Ενα τραγούδι από φωτιά και πάγο

Μια τηλεοπτική σειρά-φαινόμενο. Οκτώ σεζόν. Εννέα χρόνια. Εβδομήντα τρία επεισόδια. Εκατοντάδες ώρες μπροστά στην οθόνη. Χιλιάδες άνθρωποι μπροστά και πίσω από τις κάμερες. Εκατομμύρια δολάρια σε κόστος και έσοδα. Μπορεί και δισεκατομμύρια φανατικοί οπαδοί.

Το «Game of Thrones» ήταν το επικό παραμύθι μιας δεκαετίας: εισέβαλε σαν θύελλα από ατσάλι στα σπίτια μας, μας έθισε στη φωτιά και στο αίμα, μας μύησε στον χορό των δράκων* και άφησε ένα… πολιτιστικό στίγμα πάνω μας. Μπήκε στις καθημερινές μας συζητήσεις και άλλαξε για πάντα τον τρόπο που βλέπουμε τηλεόραση. Η κληρονομιά του, μεγάλη. Για χρόνια ταξιδέψαμε από τις αμμουδιές του Νότου στο Ντορν μέχρι τους βόρειους πάγους πέρα από το Τείχος και από τις ατέλειωτες πεδιάδες της Ανατολής έως τα Σιδερένια Νησιά της Δύσης, σε ένα σύμπαν τόσο διαφορετικό, γεμάτο μυθικά πλάσματα και σκοτεινά όντα, μα, αν το καλοσκεφτείς, τόσο όμοιο με το δικό μας, το πραγματικό, τουλάχιστον όσον αφορά την πολιτική και τη δίψα για εξουσία.

Είναι μάλλον δύσκολο να αποχαιρετήσεις χαρακτήρες με τους οποίους ένιωσες να συνδέεσαι όλα αυτά τα χρόνια. Οι δύο από τους τρεις αγαπημένους δικούς μου, ο Τόρμουντ ο Γιγαντοκτόνος και ο σερ Ντάβος Σίγουορθ, κατάφεραν να ολοκληρώσουν την κούρσα, γλιτώνοντας από τη χαντζάρα του Τζορτζ Ρ.Ρ. Μάρτιν (αυτό μέχρι να εκδοθούν τα τελευταία βιβλία βεβαίως βεβαίως). Ο τρίτος, ο πατριάρχης Νεντ Σταρκ, μας άφησε χρόνους πολύ νωρίς· στην πραγματικότητα δεν πέθανε όμως ποτέ: το φάντασμά του ήταν πανταχού παρόν έως την τελευταία σκηνή.

Οι γκρίνιες των φαν για την τελευταία σεζόν ακόμη δίνουν και παίρνουν – κι εγώ ήμουν αρχικά ένας από τους γκρινιάρηδες. Οχι για τον τρόπο που εξελίχθηκαν τα πράγματα, αλλά για την ταχύτητά τους. Θα ήθελα ενδεχομένως άλλη μια σεζόν. Ομως, παρ’ όλα αυτά, βγάζω το καπέλο μου στον Ντέιβιντ Μπένιοφ και τον Ντι Μπι Βάις που κατόρθωσαν να ολοκληρώσουν κάτι μοναδικό στην τηλεοπτική ιστορία με όμορφο τρόπο, παρά τα κενά που ενδεχομένως μένουν ανοιχτά – ποτέ δεν μπορείς να τους έχεις όλους ικανοποιημένους.

Το φινάλε της περασμένης Κυριακής ήταν για μένα ένας υπέροχα ταιριαστός αποχαιρετισμός στους ήρωες με τους οποίους ταξιδέψαμε μαζί για τόσα χρόνια. Δίκαιος και άδικος, πικρός αλλά και συγκινητικά γλυκός ταυτόχρονα. Ενας επίλογος ανατριχιαστικά μελωδικός, όπως «Το Τραγούδι της Φωτιάς και του Πάγου». Στο Παιχνίδι του Στέμματος ή κερδίζεις ή πεθαίνεις. Εντέλει, όλα έγιναν όπως έπρεπε.

* «Θύελλα από ατσάλι», «Φωτιά και αίμα», «Ο χορός των δράκων» είναι μερικά από τα βιβλία της επικής σειράς του Τζορτζ Ρ.Ρ. Μάρτιν (εκδ. Anubis)