίες απονευρώνει, ο χτύπος της καρδιάς του πρωταθλητή σταματά. Η αποτυχία γίνεται συνήθεια και ο μαρασμός έρχεται σαν τις κρύες νύχτες του χειμώνα.